Ο κόσμος τον κράτησε όρθιο

Είδαμε τον λαβωμένο αρχηγό Βιεϊρίνια να το σηκώνει. Τραυματίας ποδοσφαιριστής να αναβάλλει την επέμβαση για να δώσει το «παρών» στη μεγάλη γιορτή. Στο μοναδικό παιχνίδι της καριέρας του όπου δεν κλώτσησε την μπάλα. Χρησιμοποίησε μόνο τα χέρια του. Για να το σηκώσει. Σε μια 100% συμβολική συμμετοχή. Είδαμε τον Δημήτρη Πέλκα να κλαίει. Λογικό. Οπως είπε ο ίδιος, τη μισή του ζωή από 13 χρόνων την έχει περάσει στην Τούμπα. Αξιώθηκε να μπει σ’ αυτό το γήπεδο, σ’ αυτό το παιχνίδι, με το νούμερο 10, του Γιώργου Κούδα, αρχηγός. Είδαμε τον Αλέξανδρο Πασχαλάκη ντυμένο Σούπερμαν. Είδαμε τους πανηγυρισμούς του γκρουπ στα αποδυτήρια και στο χορτάρι. Είδαμε τον Ιβάν Σαββίδη να επανέρχεται, μετά την εισβολή με το κουμπούρι, ύστερα από 13 μήνες στην Τούμπα σαν πρωταθλητής. Προσωπικά, έχω δει, έχω ζήσει, ουκ ολίγες φιέστες. Σε ξερά γήπεδα και σε παλάτια.

Παιχνίδι
Από την ομάδα της γειτονιάς μου, τον ΑΟ Πετραλώνων, δύο φορές άνοδο στη Β’ Εθνική μέχρι την Εθνική Ελλάδας πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Ντα Λουζ. Πάνω από 15 τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ. Τουρίστας. Να δεις από κοντά, από πρώτο χέρι, ένα σημαντικό ποδοσφαιρικό γεγονός. Μπορεί η Ρεάλ να έχει σηκώσει 13 Ευρωπαϊκά, αλλά το καθένα, πιστέψτε με, είναι διαφορετικό. Πολύ περισσότερο όταν στη συγκεκριμένη περίπτωση του ΠΑΟΚ μιλάμε για ένα πρωτάθλημα ύστερα από 34 χρόνια. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι αυτή η βραδιά ανήκε πρώτα απ’ όλα στον κόσμο. Στους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Κι ύστερα σε όλους τους άλλους. Ποδοσφαιριστές, προπονητικό τιμ, διοίκηση κ.λπ. Οι οπαδοί ήταν αυτοί που χάρηκαν περισσότερο απ’ όλους. Στον υπέρτατο βαθμό. Η σχέση του οπαδού με την ομάδα είναι η πλέον ισχυρή. Ακόμα κι απ’ αυτή του ποδοσφαιριστή. Ο ποδοσφαιριστής δουλεύει όλη την εβδομάδα. Ιδρώνει και ματώνει την Κυριακή στο παιχνίδι.

Ενταση
Στο τέλος της σεζόν, αν επιβραβευτεί σαν πρωταθλητής, θα το απολαύσει. Οσο όμως κι αν κάποιοι ποδοσφαιριστές δένονται με την ομάδα που αγωνίζονται, η σχέση του οπαδού είναι πολύ πιο ισχυρή. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά το πάθος, η ένταση στην εξέδρα, υπερβαίνει αυτή του αγωνιστικού χώρου. Να το πάμε ανάποδα. Ποιος στενοχωριέται περισσότερο στην ήττα; Στον χαμένο τελικό; Ποιος κοντεύει να σκάσει; Η απάντηση είναι προφανής. Ο οπαδός. Βλέπεις ποδοσφαιριστές να σκοράρουν απέναντι στην πρώην ομάδα τους και να σκύβουν το κεφάλι. Να μην πανηγυρίζουν. Ποτέ δεν ξέρεις αν πρόκειται για ειλικρινές συναίσθημα ή για δημόσιες σχέσεις. Για θέατρο. Ο οπαδός είναι ταγμένος στο 100%. Αυτή η βραδιά στην Τούμπα ανήκε πρώτα απ’ όλα στον κόσμο του ΠΑΟΚ. Που βρήκε τον τρόπο για να διπλασιάσει σχεδόν τη χωρητικότητά της. Σε αυτούς που είναι κάθε Κυριακή και σε αυτούς που έτρεξαν απ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό για να είναι εκεί.

Συγχαρητήρια
Ο ΠΑΟΚ, όπως όλες οι ομάδες, είναι ο κόσμος του. Κάθε άλλο παρά τυχαίο, μία από τις τρεις που δεν έχουν ποτέ υποβιβαστεί. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα πρωταθλητισμού, σαν τον Ολυμπιακό που ακόμα μνημονεύουν τα δέκα πέτρινα χρόνια. Ο ΠΑΟΚ μέτρησε 34. Κι είχε μετρήσει 50 από το 1926 που ιδρύθηκε μέχρι να πάρει το πρώτο το 1976. Ο ΠΑΟΚ άντεξε όλα αυτά τα χρόνια από τον κόσμο του. Δεν μίκρυνε σαν μέγεθος. Ο κόσμος τον κράτησε όρθιο στα δύσκολα. Πάντα στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας. Ανεξαρτήτως βαθμολογικής θέσης. Ο κόσμος ήταν το κίνητρο για να ασχοληθούν μαζί του ισχυροί επιχειρηματίες. Εκτός και εντός εισαγωγικών. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ υποχρέωσε τον Αλέξη Τσίπρα να δώσει συγχαρητήρια για τη δίκαιη κατάκτηση του πρωταθλήματος. Κάτι που δεν έκανε ως πρωθυπουργός τα προηγούμενα χρόνια με την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό. Είναι ο φόβος του κόσμου της Βόρειας Ελλάδας από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο ΠΑΟΚ είναι ο κόσμος του.