Βοήθεια, οι σοσιαλιστές!

Το εξώφυλλο του χθεσινού «Economist» είναι εντυπωσιακό. Ο κεντρικός τίτλος, σε κόκκινο φόντο, είναι «Η ανάδυση του σοσιαλισμού των μιλένιαλ», με τον σοσιαλισμό να βγαίνει εν είδει κραυγής από το στόμα μιας νεαρής κοπέλας. Η σύνθεση έχει όμως κάτι το ξεπερασμένο, το ρετρό. Δεν είναι τυχαίο. «Ενα νέο είδος αριστερού δόγματος αναδύεται», σημειώνεται στο κύριο άρθρο. «Δεν είναι η απάντηση στα προβλήματα του καπιταλισμού».

Οι προθέσεις του συντάκτη γίνονται φανερές από την αρχή. «Τριάντα χρόνια μετά, ο σοσιαλισμός είναι και πάλι στη μόδα», γράφει, παραπέμποντας τον ανυποψίαστο αναγνώστη σε κάτι αορίστως αποτυχημένο. Το σχήμα γίνεται σύντομα κατανοητό. Εκπρόσωποι αυτού του νέου ή όχι και τόσο νέου δόγματος είναι η νεοεκλεγμένη αμερικανίδα βουλευτής, Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές, και ο επίδοξος πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τζέρεμι Κόρμπιν. Μια πολύ νέα, δηλαδή, κι ένας πολύ παλιός. Πώς και δεν χώρεσε στο πακέτο κι ο Αλέξης Τσίπρας;

Το περιοδικό αναγνωρίζει ότι υπάρχει πρόβλημα με τις ανισότητες. Στην Αμερική, ας πούμε, το μέσο εισόδημα του πλουσιότερου 1% έχει αυξηθεί κατά 242% τα τελευταία σαράντα χρόνια, έξι φορές περισσότερο από τα μεσαία στρώματα. Το περιβάλλον, επίσης, έχει πράγματι «παραμεληθεί». Αλλά η διάγνωση της «νέας νέας Αριστεράς» είναι υπερβολικά απαισιόδοξη. Και οι προτάσεις της λανθασμένες. Δεν καταλαβαίνει ο Κόρμπιν ότι η επανεθνικοποίηση της εταιρείας υδάτων θα φέρει ξανά τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά;

Στην πραγματικότητα, ο «Economis» τσουβαλιάζει σκοπίμως κάτω από την παραπλανητική ετικέτα του «σοσιαλισμού» πολύ διαφορετικά πράγματα. Ο Τζέρεμι Κόρμπιν εκπροσωπεί πράγματι κάτι όχι μόνο εν πολλοίς ξεπερασμένο, αλλά και επικίνδυνο: αρκεί να δει κανείς την αμφιλεγόμενη στάση του για τον αντισημιτισμό ή τη Βενεζουέλα. Αν η διακυβέρνηση της Τερέζα Μέι δεν ήταν τόσο απίστευτα κακή, δεν θα είχε καμιά ελπίδα να δει την εξουσία.

Η 29χρονη Οκάσιο-Κορτές και η νέα γενιά των Δημοκρατικών, αντίθετα, πατάνε γερά στα πόδια τους. Πρώτα απ’ όλα, όπως επισήμανε ο Πολ Κρούγκμαν, ο περιβόητος «σοσιαλισμός» τον οποίο πρεσβεύουν – και εμφανίζονται να υποστηρίζουν στις δημοσκοπήσεις οι περισσότεροι αμερικανοί ψηφοφόροι κάτω των 30 ετών – είναι αυτό που αποκαλούμε στην Ευρώπη σοσιαλδημοκρατία: μια οικονομία της αγοράς όπου η φτώχεια θα περιορίζεται από ένα ισχυρό δίχτυ κοινωνικής ασφαλείας και οι ακραίες ανισότητες θα μειώνονται από την προοδευτική φορολογία. Πρότυπό τους είναι η Δανία και η Νορβηγία, όχι η Βενεζουέλα.

Αλλά και το «green deal» που προωθεί η νεαρή βουλευτής, και έχουν υπογράψει όλοι οι υποψήφιοι του Δημοκρατικού Κόμματος για το χρίσμα, είναι ένα ισορροπημένο σχέδιο για τη μετάβαση στην καθαρή ενέργεια με προστασία όσων χάσουν τη δουλειά τους από το κλείσιμο των ρυπογόνων βιομηχανιών. Το ευρωπαϊκό ισοδύναμο της Οκάσιο-Κορτές είναι λοιπόν ο Μακρόν, όχι ο Κόρμπιν. Και ο «Economist» θα έπρεπε να το γνωρίζει.