Το πλαστό είναι πιο γνήσιο

Η Μελίσα ΜακΚάρθι δεν πήρε το Οσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου. Ούτε η Γκλεν Κλόουζ. Ούτε η Γιαλίτζα Απαρίσιο. Ούτε η Lady Gaga. Τα βουντού των ελλήνων οπαδών του Λάνθιμου έπιασαν τόπο, παρότι όχι ακριβώς. Μπορεί το Οσκαρ να μην πήγε στον λατρεμένο Giorgos απευθείας, αλλά πήγε στο next best thing, την έξοχη βρετανίδα πρωταγωνίστριά του Ολίβια Κόλμαν. Εξαρχής ήταν ένα από τα φαβορί η Κόλμαν, αλλά ψαλίδιζαν τις πιθανότητές της διάφορες παραλλαγές της πολιτικής ορθότητας. Σύμφωνα με την πρώτη παραλλαγή, το Οσκαρ θα πήγαινε στην πιο ηλικιωμένη από τις πέντε και με τις περισσότερες (επτά) υποψηφιότητες στην κινηματογραφική της σταδιοδρομία: εάν δεν έπαιρνε φέτος το Οσκαρ η Γκλεν Κλόουζ, πότε θα το έπαιρνε; Βεβαίως, από την ώρα που αναφερόμαστε σε κριτήρια πολιτικής ορθότητας, αδιαφιλονίκητο προβάδισμα είχε η Γιαλίτζα Απαρίσιο: όχι μονάχα Μεξικανή, μα και ιθαγενής· η βράβευσή της θα ηχούσε ως το πιο ηχηρό χαστούκι στο ροδαλό μάγουλο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Ασχημόπαπο και η Lady Gaga, μα εκείνη μπορούσε τουλάχιστον να παρηγορηθεί (όπως και παρηγορήθηκε) με το Οσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού. Οχι. Εάν μιλάμε για την πιο ωμή παραβίαση των αγγλοσαξονικών κριτηρίων γυναικείας εμφάνισης, πρέπει να την αναζητήσουμε στη Μελίσα ΜακΚάρθι: κοντή και υπέρβαρη. Η ντροπή των απανταχού WASP.

Μέχρι σήμερα η Μελίσα ΜακΚάρθι έκανε καριέρα σε κωμικούς ρόλους, αφού ένας από τους διαχρονικούς σιωπηρούς ρατσιστικούς κανόνες υπαγορεύει ότι οι «άσχημοι» είναι ταμάμ για να γελάμε. Στην ταινία «Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις;» της Μάριελ Χέλερ, όπου η Μελίσα πρωταγωνιστεί και για την οποία προτάθηκε, όχι μόνο δίνει τα ρέστα της σ’ έναν κόντρα δραματικό ρόλο – αλλά και τι ρόλο: αποτυχημένη, αλκοολική, μισάνθρωπος, με αποθέματα (απεριόριστης) αγάπης μονάχα για τη γάτα της. Σαν να μην έφθαναν τα παραπάνω κουσούρια, είναι και πλαστογράφος. Πλαστογραφεί επιστολές καταξιωμένων συγγραφέων (νεκρών πλέον) – όπως του Νόελ Κάουαρντ και της Ντόροθι Πάρκερ – ενώ, όποτε της δίνεται η ευκαιρία, σουφρώνει και τις αυθεντικές από τις βιβλιοθήκες. Διαθέτει τα «προϊόντα του εγκλήματος» σε μανιώδεις συλλέκτες και… μη φανταστείτε ότι πλουτίζει: απλώς βγάζει τον επιούσιο. Η δράση τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 1990· όταν η πλαστογραφία ήταν ακόμη μια σχετικά απλή υπόθεση και η πολιτική ορθότητα είχε μόλις αρχίσει να βγάζει δοντάκια.

Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Λι Ισραελ: φημισμένη κάποτε συγγραφέας βιογραφιών, ασχολήθηκε με την πλαστογραφία από την ώρα που συμφιλιώθηκε με τη νοσηρή ιδέα ότι οι αναγνώστες θα αποδέχονταν την πλαστή εργασία της πιο εύκολα – και ασυγκρίτως πιο προσοδοφόρα – από την αυθεντική. «Είμαι πιο καλή Ντόροθι Πάρκερ από την ίδια την Ντόροθι Πάρκερ!», αναφωνεί η ΜακΚάρθι στην ταινία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως το βιβλίο της Ισραελ που πούλησε περισσότερο (με διαφορά) από όλα τα υπόλοιπα, ήταν η ομότιτλη με την ταινία εξιστόρηση της κουτσουκέλας της. Ως προς αυτό, θυμίζει έναν άλλον διαβόητο κατεργάρη, τον Κλίφορντ Ιρβινγκ, που δύο δεκαετίες νωρίτερα από την Ισραελ κι ενόσω βρισκόταν ήδη στη φυλακή, αφηγήθηκε τα κατορθώματά του στην «Απάτη» (Πάπυρος, 2007) και θησαύρισε. Ο Ιρβινγκ επιχείρησε να πλασάρει την πλαστή «αυτοβιογραφία» (!) ενός από τους πιο γνωστούς δισεκατομμυριούχους του πλανήτη, του Χάουαρντ Χιουζ, με τη βαθιά πεποίθηση ότι ο εκκεντρικός μεγιστάνας – μικροβιοφοβικός, αγοραφοβικός, κοσμοκαλόγερος – θα απαξιώσει ν’ ασχοληθεί μαζί του. Ο Χιουζ, δυστυχώς, ασχολήθηκε. Δύσκολα να μην εκλάβεις, τόσο την περίπτωση του Ιρβινγκ όσο και την περίπτωση της Ισραελ, ως την υπέρτατη χλεύη προς την πολιτική ορθότητα.