Η εύκολη και μαλακή αιχμαλωσία

Αν ήμουνα νεοδημοκράτης, βέβαιος για τη νίκη (όπως διακηρύσσεται δημόσια ) θα άραζα. Θα περίμενα με κριτική ηρεμία τον ΣΥΡΙΖΑ «να πέσει σαν ώριμο φρούτο». Αν ήμουνα τόσο βέβαιος για τη νίκη, όσο ισχυρίζονται πολλά στελέχη τους. Αλλωστε είναι ξεκούραστο πράγμα η αντιπολίτευση. Λες ό,τι θέλεις, υποβάλλεις ερωτήσεις, κάνεις επίκαιρες, φωνάζεις στα κανάλια, αλλάζεις διαρκώς την ατζέντα προς τα εκεί που δεν συμφέρει τον «συριζαίο». Είναι απλό: σε θεμελιώνουν τα ελαττώματα του άλλου, όχι τα δικά σου προτερήματα. Δουλεύει για σένα (τον νεο-νεοδημοκράτη) ο κυβερνητικός κι έτσι ενισχύει την πιθανή υπεροχή σου στους διάφορους μηχανισμούς. Και κακά τα ψέματα. Η ΝΔ ελέγχει ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτούς. «Καλλικρατική» αυτοδιοίκηση, σύστημα περιφερειών, σωματείων, επιστημονικών φορέων. Αλλωστε τα στελέχη τους ξέρουν τα αρχεία, ξέρουν να κινηθούν με δεσμευτική ευλυγισία, να πλευρίσουν. Διευκολύνουν στον φοιτητικό χώρο, στις ανελίξεις φιλόδοξων, στη δενδροφύτευση, στην οργάνωση αποκαθηλώσεων χωρίς να φαίνονται.

Γιατί λοιπόν θέλουν τόσο παθιασμένα να μειωθεί το διάστημα της ανεμελιάς; Γιατί η βιασύνη; Μια βιασύνη που κρατάει πάνω από τρία χρόνια; Τι συμπυκνώνει το «φύγετε, φύγετε, φύγετε»;

Προσοχή. Δεν μιλάω για τον συντηρητικό πολίτη, τον δεξιό δημοκράτη που κρατάει την οικογενειακή παράδοση «ο πατέρας μου διάβαζε “Μεσημβρινή”», δεν αναφέρομαι στον έλληνα «γκολικό». Μιλάω για το νεοδεξιό υβρίδιο που αναπτύσσεται, που μιλά πανεύκολα για ξεπουλήματα και προδοσίες, που φωνάζει, που παπαγαλίζει τα non papers, που πετάει ό,τι του κατέβει, θεωρώντας ότι τον δικαιώνει η επιθετικότητά του.

«Είμαι έτοιμος να καταρρεύσω, τρία χρόνια στην τσίτα» μου έλεγε ένας ευγενής και ευφυής απ’ την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ. Πράγματι. Οσο ψυχοβγάλτης ήταν ο εκλογικός παροξυσμός του 2015 (δύο εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα) τόσο ψυχοβγάλτης είναι και ο μακρύς πολιτικός χρόνος. Η ανάλυση (της ΝΔ) έλεγε ότι η κυβέρνηση θα καταρρεύσει. Κάθε διαπραγματευτικό (τροϊκανικό) εμπόδιο έκανε πιθανότερη την αποτυχία, πλησιέστερο το ξεκούμπισμα. Ο νεοδημοκράτης περίμενε σε κάθε αξιολόγηση να «κοπεί» η χώρα, κάθε δύσκολο μέτρο να ξεσηκώσει τον πολίτη, κάθε κυβερνητικό λάθος να τον κάνει να χάσει την υπομονή του. Κινήματα δεν μπορούσαν να διεγερθούν, μεγάλα επεισόδια να προκληθούν, ο ποθητός πολιτικός σεισμός ήταν πάντα ξεφούσκωτος. Ο νεο-νεοδημοκράτης, με αναφομοίωτο τον καραμανλισμό του νοικοκύρη, με αναφομοίωτο τον μητσοτακισμό του φιλελεύθερου, ασταθής, άκεντρος, πασχίζει να δικαιωθεί στην ίδια του τη προσδοκία, στην αυτοπειθώ, σε μια μορφή τεταμένης διεκδίκησης της επιβεβαίωσής του, της επανόδου στο θνησιγενές βάθρο.

Είναι μια αιχμαλωσία του ιστορικού κόμματος, στην ίδια του την προειλημμένη επιθυμία, μια δέσμευσή του στον μικρό και τρύπιο στόχο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σημαντικότερη δουλειά. Να τα βάλει με ένα σοβαρό μέρος του ιδεολογικού εαυτού του.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Νομού Σάμου