«Δεν ξεχνώ…»

Λένε ότι οι άνθρωποι ξεχνάνε τι τους είπες, ξεχνάνε τι τους έκανες, αλλά δεν ξεχνάνε ποτέ πώς τους έκανες να νιώσουν. Και τα τέσσερα τελευταία χρόνια, οι πολίτες ένιωσαν πολύ άσχημα.

Στην οικονομία, οι Ελληνες ένιωσαν ταπεινωμένοι όταν το 2015 έκλεισαν οι τράπεζες και, εν μια νυκτί, γίναμε ευρωπαίοι πολίτες 2ης κατηγορίας μπροστά στα ΑΤΜ. Και παρ’ ολίγον να μας πετάξουν έξω από την Ευρώπη. Και σωθήκαμε στο παρά 5′, καθώς μας δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία. Και σήμερα είμαστε στο ευρώ. Και όχι σε νομίσματα τύπου μπολιβάρ.

Στη φορολογία, με τη δημευτική υπερφορολόγηση, οι Ελληνες ένιωσαν ανήμποροι να καλύψουν τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις. Σήμερα στην Ελλάδα (2018), τα έσοδα του προϋπολογισμού (κυρίως φόροι και ασφαλιστικές εισφορές) ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη (48% στην Ελλάδα, 45% στην ΕΕ-28). Είμαστε στην ίδια ομάδα μαζί με χώρες πολύ μεγαλύτερες και πιο αναπτυγμένες, αλλά και με χαμηλότερη φοροδιαφυγή από την Ελλάδα, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, που πάσχουν όμως από στασιμότητα, ακριβώς λόγω της υπερφορολόγησης.

Στην αγορά εργασίας, οι Ελληνες, και ιδίως οι νέοι, ένιωσαν προδομένοι. Σε ένα περιβάλλον μειωμένων επιχειρηματικών δυνατοτήτων, άρχισε να ανθεί η παρανομία στην απασχόληση (αδήλωτη και τσάμπα εργασία, συμβόλαια μερικής απασχόλησης με πλήρες ωράριο εργασίας κ.ο.κ.). Η παραβατικότητα δεν είναι, βεβαίως, αποδεκτή. Υπάρχει όμως ένα έλλειμμα αναπτυξιακών προοπτικών και ευκαιριών, που σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την υπερφορολόγηση και τη μη εφαρμογή φιλοεπενδυτικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται με κατασταλτικά μέτρα.

Στην υγεία, οι Ελληνες ένιωσαν οργισμένοι για την κατάσταση της περίθαλψης. Τι είδους νοσοκομεία, τι επιπέδου μακροχρόνια φροντίδα, τι λογής αντιμετώπιση για την ψυχική υγεία και την άνοια, μας επιφυλάσσει το μέλλον, και ιδίως για τους πιο ηλικιωμένους; Ξοδεύουμε σήμερα 2 π.μ. του ΑΕΠ στην υγεία λιγότερα απ’ ό,τι ξοδεύει η μέση χώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αν και γερνάμε γρηγορότερα σχεδόν απ’ όλους τους άλλους. Οταν όμως κόβονται δαπάνες υγείας, χωρίς να βελτιώνεται η παραγωγικότητα του συστήματος, απλώς παύουν να συντηρούνται οι υποδομές και αργά ή γρήγορα πέφτει και η ποιότητα στην παροχή υπηρεσιών.

Στην παιδεία, οι Ελληνες ένιωσαν ανήσυχοι για το μέλλον των παιδιών τους, σε έναν κόσμο όπου με τις αλλαγές στην τεχνολογία η επιτυχία είναι κυρίως θέμα απόκτησης των δεξιοτήτων. Η χώρα δεν σημειώνει πρόοδο και είναι τελευταία στην προετοιμασία για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Επίσης, οι 15άρηδες μαθητές μας βαθμολογούνται χαμηλότερα στην κατανόηση κειμένου και τα μαθηματικά όταν συγκρίνονται με μαθητές από τις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Στην ασφάλεια, οι Ελληνες ένιωσαν ανυπεράσπιστοι. Η ανομία στο εσωτερικό της χώρας είναι σε έξαρση, οι γείτονές μας γίνονται όλο και πιο επιθετικοί, και η ανασφάλεια μεγαλώνει.

Τέλος, στις Πρέσπες, οι Ελληνες ένιωσαν ντροπιασμένοι. Μετά τις μνημονιακές ταπεινώσεις, με την εθνική μας κυριαρχία να συρρικνώνεται συνεχώς, στο τέλος, μέχρι και η Μακεδονία έγινε αντικείμενο συναλλαγής.

Αλλα τέσσερα «αλησμόνητα» χρόνια διαχείρισης χωρίς ουσία έρχονται να προστεθούν στις χαμένες ευκαιρίες δεκαετιών. Ο κόσμος διψά για αλλαγή. Δεν αντέχει άλλο να βλέπει την Ελλάδα να σέρνεται τελευταία σε όλες τις διεθνείς συγκρίσεις. Θέλει να νιώσει υπερηφάνεια. Μια κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ας τολμήσουμε. #FilodoxiEllada

Ο Μιχάλης Μασουράκης είναι οικονομολόγος και υποψήφιος ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας