Το δις εξαμαρτείν…

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αφού γονάτισε για 4 χρόνια τον λαό με τα νέα μέτρα του τρίτου Μνημονίου και την εφαρμογή των προηγούμενων Μνημονίων, αφού δέσμευσε ώς το 2060 τη χώρα σε σκληρή αντιλαϊκή πολιτική, που θα διασφαλίζει ματωμένα ετήσια πλεονάσματα μεγαλύτερα και από αυτά που ζητούσαν οι δανειστές, προχωρά τώρα στο γνωστό προεκλογικό εμπόριο ελπίδας. Αναμένεται να υποσχεθεί κάποιες ελαφρύνσεις σε ορισμένες κατηγορίες, με «μεταχρονολογημένες επιταγές» που θα έχουν αντίκρυσμα μετά το 2020, και μόνο αν δεν ανακοπεί η αναιμική ανάκαμψη από μία νέα κρίση στην ευρωζώνη.

Πρόκειται για ψίχουλα, κυρίως σε ομάδες ακραίας φτώχειας, που προέρχονται από τα καρβέλια που έκλεψε τα προηγούμενα χρόνια από το σύνολο των μισθωτών και των ελεύθερων επαγγελματιών. Την ίδια στιγμή προχωρούν οι προκλητικές φοροελαφρύνσεις στους μεγάλους ομίλους και στους εφοπλιστές.

Η κυβέρνηση προκαλεί όταν υπόσχεται μια μικρή μείωση του αρχικού φορολογικού συντελεστή, ενώ πρώτα κατέβασε το αφορολόγητο όριο και εκτίναξε τους άδικους έμμεσους φόρους.

Η κυβέρνηση προκαλεί όταν υπόσχεται διευκολύνσεις στη ρύθμιση οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία, για να προσέλθουν στο γκισέ αυτοί τους οποίους η ίδια βούλιαξε στα χρέη με το αντιασφαλιστικό έκτρωμα Κατρούγκαλου.

Προκαλεί όταν εμφανίζει ως παροχή στους συνταξιούχους την επιστροφή ενός μικρού μέρους των κλεμμένων αναδρομικών, παραμένοντας πίσω ακόμα και από τις δικαστικές αποφάσεις. Χωρίς τους σκληρούς αγώνες των μισθωτών και των συνταξιούχων, στους οποίους πρωταγωνίστησαν οι κομμουνιστές, δεν θα είχαμε ούτε καν αυτές τις υποσχέσεις.

Αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί βέβαια ελληνική πρωτοτυπία. Οι ίδιες αντιλαϊκές κατευθύνσεις εφαρμόζονται σήμερα σε όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ. Δεν προέρχονται από τις εμμονές κάποιων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, ούτε από τις αποφάσεις «κάποιων τεχνοκρατών πίσω από τις κλειστές πόρτες». Προωθούνται από τους εκλεγμένους πολιτικούς της φιλελεύθερης Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας, γιατί αποτελούν στρατηγική στήριξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου και στη φάση της κρίσης και στη φάση της ανάκαμψης. Για να αυξηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου επιδιώκεται να γίνει φθηνότερη η εργατική δύναμη, να επιταχυνθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, να ολοκληρωθεί η εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας, να κατεδαφιστούν τα ασφαλιστικά δικαιώματα. Αποδεικνύεται στην πράξη ότι η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή, γιατί έχει αποστολή τη στήριξη της δικτατορίας του κεφαλαίου σε κάθε χώρα.

Για αυτό πρέπει να ενισχυθεί το ΚΚΕ, για να υπάρχει την επόμενη μέρα ισχυρή αντιπολίτευση απέναντι στην πολιτική Μνημονίων διαρκείας που έχουν συμφωνήσει εκ των προτέρων ότι θα εφαρμόσουν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ. Για να οργανωθεί η λαϊκή αντεπίθεση για τη μόνη ελπιδοφόρα προοπτική στην Ελλάδα και την Ευρώπη του σοσιαλισμού. Γιατί το ζήτημα δεν είναι απλά να επιβιώσουμε στον βάλτο της ανασφάλειας και της εκμετάλλευσης, αλλά να ζήσουμε επιτέλους τη ζωή που μας αξίζει.

Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και υποψήφιος ευρωβουλευτής