Για πρώτη φορά Αριστερά

Τελικά δεν ήξερα τι να απαντήσω όταν με ρώτησε ο μεγαλύτερος εγγονός μου για το τι σημαίνει σήμερα Αριστερά. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι το ερώτημά του αφορά σύνθετες και πολύπλοκες έννοιες που απαιτούν σοβαρό διάβασμα και εμπειρία για μια αντικειμενική προσέγγιση.

Η σοσιαλδημοκρατία θα μπορούσε να ορισθεί είτε ως μία εξέλιξη του μαρξισμού, ιδεολογική στέγη των αριστερών που δεν πιστεύουν πια στις βίαιες επαναστάσεις, ή ένα αστικό ιδεολόγημα για όσους αναζητούν έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Αν και συνδέθηκαν με αυτήν διάφορα ετερόκλητα πολιτικά κινήματα, έχει μείνει στην ιστορία κυρίως στη μεταπολεμική Ευρώπη για την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική ειρήνη και ομαλότητα εντός και μεταξύ των εθνών. Τους όρους Αριστερά και προοδευτική παράταξη χρησιμοποιεί σήμερα η κυβέρνηση της χώρας μας ψευδεπίγραφα και με περισσή μαεστρία. Στην πραγματικότητα πρόκειται – θα λέγαμε – για  έναν αστικό «κρυπτομαρξισμό» ή «νεο-κομμουνισμό», με κάποια στελέχη και ηγέτη προερχόμενα κυρίως από τη λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά, οι περισσότεροι των οποίων γαλουχήθηκαν αρχικά μέσα στο ΚΚΕ. Από την άλλη μεριά, βεβαίως, ο διάσημος πλέον Yuval Noah Harari ισχυρίζεται ότι […]κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, οι παγκόσμιες ελίτ διατύπωσαν τρεις μείζονες αφηγήσεις που εξηγούσαν το παρελθόν και προέβλεπαν το μέλλον του κόσμου: τη φασιστική, την κομμουνιστική και τη φιλελεύθερη αφήγηση. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έβγαλε από τη μέση τη φασιστική και από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 ώς τα τέλη εκείνης του 1980,ο κόσμος μετατράπηκε σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον φιλελευθερισμό. Τότε κατέρρευσε η κομμουνιστική αφήγηση και απέμεινε η φιλελεύθερη ως κυρίαρχος οδηγός και απαραίτητο εγχειρίδιο για το μέλλον του κόσμου – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε η παγκόσμια ελίτ…

Ερχεται τώρα, στον πρόλογο του τελευταίου του βιβλίου με τίτλο «Ονόματα του κομμουνισμού» ο καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς – πρώην υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΟΑΝΕΛ – και γράφει μεταξύ άλλων ότι [….] το «πείραμα» που συνιστά η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική εξουσία σε μια χώρα όπως η Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ενόσω η ελληνική κοινωνία διέρχεται μια νέα φάση με άδηλη ακόμη έκβαση. Και στη συνέχεια παρακάτω: Γιατί η αποτίμηση ενός «πειράματος» με τη σημασία και την εμβέλεια που έχει το «πείραμα ΣΥΡΙΖΑ» μπορεί να αναληφθεί με τη δέουσα θεωρητική στήριξη μόνον εκ των υστέρων. Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η σχηματική προσέγγιση του Μπαλτά […] ο κομμουνισμός αναφέρεται σε ένα κοινωνικό καθεστώς όπου έχει εξαλειφθεί οριστικά η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο (άρα και οι κοινωνικές τάξεις) … ενώ ο σοσιαλισμός αναφέρεται στο μεταβατικό στάδιο κοινωνικής οργάνωσης που οδηγεί από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Και το κυριότερο που ισχυρίζεται ο θεωρητικός της Αριστεράς στη συνέχεια ότι η κομμουνιστική προοπτική αποτελεί μία εγγενή τάση όλων ανεξαιρέτως των ταξικών κοινωνιών…

Ειλικρινά πολύ αμφιβάλλω αν ο Πρωθυπουργός και οι διάφοροι δημοσιολογούντες του ΣΥΡΙΖΑ ασχολούνται με αυτού του είδους τα ιδεολογικά θέματα. Ιδιαιτέρως δε θλιβεροί και αξιολύπητοι φαντάζουν οι δημοσιογράφοι της κρατικής τηλεόρασης που ψελλίζουν διάφορες προπαγανδιστικές θεωρίες, οι οποίες οδηγούν σε καθαρή αγανάκτηση και αποχή από τηλεθέαση των κρατικών ειδήσεων και πολιτικών εκπομπών. Ο εγγονός μου, πάντως, με ευγένεια μου είπε ότι προτιμά να ασχοληθεί με κάτι ουσιαστικότερο, μέχρι να έρθει σε λίγα χρόνια η στιγμή που θα πρέπει να ψηφίσει…