Σοφία {LF}και μαεστρία

Απαιτείται πράγματι μεγάλη πολιτική μαεστρία για να πετύχεις έναν από τους επαχθέστερους όρους των δανειστών – το ετήσιο δημοσιονομικό πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ – να τον μετατρέψεις διά της ομοιοπαθητικής σε κομματικό όπλο: μετατρέποντας το πλεόνασμα σε «υπερπλεόνασμα» 4,5% ώστε να δημιουργείς «δημοσιονομικό χώρο» και να μοιράζεις χρήματα για να κερδίσεις ψήφους.

Οχι μόνο κατάφερε αυτό το ομοιοπαθητικό επίτευγμα η κυβέρνηση αλλά δίνει και μαθήματα επιπλέον: δηλώνει πως το κάνει επειδή είναι «αριστερή» και μαζεύει χρήματα από τους «έχοντες» για να τα αναδιανείμει στους «μη έχοντες», σύμφωνα με την παλαιότερη ορολογία, του Ανδρέα Παπανδρέου πριν τριαντατόσα χρόνια – όσοι δεν θαυμάζουμε την αριστερόστροφη μαεστρία της, είμαστε στυγνοί νεοφιλελεύθεροι και ακροδεξιοί.

Πρόκειται άραγε για επιστροφή στην παλιά καλή σοσιαλδημοκρατία της περιόδου 1950 – 1980, που την επαινούν σήμερα διάφοροι συριζαίοι με το ίδιο πάθος που οι γηραιότεροι από αυτούς κατήγγελλαν τότε ότι μόνο στόχο είχε να καθυστερήσει την (αναπόδραστη) έλευση του απελευθερωτικού κομμουνισμού; Αν είναι έτσι, μήπως, με τη σοφία που αποκτήσαμε πρόσφατα, πρέπει να υποθέσουμε ότι πίσω από την κατάκτηση που ονομάζουμε «κράτος πρόνοιας», δεν υπήρχε παρά στυγνός ψηφοθηρικός υπολογισμός, σαν αυτόν των συριζαίων;

Η μεγάλη διαφορά με τη σοσιαλδημοκρατία και την οικοδόμηση του κράτους πρόνοιας είναι πως οι σοσιαλδημοκράτες δεν μοίραζαν διαλυτικά της οικονομίας περισσεύματα επαχθούς φορολογίας βαφτίζοντάς τα «κοινωνική πολιτική». Είναι άλλο να οργανώνεις εθνικό σύστημα υγείας, δωρεάν παιδεία, οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, προγράμματα οικιστικής ανάπτυξης, εργατικής κατοικίας, κ.τ.λ.,  και άλλο να δημιουργείς στέρηση διά της υπερφορολόγησης – που εμποδίζει τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της οικονομίας – και μετά να ανακουφίζεις τη στέρηση μοιράζοντας τα «υπερπλεονάσματα» που τη συντηρούν και την αναπαράγουν.

Φυσικά, δεν παρέλειψαν και οι σοσιαλδημοκράτες να υποτάξουν τα εργαλεία της οικονομικής τους πολιτικής στον εκλογικό κύκλο, ούτε και έλειψαν οι υπερβολές είτε προς την κατεύθυνση των παροχών είτε προς αυτή των εθνικοποιήσεων – τα αποτελέσματα όμως έγιναν μαθήματα και είχαμε τη σταδιακή αποχώρηση των πολιτικών από τη διαχείριση της οικονομίας, το φαινόμενο που οι νεοκομμουνιστές αποκαλούν «νεοφιλελεύθερη επίθεση». Αλλά ούτε συντηρητικές ή και φιλελεύθερες κυβερνήσεις παρέλειψαν να χρησιμοποιήσουν ψηφοθηρικά τα οικονομικά εργαλεία του κράτους.

Η κυβέρνηση δεν ασκεί ταξική, μη εχοντική ή κοινωνική ή όπως αλλιώς την ονομάσουμε πολιτική αλλά απλώς ψηφοθηρική: εξαγοράζει ψήφους χωρίς καθόλου να νοιάζεται αν, στραγγίζοντας φορολογικά τη χώρα, υπονομεύει την ανάπτυξη που λογικά θα ερχόταν μετά από τόσα χρόνια ύφεσης. Η σοσιαλδημοκρατία, προς την οποία διατείνεται ότι βαδίζει ολοταχώς ο ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζεται πρωτίστως από σοφία και δευτερευόντως μόνο από μαεστρία.