Χωρίς νεύρο, χωρίς ελπίδα

Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει ότι χάνει τις εκλογές.

Οποιος αμφέβαλλε ακόμη, πείστηκε με την πρόσφατη συνέντευξή του.

Δεν είπε τίποτε απολύτως για το «μετά» τις εκλογές.

Δεν τον ενδιαφέρει εξάλλου.

Μόνο το να διασωθεί πολιτικά.

n Και βέβαια για τη μακεδονική γλώσσα και την εθνότητα, που παραχώρησε, κουβέντα για τα προβλήματα με τα προϊόντα της Βόρειας Ελλάδας. Φταίνε οι άλλοι που δεν έδωσαν «συναίνεση». Βέβαια όταν η Φώφη Γεννηματά πρότεινε Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών το αρνήθηκε.

n Σκάνδαλο είπε ο κ. Τσίπρας για τα φάρμακα, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να διερευνήσει την περίοδο της εκτίναξης της δαπάνης. Περίοδος καραμανλικής διακυβέρνησης γαρ. Οπως και τα επιτεύγματα των υπουργών του που το 2015 «ξέχασαν» να τιμολογήσουν, ευνοώντας τις πολυεθνικές. Σκανδαλολογία είπε ο Πετσίτης. Μα βρέθηκαν «περίεργα» ποσά στους λογαριασμούς του. Και λοιπόν; Αφού γνωμάτευσε ο γνωστός υπουργός κ. Παπαγγελόπουλος ότι δεν υπάρχει θέμα. Αυτός δηλαδή που τη φούσκα και σκευωρία της Novartis την αποκαλούσε το μεγαλύτερο σκάνδαλο του ελληνικού κράτους. Και ας ζητούν απαντήσεις ο κ. Σκουρλέτης και άλλοι. Μα γιατί δεν ρωτούν το ίδιο το Μαξίμου;

Σκάνδαλο και η Novartis, αλλά χωρίς κανένα στοιχείο, με μάρτυρες με κουκούλα ή που «κάτι άκουσαν», «κάτι τους είπαν».

n Για τον Πρωθυπουργό όλα πάνε καλά στην Οικονομία.

Το δάνειο του ΔΝΤ αποπληρώνεται, αλλά η επιτροπεία παραμένει. Τι και αν ο ΟΟΣΑ διαπιστώνει ότι η μεσαία τάξη φτωχοποιείται. Οτι 13 δισ. αφαιρέθηκαν με τα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ από τις πολιτικές, για να επιστραφούν μόνο 2 δισ. ως προσωρινά επιδόματα.

Φταίνε οι «άλλοι», «οι προηγούμενοι» για τις εγκληματικές καθυστερήσεις στο Ελληνικό, για την ανυπαρξία επενδύσεων, για τον πόλεμο στην επιχειρηματικότητα. Αλήθεια, οι υπουργοί του τι ρόλο παίζουν;

n Ο κ. Τσίπρας δεν δέχεται είπε τη μείωση του αφορολογήτου για μισθωτούς – συνταξιούχους. Ξέχασε ότι αυτό το μέτρο το εισηγήθηκε και το ψήφισε το κόμμα του.

Αλλά αν είναι έτσι, ιδού η Ρόδος… Το Κίνημα Αλλαγής έχει καταθέσει πρόταση νόμου για την ακύρωση του μέτρου.

Φαντάζομαι ότι θα δεχθεί να την ψηφίσουμε.

n Εκείνο όμως που αξίζει να σχολιάσει κανείς είναι η βαθιά περιφρόνηση, με την οποία αντιμετώπισε τους «πρόθυμους» που σπεύδουν να τον στηρίξουν.

«Αυτοί αλλάζουν θέση, όχι εγώ» είπε. Αναρωτιέμαι αν μερικοί θα έχουν καταλάβει ότι στο άμεσο μέλλον θα μετατραπούν σε στυμμένες λεμονόκουπες.

Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει ότι έρχεται μια βαριά ήττα, με την ψήφο του ελληνικού λαού.

Δεν ελπίζει πια. Αυτά τα περί του «βουβού κύματος» που θα έρθει, είναι παρηγοριά σε όσους τον πιστεύουν και τον ακολουθούν ακόμη.

Γι’ αυτό και εμφανίστηκε χωρίς νεύρο, χωρίς όρεξη.

Βγήκαν όμως και δύο ειδήσεις.

Η πρώτη. Εκλογές όσο πιο αργά γίνεται. Για να απολαύσουν και την τελευταία μέρα στην καρέκλα της εξουσίας.

Η δεύτερη. Θα τα δώσει όλα για να περιορίσει την ήττα. Να διασωθεί, να ελπίζει για τη συνέχεια.

Αλλά το τάξιμο, το ρουσφέτι και οι μικροπαροχές παραμονή εκλογών δεν έσωσαν ποτέ κανέναν.

Δεν διδάχτηκε από ανάλογες εμπειρίες του 1981.

Ούτως ή άλλως η αυλαία πέφτει, αυτή η παράσταση τελειώνει.

Το ζήτημα είναι να μην ακολουθήσει άλλη μία με τις ίδιες συντηρητικές και χωρίς προοπτική συνταγές.

Η ψήφος του λαού πρέπει να είναι ψήφος αλλαγής και ανατροπής για ένα καλύτερο αύριο.