Πληγές και επουλώσεις

Η συνταγματική αναθεώρηση θα έπρεπε να μοιάζει περισσότερο με επούλωση και όχι με πληγή. Να γίνεται έπειτα από εκτεταμένη συζήτηση, στην αρχή μιας κοινοβουλευτικής θητείας, να βασίζεται σε ευρείες συναινέσεις και να ψηφίζεται με μεγάλη πλειοψηφία. Τίποτα, όμως, δεν ταιριάζει περισσότερο σε μια κυβέρνηση – «κουρελού» από μια διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης με ξέφτια. Από τη μία, η προσπάθεια καθοδήγησης του νομοθετικού σώματος – δεν θα αποφασίζετε, κύριοι, μόνο τις διατάξεις υπό αναθεώρηση, αλλά και την κατεύθυνσή τους. Ετσι ώστε, όταν η επόμενη κυβέρνηση (συνταγματικώς πράττοντας) δεν τη λάβει υπόψη της, η σημερινή θα βρει πάτημα να μιλήσει για συνταγματική εκτροπή. Η οποία μπορεί μεν να υπάρχει μόνο στο μυαλό της, αλλά θα δώσει εκ νέου αφορμή για τα γνωστά σχόλια περί «Ακροδεξιάς» και «συντήρησης». Από την άλλη, η απίθανη εξήγηση περί fake news του εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ για το πισωγύρισμα στην πρόταση για τη διάταξη που αφορά την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας. Λες και δεν είναι σαφές τι διακυβεύεται όταν ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να δεσμευτεί από τώρα ότι θα ψηφίσει εκ νέου τον Προκόπη Παυλόπουλο, όχι μία, αλλά τρεις φορές.

Η κυβέρνηση ξέρει πως χάνει, γι’ αυτό και αποφάσισε να κάνει τα δικά της. Ομως και η αντιπολίτευση φροντίζει τα του οίκου της. Η ΝΔ θέλησε να διευκολύνει τη ζωή της τον Φεβρουάριο του 2020 – κι ας προκαλεί απορία γιατί έδωσε στη δημοσιότητα τις προθέσεις και τα «κόλπα» της ημέρες πριν, προετοιμάζοντας τον βασικό πολιτικό της αντίπαλο. Το Κίνημα Αλλαγής, πάλι, αποφάσισε πως θα είναι το «κλειδί» της αναθεώρησης, αναγκάζοντας την όποια επόμενη κυβέρνηση, με όποιον τρόπο, να το λάβει υπόψη. Κι έτσι, μια κορυφαία θεσμική διαδικασία συγκλίσεων έγινε πεδίο διαμάχης και διχαστικού λόγου από δυνάμεις που προτιμούν να παλεύουν για όλα: την εκπροσώπηση του προοδευτικού χώρου, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας, ακόμα και για τον καιρό. Λογικό εν μέρει, αφού στον ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν πως η αναθεώρηση τους βολεύει μόνο ως προεκλογικό όπλο, λίγους μήνες πριν από την προσφυγή στις κάλπες. Αλλά και ενδεικτικό του τι πραγματικά πιστεύει η κυβέρνηση για τους θεσμούς: υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τις ανάγκες της εκάστοτε εξουσίας.

Οι τελευταίες εβδομάδες στο Κοινοβούλιο έχουν γίνει το φόντο της παρακμής του ελληνικού πολιτικού συστήματος, με τη συνταγματική αναθεώρηση να αποτελεί μόνο ένα κομμάτι του παζλ. Ενδεικτικό, ίσως, της απαξίωσης με την οποία χειρίζονται τις θέσεις τους οι πολιτικοί παράγοντες του τόπου. Στην κυβέρνηση τάζουν παροχές και τσακώνονται με τις τράπεζες. Στην αντιπολίτευση προσπαθούν να είναι ένα βήμα μπροστά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Και στο διάλειμμα, ο Πάνος Καμμένος βγάζει στη γύρα, για όποιον ενδιαφέρεται, την πικρία του για τον «ψυχρό εκτελεστή» – πάλαι ποτέ κυβερνητικό εταίρο που του στέρησε την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Πλειοψηφίες και μειοψηφίες αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Υπουργοί και βουλευτές ξεμαλλιάζονται λες και βρίσκονται σε τηλεοπτικό πάνελ. Ολοι λειτουργούν με γνώμονα τις τρεις κάλπες του μέλλοντός τους, βάσει σχεδίων που μπορεί τελικά να μην επαληθευτούν. Γιατί όσο τίποτα δεν αλλάζει, οι αντοχές λιγοστεύουν. Σε ένα εκλογικό σώμα γεμάτο πληγές δεν αρκούν τα τραυμαπλάστ. Είναι θυμωμένο – και, κυρίως, είναι απρόβλεπτο.