Το αιμόφυρτο ενδιαφέρον

Είναι ενδιαφέρον. Μπροστά π.χ. στην αποκρουστική αλλά εντυπωσιακή είδηση της καταδίκης πολιτικού αντιπάλου για παιδεραστία, εσύ να ασχοληθείς με την Κεντροαριστερά. Συγκλονιστικό θέμα που θα τραβήξει βλέμματα και θα προκαλέσει  πολιτικούς λυγμούς! Για την Κεντροαριστερά λέω. Εν τούτοις, τουλάχιστον για μένα, είναι κάτι συναισθηματικά ισχυρό, έχει μια ιδιάζουσα αντοχή και κυρίως δεν έχει τη θνησιγένεια της  εντυπωσιοθηρίας.

Φυσικά δεν αναπολώ τους πρώιμους πασόκους που κάναμε παρέα ή πλακωνόμασταν στους τοπικούς ή φοιτητικούς συλλόγους και στις ταβέρνες. Ούτε αναπολώ το λεκιασμένο μωσαϊκό της δεκαετίας του ’70 που κυριαρχούσε στα κομματικά γραφεία στις παρυφές της Κάνιγγος. Αλλωστε οι αναμνήσεις από ανασφάλεια σε αποσύρουν, δεν σε εγκαθιστούν.

Το σημαντικό δεν είναι οι πολίτες που νιώθουν ότι ανήκουν στον κεντροαριστερό χώρο και ταλαντεύονται, άστεγοι. Το σημαντικό είναι η ιδεολογική ποιότητα που ορισμένες ιστορικές στιγμές, αυτός ο αντιφατικός χώρος αποκάλυψε και σήμερα παραμένει είτε ανεκμετάλλευτο απόθεμα είτε, ηλιθίως, παραποιείται. Γιατί Κεντροαριστερά υπήρξε η ιδεολογική σύμμειξη ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς και αυτό συνέβη ανεξάρτητα από τις σχέσεις και το θυμικό των ηγετών τους. Είναι απολύτως ενδιαφέρουσα και θεωρητικά αποδοτική, η αμφιθυμία με την οποία η Αριστερά σχετίστηκε και συνεπλάκη με το ΠΑΣΟΚ. Ανταγωνιστικά, συναγωνιστικά, συμπληρωματικά, συγκρουσιακά. Αναλόγως του ρεύματος και της φάσης. Αλλά και η χρησιμοθηρία του ΠΑΣΟΚ έναντι των αριστερών κομμάτων είναι θεωρητικά αποδοτική. Γιατί πέρα από τα ποσοστά που αθροίστηκαν και στα συνδικάτα και στην αυτοδιοίκηση, αναδύθηκε και έγινε πολιτικά ενεργότερος ένας αστερισμός ταλαντούχων ανθρώπων που αφομοίωσαν την απαίτηση, που ωρίμασαν και εκλογίκευσαν τη λαϊκομετωπική κουλτούρα προς το εκσυγχρονιστικό και πολιτικά λόγιο εγχείρημα. Στην αποτίμηση του πολλαπλού και πολυετούς εγχειρήματος, μας μπερδεύουν τα λαμόγια, οι απατεώνες και ο καθεστωτισμός που αναπότρεπτα το προσέβαλε. Ομως πρέπει να καθαρίσει το μάτι για να μεταβληθεί σε ιστορικό βλέμμα.

Νομίζω ότι σήμερα το κεντροαριστερό διάβημα είναι πιο κρίσιμο και πιο επείγον απ’ όσο επιτρέπουν να φανεί οι συναισθηματισμοί και τα πληγωμένα εγώ που συχνά υποκαθιστούν την πολιτική εκφώνηση και παραγωγή. Γιατί μερικές στιγμές έχω την εντύπωση ότι η σύγκρουση των χώρων, είναι σφοδρότερη από τη διαφωνία που υποτίθεται ότι την κινητοποιεί. Ετσι γίνονται μπαρόκ καυγάδες για τη διαδικασία, πάνω σε ένα νομοθέτημα που τα δύο μέρη ουσιαστικά συμφωνούν. Αυτό το αίσθημα υφαρπαγής, που νοιώθουν αρκετοί στο ΚΙΝΑΛ, δεν το θεωρώ δικαιολογημένο, αλλά εφόσον το αισθάνονται, τότε είναι παρόν (και δραστικό) έστω και ως μη υπαρκτό. Συχνά η ατμόσφαιρα χαλάει τις σχέσεις κι όχι ένα δραματικό γεγονός.

Είναι πάντως σίγουρο ότι η προεκλογική περίοδος δεν προσφέρεται. Ολοι θεωρούν τους άλλους ως παγιδευτές. Εντούτοις το ερώτημα δεν βρίσκεται στους φορείς και στα πρόσωπα, αλλά σε αυτό που τίθεται στο τραπέζι ως επίδικο. Και στο σημείο αυτό υπάρχει ένα ασχεδίαστος εμπειρισμός και όχι μια δομημένη στρατηγική απόφαση, ένα πλέγμα επιλογών. Η συγκόλληση είναι το ίδιο αβαθής με την εισχώρηση, όπως ο εισοδισμός συχνά καταλήγει στον απλό φραξιονισμό. Τα συνεργατικά εγχειρήματα πρέπει να είναι και αυτοθυσιαστικά.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ νομού Σάμου