Μπροστά στην ήττα{CR}

Υπάρχει το Μακεδονικό. Υπάρχει και το προοδευτικό μέτωπο. Είναι τα δύο ζητήματα που ο Αλέξης Τσίπρας έχει βάλει στην τραμπάλα, προσδοκώντας με το δεύτερο να εξισορροπήσει το πρώτο. Η καθίζηση από τη Θεσσαλία και πάνω, λόγω Πρεσπών, έχει ανάψει alarm σε Μαξίμου και Κουμουνδούρου – και οι επιτελάρχες σχεδόν ανοικτά πλέον το ομολογούν, ψάχνοντας αντίδοτο. Ο πολιτικός σχεδιασμός καταφεύγει και σε απεγνωσμένες κινήσεις, στοχοποιώντας συλλήβδην ως «ακροδεξιούς» όσους διαμαρτύρονται στις, έτσι κι αλλιώς, μουδιασμένες υπουργικές και βουλευτικές εμφανίσεις στον Βορρά. Ο Τσίπρας, ωστόσο, φέρεται πως έχει καταλήξει ότι για να ισοσκελιστεί η ζημιά, είναι επιτακτική ανάγκη να βρεθούν άλλες δεξαμενές. Οι κεντροαριστεροί καλούνται να σπεύσουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να παραμείνουν οι δημοσκοπήσεις τουλάχιστον σε σταθερά επίπεδα – και να μην προκύψει και μια πανεθνική κατρακύλα καθ’ οδόν προς τις κάλπες. Το μήνυμα είναι ότι ο Πρωθυπουργός πρωτίστως ενδιαφέρεται σε αυτή τη φάση να μην ανοίξει η «ψαλίδα» μέσα από την εικόνα μιας ραγδαίας υποχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο για το εάν θα αναδειχθεί ως ο μοναδικός πόλος στην αριστερή πλευρά του χάρτη. Με ένα αποτέλεσμα καθαρά πάνω από το 20%, οι Πρέσπες θα προβληθούν ως «άλλοθι» για την επιστροφή στα αντιπολιτευτικά έδρανα και – με κεντροαριστερή συνδρομή – θα γίνουν όχημα για μια μελλοντική επιστροφή. Για το Μακεδονικό, στο Μαξίμου κινούνται με τη βεβαιότητα της «ιστορικής δικαίωσης», το ζήτημα λοιπόν είναι να μην εξαφανιστούν και οι κεντροαριστεροί.

Η προσέγγιση που κάνουν ουκ ολίγοι στον σημερινό κυβερνητικό μικρόκοσμο είναι ότι το προσκλητήριο Τσίπρα σε πρώην πασόκους και λοιπούς κεντροαριστερούς, όπως και η συνακόλουθη πίεση στη Φώφη Γεννηματά και στον Σταύρο Θεοδωράκη, αποβλέπουν εκ πρώτης στις εκλογές που έρχονται, αλλά στην πραγματικότητα έχουν ως στόχο τις επόμενες. Εν ολίγοις, ο Πρωθυπουργός και το επιτελείο του έχουν ήδη αρχίσει να καταρτίζουν και το αντιπολιτευτικό πλάνο τους. Οσες αντοχές και να επιδείξει σήμερα το Κίνημα Αλλαγής, το μεγαλύτερο πρόβλημα θα το αντιμετωπίσει στην επόμενη Βουλή – με τον Τσίπρα ηγέτη μιας ισχυρής αντιπολίτευσης. Πίσω από όλο το παιχνίδι της τελευταίας περιόδου, το σφιχταγκάλιασμα με τον Ούντο Μπούλμαν και το φλερτ διαρκείας με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές, ο Τσίπρας αποσκοπεί στην πραγματικότητα να διασφαλίσει ότι δεν θα απομακρυνθεί από το Μαξίμου μέσα σε διαλυτικές καταστάσεις. Και πάνω σε αυτή τη βάση θα ληφθούν μέσα στον Απρίλιο και οι οριστικές αποφάσεις για τον χρόνο τον εκλογών – Μάιο ή Οκτώβριο.

Οι αυτόχθονες συριζαίοι προφανώς όλα αυτά τα αντιλαμβάνονται. Οπως γνωρίζουν καλά ότι η δική τους θέση στην εποχή της νέας αντιπολίτευσης δεν θα είναι αντίστοιχη με εκείνη της περιόδου 2012-15, εφόσον στην ομήγυρη προστεθούν κάμποσοι «σοσιαλδημοκράτες». Η ανάγκη διατήρησης μιας ριζοσπαστικής ταυτότητας που επικαλούνται είναι η δική τους προκάλυψη για να μην ανοίξει διάπλατα ο Τσίπρας τις πόρτες στους πασόκους. Το ζητούμενο, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι ο ζωτικός χώρος τους στην πορεία της μετεξέλιξης. Τα μηνύματα που έλαβαν με τις υπουργοποιήσεις Μωραΐτη και Τόλκα έχουν προκαλέσει ανησυχία. Τις νέες ισορροπίες που διαμορφώνονται προεκλογικά στον ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει και ο Πάνος Σκουρλέτης, ξορκίζοντας κάθε ενδεχόμενο πασοκοποίησης. Οχι τόσο γιατί ο γραμματέας έχει περίοπτη θέση στη βιτρίνα με τους παλαιούς. Αλλά κυρίως επειδή γνωρίζει καλά ότι η δική του ευθύνη να προετοιμάσει μια εκλογική μηχανή που θα δώσει τη μάχη της κάλπης με αξιώσεις κινδυνεύει να αδρανοποιηθεί μέσα σε έριδες και μια προεκλογική εσωκομματική γκρίνια. Είναι αδιάφορο για το αποτέλεσμα εάν αυτές λάβουν δημόσιο χαρακτήρα ή περιοριστούν σε ένα παρασκηνιακό πλαίσιο. Εάν ο Τσίπρας σχεδιάζει την εικόνα και τις ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ της αντιπολίτευσης, βλέποντας ήδη πέρα από την ήττα, ο Σκουρλέτης ψάχνει να βρει ποιος θα τη χρεωθεί – και ποιος όχι.