Λούγκερ και λούγκρες

Ηταν αναμενόμενα όλα αυτά, από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός εισήγαγε τον συριζαϊσμό στην καβαφική του φάση: ποτέ από το χρέος μη κινούντες, έγραψε ο ποιητής και ο κ. Πολάκης υπερέβαλε  εαυτόν: δεν κουνήθηκε ρούπι και το αύξησε κιόλας το χρέος του – όχι πολύ, όχι εκατομμύρια όπως οι άλλοι, οι κακοί παλιοί· διότι, πάλι μας λέει ο ποιητής, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι πρέπει να είναι όσοι στη ζωή τους έταξαν να φυλάνε υπουργεία.

Οι ωραίοι έχουν χρέη, υποστηρίζει νεότερος ποιητής: χρέος στην ανθρωπότητα, χρέος στο προλεταριάτο, χρέος στον λαό, στην ιστορία, – και για να τα ξεπληρώσουν όλα αυτά από πλούσιοι εισοδηματίες (ο κ. Πολάκης κέρδιζε, λέει, τριπλάσια ως γιατρός του ΕΣΥ από όσα τώρα ως βουλευτής και υπουργός) καταλήγουν να συσσωρεύουν χρέη στους τραπεζίτες. Σε  καλόγνωμους και σπλαγχνικούς τραπεζίτες, όχι σαν τους άλλους που πίνουν το αίμα του λαού και μετά δίνουν κάτι ρανίδες στους διαπλεκόμενους πολιτικούς. Δικούς μας τραπεζίτες, εκτός συστήματος, μακριά από τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – εκατοντάδες εκατομμύρια πέταξε το ΤΣΜΕΔΕ, το Ταμείο των μηχανικών, για να κρατήσει παρα-συστημική την Τράπεζα Αττικής, να μπορεί να στηρίζει τους ωραίους να μην κινούν από το χρέος τους.

Διαψεύστηκαν έτσι όσοι νόμιζαν ότι ο υπουργός Υγείας απλώς «χρωστάει της Μιχαλούς», αφού ο ίδιος δηλώνει ότι, εκτός από αρειμάνιος αδιάφθορος, είναι και κουζουλός. Αν μάλιστα από την έρευνα της Τράπεζας της Ελλάδας προκύψει πως η παρα-συστημική τράπεζα δίνει γενικώς δανεικά και αγύριστα, θα υπάρξει νέα παροιμία για τους αντι-συστημικούς, πλην συστηματικούς όμορφους και ωραίους κακοπληρωτές, αυτούς που πληρώνουν με φιλιά: «αυτός χρωστάει της Τράπεζας Αττικής».

Αλλά το κοινό δεν καταλαβαίνει από ανώτερα, ηθικά χρέη που κουβαλούν στην πλάτη τους υπουργοί όπως ο κ. Πολάκης που, κατά τον Πρωθυπουργό, δεν είναι «επαγγελματίες της εξουσίας» αλλά έγιναν πολιτικοί για να προσφέρουν από το υστέρημά τους – και αυτό εξηγεί γιατί πάμε κατά διαόλου: τι να σου κάνει το υστέρημα πολιτικής του φτωχού πολιτικού; Νομίζουμε πως σαν τα μούτρα μας είναι τα τέκνα της Ανάγκης κι ώριμα τέκνα της Οργής. Και θυμώνουμε μαζί τους. Για τούτο, δεν μπορούσε παρά να πάρει πιστόλι Λούγκερ ο κ. Κραουνάκης να κάνει το δικό του χρέος, να προστατεύσει και τον «Κρητίκαρο» από εμάς τις «λούγκρες» αλλά και το μαγαζί του: χωρίς δανεικά, πώς θα εξυπηρετούνται οι σε σαμπάνια, ουίσκι, άνθη και ζεμπεκιές «ανάγκες του οικογενειακού και πολιτικού του βίου» του υπουργού;