Novartis και παραλειπόμενα {CR}

Με αφορμή την υπόθεση Novartis, η οποία βρίσκεται σε μια κρίσιμη φάση, σε ό,τι τουλάχιστον αφορά στα πολιτικά πρόσωπα, είναι χρήσιμο να γίνει ένας ψύχραιμος απολογισμός. Σε αυτή την κατεύθυνση ένα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η προσπάθεια της κυβέρνησης να ενοχοποιήσει τους πολιτικούς της αντιπάλους φαίνεται να πέφτει στο κενό, αφού κατέρρευσαν οι βασικοί ισχυρισμοί των «προστατευόμενων» μαρτύρων. Είναι αυτονόητο, ότι οι πολιτικοί θα πρέπει να ελέγχονται και να τιμωρούνται, όσοι έχουν διαπράξει αξιόποινες πράξεις, με αυστηρότερο τρόπο από τους  απλούς πολίτες.  Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη συκοφαντία και ανέντιμη πράξη από τη στοχοποίηση και την απόπειρα ενοχοποίησης ενός πολιτικού, ειδικά στις σημερινές συνθήκες της φτωχοποίησης μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας, χωρίς ούτε καν στοιχειώδεις ενδείξεις.

Το δεύτερο μεγάλο θέμα είναι η αναζήτηση και η απόδοση πολιτικών ευθυνών για όσα έχουν συμβεί στη χώρα μας πριν και μετά τον ερχομό της κρίσης, όπως αυτό που αφορά τον εκτροχιασμό της φαρμακευτικής δαπάνης και συνολικά των δαπανών υγείας.

Πολλοί ερωτούν, υπάρχει ή όχι σκάνδαλο Novartis;

Είναι κάτι το οποίο ερευνάται σε πολλές χώρες του κόσμου και στην Ελλάδα. Ωστόσο είναι γνωστό, τουλάχιστον στη χώρα μας, ότι πολλές φαρμακευτικές εταιρείες χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν αθέμιτες μεθόδους για την προώθηση των προϊόντων τους και πρέπει να ελέγχονται.

Πολλοί επίσης ρωτούν, υπάρχουν πολιτικές ευθύνες;

Προφανώς και υπάρχουν. Ομως, θα έπρεπε η κυβέρνηση να είχε τη γενναιότητα και να παραδεχθεί ότι το μεγάλο πάρτι με τη σπατάλη στον τομέα του φαρμάκου έλαβε τέλος από το 2010 και μετά. Το μεγάλο πάρτι, γιατί προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ της περιόδου 2009-2012 έβαλε τα θεμέλια για τον έλεγχο και τον δραστικό περιορισμό κατά 40% των δαπανών σε μια διετία.

Ηταν η πολιτική τιμολόγησης των φαρμάκων με δραστικές μειώσεις στις τιμές, η θεσμοθέτηση λίστας, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η ενοποίηση των Κλάδων Υγείας, η σύσταση του ΕΟΠΥΥ, η θεσμοθέτηση του ριμπέιτ και του κλειστού προϋπολογισμού για τη δημόσια δαπάνη στο φάρμακο κ.λπ.

Και όλα αυτά, όχι γιατί τα επέβαλε η τρόικα, αλλά γιατί ήταν στο κυβερνητικό πρόγραμμα εκείνης της περιόδου, το οποίο παρουσιάστηκε στους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον Νοέμβριο του 2009. Αρα όχι μόνο δεν υπάρχουν, αν μη τι άλλο, πολιτικές ευθύνες για αυτή την περίοδο, αλλά θα πρέπει να αποδοθούν και τα εύσημα σε όσους είχαν την κυβερνητική ευθύνη. Πρόκειται για πολιτικές και μέτρα που εφαρμόστηκαν και από τις επόμενες κυβερνήσεις και τη σημερινή, με αποτέλεσμα να έχει περιοριστεί η ετήσια  δημόσια φαρμακευτική δαπάνη από τα 5,6 δισ. το 2009 στα 2 δισ. ευρώ περίπου σήμερα. Είναι να αναρωτιέται κανείς τι θα συνέβαινε σήμερα εάν αυτή η κυβέρνηση, η οποία σημειωτέον ήταν απέναντι σε όλες εκείνες τις αλλαγές ως αντιπολίτευση, δεν είχε στα χέρια της όλο το πλαίσιο και τα εργαλεία που δημιουργήθηκαν. Ας κάνουν, λοιπόν, με αυτά τα εργαλεία ένα βήμα παραπέρα και να ελαφρύνουν τους πολίτες από τη δική τους συμμετοχή που αυξήθηκε.

Σε κάθε περίπτωση, εάν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για τη μεγάλη σπατάλη, αυτές δεν μπορούν παρά να αναζητηθούν στην περίοδο 2006-2009, οπότε και υπήρξε η μεγαλύτερη έκρηξη της δαπάνης.

Τέλος και για κάθε περίοδο, θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι ότι η στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων χωρίς στοιχεία για ποινικές ευθύνες επιστρέφει αργά ή γρήγορα στους εμπνευστές της.

Ο Γιώργος Κουτρουμάνης είναι πρώην υπουργός Εργασίας