Ποιος είναι ποιος

«Είσαι Ορμπαν». «Ορμπαν είσαι και φαίνεσαι». Ο διάλογος δεν έγινε ακριβώς έτσι αλλά θα μπορούσε. Στην επιστολή με την οποία ζητάει την αποπομπή του κόμματος του Βίκτορ Ορμπαν από την ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι πρακτικές όπως η παράκαμψη θεμελιωδών συνταγματικών αρχών, οι παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη αλλά και η προσπάθεια ελέγχου των μέσων ενημέρωσης εφαρμόζονται και στην Ελλάδα όπου ο ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει συστηματικά τους δημοκρατικούς θεσμούς και το κράτος δικαίου. Και η κυβέρνηση απαντά πως όχι μόνο οι Ορμπαν είναι στην πραγματικότητα στο κόμμα του αλλά και πως ο αρχηγός της ΝΔ έχει υποταχθεί σε αυτούς. Πως ο Μητσοτάκης είναι όμηρος μιας κάποιας ακροδεξιάς πτέρυγας.

Συντελείται τώρα η ορμπανοποίηση της πολιτικής ζωής; Ή έχει συντελεστεί ήδη; Είναι η συζήτηση, το ποιος είναι ποιος Ορμπαν από τους δυο, που κάνει την Αθήνα να μοιάζει με Βουδαπέστη; Ή και πριν στήσει ο ένας τον άλλον στον καθρέφτη όχι για να δει τον εαυτό του αλλά τον Ορμπαν, ο Ορμπαν ήταν ήδη εδώ; Η αλήθεια είναι πως η ΝΔ είναι το μοναδικό κόμμα ανάμεσα στα δώδεκα του ΕΛΚ που διάνθισε το ευρωπαϊκό πρόβλημα με την ελληνική εμπειρία. Αλλά είναι εξίσου αλήθεια πως αυτή η ελληνική εμπειρία είχε τουλάχιστον έναν υπουργό της κυβέρνησης να υποδεικνύει εντελώς ορμπανικά τον Τζορτζ Σόρος ως το απόλυτο κακό. Ο Δράκουλας των Καρπαθίων και άνω έγινε και Δράκουλας των Βαλκανίων.

Δεν εικονογραφεί μόνο ο Σόρος την ορμπανοποίηση, την εικονογραφούν και τα βοσκοτόπια ως νομισματική μονάδα αγοράς μέσων ενημέρωσης, αλλά και οι Ρασπούτιν των εισαγγελικών λειτουργών. Και μαζί με την εικόνα, η ορμπανοποίηση αποκτά και ήχο από τους βρυχηθμούς κατά της Δικαιοσύνης. Από αυτήν την άποψη, η ορμπανοποίηση συντελέστηκε ως απόπειρα εφαρμογής του δόγματος «έχεις την κυβέρνηση αλλά δεν σημαίνει πως έχεις και την εξουσία». Συντελέστηκε πριν ανακαλύψει ο ΣΥΡΙΖΑ πως η ΝΔ έχει δέκα μικρούς Ορμπαν που θεωρητικά θα μπορούσαν να βάλουν το δικό τους λιθαράκι με λίγο κυνήγι Σόρος και πολύ κυνήγι μεταναστών. Κι αν το βάλουν.