Η πόζα και η δήλωση

Η αναλογία είναι περίπου η ίδια. Μπορεί κανείς να υπηρετήσει τον διακηρυγμένο στόχο του κόμματός του στις ευρωεκλογές, που είναι ο πόλεμος στην Ακρα Δεξιά, ποζάροντας με τον Αμβρόσιο; Αντιστοίχως, αρκεί να εύχεται κανείς να δει τον Κασιδιάρη στη φυλακή όταν το κόμμα του έχει ψηφίσει για τις αυτοδιοικητικές εκλογές έναν εκλογικό νόμο που μπορεί να δώσει στους Κασιδιάρηδες τον ρόλο του ρυθμιστή των δημοτικών συμβουλίων; Και αρκεί η ευχή όταν η δίκη της Χρυσής Αυγής σέρνεται εδώ και τέσσερα χρόνια;

Η αναλογία είναι περίπου η ίδια ακόμη και όταν δεν είναι ίδιες οι περιπτώσεις. Η πόζα του υποψήφιου ευρωβουλευτή Κουρουμπλή δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στην άρνηση του υποψήφιου δημάρχου Ηλιόπουλου να κάνει διάλογο με «νεοναζί δολοφόνους». Ο ένας ψηφοθηρεί, ο άλλος τραβάει διαχωριστικές γραμμές. Ο Κουρουμπλής ψαρεύει στους οπαδούς του μητροπολίτη, ο Ηλιόπουλος δεν προσδοκά τίποτε από εκείνους του χρυσαυγίτη, πολλοί από τους οποίους, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, είναι στις ηλικίες 17-34, δηλαδή στο δικό του ηλικιακό τάργκετ γκρουπ. Αλλά δεν διαμορφώνει η ατομική συμπεριφορά ενός υποψηφίου τις κεντρικές επιλογές ενός κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τέσσερα χρόνια για να πιάσει το νήμα της Χρυσής Αυγής από εκεί όπου το άφησαν οι «Σαμαροβενιζέλοι». Και δεν το έπιασε ποτέ.

Αντίθετα, υποδέχτηκε τις χρυσαυγίτικες ψήφους ως βολικές. Τις προσμέτρησε στους πολιτικούς του σχεδιασμούς, τις ενέταξε σε εκείνες που δεν περισσεύουν όταν χρειάστηκε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Πολύ πριν ανακαλύψει τον πανευρωπαϊκό πόλεμο κατά της Ακρας Δεξιάς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μόνο συγκυβερνήσει με τη λάιτ εκδοχής της, είχε μουτζουρώσει τα χέρια του και με το μαύρο της πιο σκοτεινής εκδοχής τόσο ώστε να δώσει χώρο στην υπόθεση πως η καθυστέρηση της απονομής της δικαιοσύνης δεν ήταν άμοιρη πολιτικής κατεύθυνσης. Πως ήταν ένα δώρο. Η στάση του από αυτήν την άποψη μοιάζει περισσότερο με πόζα Κουρουμπλή. Και λιγότερο με δήλωση Ηλιόπουλου.