Η εκδημία της γνώμης

Πόσο δύσκολο είναι να αντιδράσει ένα στριμωγμένο «όχι» ανάμεσα σε πολλά «ναι». Να αμφισβητήσει τη γνώμη των «ειδικών», να κολυμπήσει κόντρα στον καταρράκτη της κοινής γνώμης, του Τύπου.

Να καθίσει ενώπιον της «Γυναίκας που κλαίει» και να φωνάξει «Δεν μου αρέσει».

Να δει μια ταινία προτεινόμενη για δέκα Οσκαρ και να πει «Δεν μου αρέσει».

Να αφορίσει τους Αγίους της πολιτικής που έχουν γεμίσει με τα ονόματά τους λεωφόρους και αδιέξοδα και να θυμίσει τις εγκληματικές παραλείψεις και τα λάθη τους. Τα ψέματά τους που ο χρόνος τα γλύκανε και τα μετέτρεψε σε οράματα.

Πόσο δύσκολο είναι να έχεις διαφορετική γνώμη στην εποχή των «ειδικών» που περιμένουν να ξεδιψάσουν τα στερεμένα επιχειρήματά τους από τις καταιγίδες των ξένων.

Στην ταινία «Intouchables» (Αθικτοι), μια αληθινή ιστορία που επιτίθεται κατά μέτωπο στον ελιτισμό των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικές καταβολές και πορτοφόλια, ξεγυμνώνεται η «επιτηδευμένη άποψη» για την οποία διακρίνονται οι άτολμοι να εκφράσουν προσωπικά αισθήματα.

Ο βαθύπλουτος αλλά καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι Φιλίπ Πολό ντι Μποργκό είναι συλλέκτης έργων τέχνης. Ο συνοδός του, Ντρις, ένας νεαρός μαύρος τυχοδιώκτης από τα γκέτο του Παρισιού, γελά για τα λεφτά που πετά το αφεντικό του για τους αστείους πίνακες.

Η αντίδραση θέτει σε εφαρμογή ένα κοινωνικό πείραμα. Ο Ντρις δημιουργεί το δικό του «αριστούργημα» στον καμβά και το δείχνει με υπερηφάνεια στον «ειδικό» Φιλίπ.

Ο πλούσιος Γάλλος έχει έναν αντιπαθητικό συγγενή και αποφασίζει να του πουλήσει τον πίνακα του Ντρις. Με τον αέρα του ανθρώπου που γνωρίζει από τέχνη, ο Φιλίπ πουλά σε πολύ υψηλή τιμή τον πίνακα του συνοδού του και ο ξάδερφος φεύγει ευχαριστημένος πως αγόρασε ένα σπουδαίο έργο ένας μελλοντικού Πικάσο.

Ο αντιπαθητικός συγγενής δεν τόλμησε να αμφισβητήσει αυτό που έβλεπε και δεν του άρεσε. Αρκούσε η γνώμη του Φιλίπ. Αβουλος, κοινωνικά αναλφάβητος παρασύρθηκε από το ρεύμα των άλλων.

Κηδεμονευμένες απόψεις, κουφάρια που πλέουν σε φουρτουνιασμένες θάλασσες.