Νίκος Μερτζάνος

Μου αρέσει το Σάββατο, παρότι είναι μια μέρα εργάσιμη για μένα. Μου αρέσει που αισθάνομαι ότι όλοι γύρω μου είναι πιο χαλαροί, δεν δουλεύουν, πηγαίνουν βόλτα. Ειδικά όταν έχει καλό καιρό, θέλω να ζήσω κι εγώ κάτι από αυτήν την αίσθηση. Το Σάββατο ξυπνάω σχεδόν μεσημέρι. Στην πραγματικότητα πέφτω για ύπνο το πρωί εκείνης της μέρας αφού τα βράδια της Παρασκευής, ως μουσικός, εργάζομαι. Ακόμη και όταν επιστρέψω από τη δουλειά, όμως, είναι κάτι συνηθισμένο να συνεχίσω να δουλεύω στο σπίτι κι έτσι να πάει ως το πρωί.

Η πρώτη κίνηση που κάνω μόλις ανοίξω τα μάτια μου είναι να τσεκάρω το κινητό – συνήθως θα βρω πολλές αναπάντητες ή μηνύματα. Πίνοντας έναν γαλλικό καφέ ξεκινώ τις επαφές που πρέπει να γίνουν, απαντώ στα μηνύματα, ασχολούμαι με τη δισκογραφία, κανονίζω δουλειές. Αυτές οι ώρες είναι αγώνας δρόμου για μένα. Αισθάνομαι ότι το Σαββατοκύριακο πρέπει να βγάλω όσο μεγαλύτερο όγκο δουλειάς γίνεται, ώστε να ελαφρύνω την εβδομάδα που ακολουθεί…

Τελειώνοντας και μέχρι να ετοιμαστώ για τη βραδινή μου εμφάνιση, συνήθως θα βγω με φίλους. Μου αρέσει να πηγαίνω στο «ΖαΖ», ένα ωραίο καφέ μπαρ κοντά στο σπίτι μου, στην Κάντζα Παλλήνης, που το έχει ανοίξει η φίλη και ηθοποιός Βαλέρια Κουρούπη. Είναι πολύ αγαπημένο σημείο για συναντήσεις, για δουλειά, για ποτό.

Σπάνια θα βγω στο κέντρο ή νότια, ας πούμε στη Γλυφάδα. Παλιότερα μου άρεσε πολύ το κέντρο της Αθήνας, τώρα μάλλον έχω μεγαλώσει! Πλέον θέλω ο χώρος στον οποίο βγαίνω να είναι άνετος, χωρίς μεγάλη πολυκοσμία. Μεσημεριανό θα μαγειρέψω εγώ, αν και μπορεί να περάσει μια ολόκληρη μέρα χωρίς να έχω φάει ούτε ένα γεύμα. Οταν ξεκινώ να ασχολούμαι με κάτι, ειδικά με τη μουσική, ξεχνιέμαι. Γι’ αυτό και στη δουλειά αρκετές φορές πηγαίνω την τελευταία στιγμή – όλο κάτι προσπαθώ πριν να τελειώσω που με βγάζει εκτός χρόνου!

Μία από τις ωραίες στιγμές του Σαββατοκύριακου είναι όταν τελειώσω τη δουλειά το βράδυ του Σαββάτου και τότε, κατά τις δύο μετά τα μεσάνυχτα, θα κάνω ένα μίνι ταξίδι για να επιστρέψω σπίτι, οδηγώντας περίπου 25 χλμ. από το Καβούρι, με το ραδιόφωνο δυνατά και τη θάλασσα δίπλα μου.

Η Κυριακή σαν συναίσθημα είναι πολύ διαφορετική για μένα. Πραγματικά την αντιλαμβάνομαι ως αργία. Δεν θα καταπιεστώ πολύ, θα κάνω πράγματα που μου αρέσουν, ακόμη και στουντιακά μπορεί να μην ασχοληθώ με ένα πρότζεκτ που πρέπει να παραδώσω – εφόσον δεν επείγει – αλλά με δικά μου ντέμο ή ορχηστρικά που μπορεί να τα παραδώσω ακόμη και ύστερα από χρόνια.

Για να είμαι ειλικρινής τις Κυριακές μπορεί να παίξω και λίγο play station!

Ομως, η αγαπημένη μου στιγμή μέσα στο Σαββατοκύριακο είναι το μεσημέρι της Κυριακής. Αλλωστε, τα κυριακάτικα μεσημέρια έχουν εντυπωθεί μέσα μου με γλυκό τρόπο και αυτό έρχεται από τα παιδικά μου χρόνια. Αν κάτι αναπολώ από την εποχή εκείνη είναι ο χρόνος που περνούσα με τα αδέλφια μου, πλέον έχουμε «σκορπίσει».

Το απογευματόβραδο της Κυριακής, μπορεί πιο εύκολα να κανονίσω να βγω. Ισως πάω για ένα ποτό σε φίλους στον Πειραιά, ίσως δω φίλους που παίζουν σε live οπότε και εκείνοι τις Κυριακές είναι πιο χαλαροί, μπορεί, επίσης, να πάω στην Κηφισιά. Εχω μεγάλο «φετίχ» με το φαγητό, οπότε δεν αποκλείεται να επισκεφθώ κάποιο εστιατόριο. Ανά περιόδους κολλάω με κάτι: Τώρα είναι κινέζικο, μετά θα είναι κάτι άλλο!

Σε κάθε περίπτωση η αίσθηση ότι η Δευτέρα πλησιάζει δεν μου αρέσει. Γι’ αυτό τα βράδια της Κυριακής μπορώ να πω ότι είναι από τα πιο ήσυχα βράδια της εβδομάδας.

Παρ’ όλ’ αυτά, το νιώθω ωραία το Σαββατοκύριακο. Γιατί νιώθω και τους άλλους ωραία. Μετράει πολύ και το γύρω σου για να είσαι, άλλωστε, καλά.