Αυτή είναι η Ελλάδα

Είχε πει εν τη ρύμη του λόγου του ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης που είχε αναλάβει το ΠΑΣΟΚ στην πιο παρακμιακή του περίοδο, με πολλές δουλείες και αντίπαλο τον Ακη Τσοχατζόπουλο που αντιπροσώπευε, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, εν πολλοίς, το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ. Φαντασθείτε τι θα είχε συμβεί αν είχε επικρατήσει ο «Ακης».

Ο κ. Σημίτης  είχε  στο άμεσο περιβάλλον του, δίπλα του, τρεις εξαιρετικούς συνεργάτες, τον Νίκο Θέμελη, τον Γιώργο Παπαδημητρίου και τον Σωκράτη Κοσμίδη.  Είχα την τύχη να γνωρίσω τους δύο τελευταίους με τους οποίους συνεργαστήκαμε στο πλαίσιο των καθηκόντων μου. Πάντα προσηνείς, ευπροσήγοροι.

Για το κόμμα είχε άλλους με τους οποίους έπρεπε να συνεργαστεί για να μπορεί να ελέγχει την εσωκομματική αντιπολίτευση, που ήταν όλο και πιο απαιτητική και σκληρή. Κατάφερε να κυβερνήσει οκτώ χρόνια με επιτυχίες και αποτυχίες.

Αλλωστε η αλήθεια στην Ελλάδα έχει πολλές πλευρές… Είναι υποκειμενική και καθένας την ελέγχει κατά το δοκούν. Οπως δηλαδή τον συμφέρει. Από την επομένη των εκλογών, που δεν συμμετείχε εκχωρώντας την αρχηγία του κόμματος στον Γ. Παπανδρέου, ξεχάστηκε από τα ΜΜΕ. Δεν ήξεραν όμως ότι ποσώς τον ένοιαζαν όλα αυτά και θα του αρκούσε να βγει μια ωραία βόλτα με τη γυναίκα του, μακριά από τους περισπασμούς της καθημερινότητας και τις έντονες τριβές που αυτή δημιουργεί.

Ηταν ο άνθρωπος που μπορούσες να εμπιστευθείς. Ενας καλός διαχειριστής των καθημερινών προβλημάτων, που γνωρίζει να χειρίζεται συνετά τα προβλήματά του. Το είδος του συνετού πολιτικού, του οποίου αμφισβητήθηκε η εντιμότητά του για λόγους μικροκομματικούς, σαφώς από τον ΣΥΡΙΖΑ, που προσπάθησε να τον ενοχοποιήσει και να τον καταστήσει γι’ αυτό ύποπτο τέλεσης αδικημάτων. Αυτόν που δεν εισέπραττε τη σύνταξή του από το Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά την εκχώρησε σε ίδρυμα ερευνητικό. Και άλλα, που προφανώς δεν ξέρουμε.

Οταν μια κυβέρνηση φέρεται με αυτόν τον τρόπο, τον αναίσχυντο, σ’ έναν, πρώην πρωθυπουργό για να αντλήσει πολιτικά οφέλη, εν γνώσει της αναληθείας των γεγονότων, σημαίνει ότι είναι ηθικά απαράδεκτη ικανή για το χειρότερο.

Ποτέ για το καλύτερο. Τι με έπιασε με τον Σημίτη θα αναλογισθούν κάποιοι. Τίποτα, απλώς βλέπω και παρατηρώ έναν που διετέλεσε πρωθυπουργός, σεμνό, έντιμο και σοβαρό. Αυτόν που χαρακτηρίζουν οι Αγγλοσάξονες «statesman» να στηλιτεύεται ακόμα απ’ αυτούς, που δεν θα γύρναγες το κεφάλι σου να τους δεις και να τους χαιρετήσεις.

Αποστροφή και πόνο σου προκαλούν, αν όχι και απέχθεια, για όσα γύρω μας συμβαίνουν, τεκταίνονται σε υπόγειες αίθουσες, δήθεν για το καλό μας, που είναι η πλήρης απαξίωσή μας, εσωτερικώς και διεθνώς.

Τον κ. Σημίτη τον έχω συναντήσει μόνο μια φορά σε μια εκδήλωση. Τον σέβομαι. Αν και δεν τον έχω ψηφίσει ποτέ! Είμαι καραμανλογενής. Αισθάνομαι όμως ελεύθερος.

Διαφωνώ σε αρκετές πολιτικές επιλογές του. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω την προσφορά του στην πατρίδα, τον τρόπο που πολιτεύθηκε, σε μια δύσκολη περίοδο για τον τόπο, με τη διαφθορά σε έξαρση. Προσπάθησε να βάλει μια τάξη. Κανείς όμως δεν μπορεί να παραγνωρίσει τη σωφροσύνη, την ηθική και εντιμότητά του.

Γι’ αυτό έγραψα αυτές τις γραμμές, σεβόμενος το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μιας χώρας, που δεν θα ανακάμψει λόγω εγγενών, καθαρά, προβλημάτων.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ