Βουβές κραυγές

Χρειάστηκα μια ώρα για να πατήσω το πρώτο γράμμα στο πληκτρολόγιο. Τι να γράψω; Οι λέξεις έχασαν τη δύναμή τους. Υποτάχτηκαν ευρισκόμενες σε μια φθίνουσα αξιοπιστία. Εγιναν υποπόδια της φθηνής μας φιλαυτίας. Ξέφτισαν τα νοήματα, χαλάρωσαν οι ηθικές. Τίποτα πια δεν έχει σημασία όσο πριν.

Μια κοινωνία που μοιάζει με δάσος από φελλοφόρους δρυς; Που απλώνει το χέρι ζητιανεύοντας λίγη αναγνώριση, ένα ψίχουλο εξουσίας. Που αναζητά την επιβράβευση, μια χειραψία, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη για να κοιμηθεί ήρεμη το βράδυ.

Μια κοινωνία που εφευρίσκει ανόητους τρόπους για να διαχωρίζει τους ανθρώπους, που τοποθετεί διάφανα διαχωριστικά για να μπορούν οι πολλοί να βλέπουν την ισχύ των λίγων. Ζούμε στην εποχή της επικοινωνίας αλλά κανείς δεν ακούει κανέναν. Μόνο τον εαυτό μας, το κέντρο του κόσμου μας. Βουβές κραυγές στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο αποχετευτικό των social media.

Λέξεις πετάνε εδώ κι εκεί, μια χαώδης αταξία. Ολοι σχολιάζουμε όλους. Πριν προλάβουμε να γράψουμε την τελευταία λέξη, να πούμε την τελευταία ατάκα αναζητούμε το επόμενο πεδίο δόξης.

Πρώτα τα τρολ, έχωσαν βαθιά τα άροτρα της αμφισβήτησης. Χαλάρωσαν την κρησάρα επιτρέποντας στα σκύβαλα να ανακατευτούν με το καθαρό στάρι. Για κάθε αλήθεια αντιστοιχεί και ένα ψέμα. Ενα κρυφτούλι της πραγματικότητας. «Μην ακούτε αυτά που σας λένε. Εμείς λέμε την αλήθεια», βγαίνουν οι λέξεις ανακατωμένες με αφρούς ξυρίσματος.

Οπερετικές εκδηλώσεις και ουτοπιστικά συνθήματα κάτω από το μουσικό χαλί μιας ψευτοεπανάστασης. Πράξεις που υποκρύπτουν ιδιοτέλεια σερβίρονται ως τερίνες στον μπουφέ των πεινασμένων για λίγη δύναμη.

Αποκλίνουσες αντιλήψεις για τη γεφυροποίηση των άλλοτε βερμπαλιστικών κενών μιας υποτροπιάζουσας αριστερής αντίληψης.

Αοκνες προσπάθειες για την επίτευξη ισοπεδωτικής ομοιομορφίας. Αυτός ο φασιστικός εξισωτισμός των απολυταρχικών καθεστώτων. Ενα τσουβάλιασμα δεξιοτήτων, αντιλήψεων και προσπαθειών.

Ιδεοληψίες, νεοφοβίες και ερεβώδη ιδεολογήματα που λειτουργούν ως ηλεκτρικά χειρόφρενα στην άλκιμη νεότητα που πασχίζει να πατήσει γκάζι για να ξεφύγει από το πλαστογραφημένο ηθικό πλεονέκτημα.

Λόγια, λόγια, λόγια. Χορτάσαμε από παχιές λέξεις, ευφυολογήματα, μεγάλες ιδέες, υποσχέσεις, απειλές και διχαστικά διλήμματα.

Ηρθε η στιγμή για το εγερτήριο των συνειδήσεων και της αγχόνης της μετριοκρατίας. Ηρθε η στιγμή οι ψεύτες και οι ανάξιοι να μπουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας.