Μακιαβελάκος

Ανά τους αιώνες, ο Μακιαβέλι έχει ταυτιστεί με την πιο αδίστακτη πολιτική. Εν πολλοίς κακώς. Ο «Ηγεμόνας» του, το βιβλίο που γέννησε τη μυθική αυτή φήμη, περιέχει πολύ περισσότερα για την τέχνη της πολιτικής και την ουσία της εξουσίας από αυτά που η κοινή μνήμη συγκράτησε. Αν όμως μείνουμε στη μονοδιάστατη απαξιακή εκδοχή του μακιαβελισμού, τότε ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε δει μεγαλύτερο εκφραστή της από τον Πρωθυπουργό.

Για όποιον έχει αμφιβολίες θα μπορούσε κανείς, πριν απ’ όλα, να παραπέμψει σε μία σειρά ανθρώπων που και τον έζησαν από πολύ κοντά και τον βοήθησαν σε κρίσιμες για την πορεία του στιγμές: Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Βαρουφάκης, Κοτζιάς, Καμμένος, είναι, απλώς ενδεικτικά, ορισμένοι εξ αυτών. Επονται κι άλλοι. Οσοι δεν αρκούνται στις μαρτυρίες και στα ονόματα, δεν έχουν παρά να θυμηθούν, και πάλι ενδεικτικά, τα… σκισίματα των Μνημονίων, το δημοψήφισμα του «όχι» που ο ίδιος ζήτησε, το πήρε και το έκανε «ναι σε όλα», τη «μάνταμ Μέρκελ» που έγινε ο πρώτος κολαούζος της, τον ΕΝΦΙΑ που θα τον καταργούσε, τα νταούλια που θα βάραγε στους δανειστές και θα του χόρευαν αλλά τελικά μας χόρεψαν, την τραγωδία στο Μάτι που έκανε τον άσχετο την ώρα που ήξερε τα πάντα και πλήθος άλλα, που τα ξέρουμε όλοι. Για όσους ούτε κι αυτά είναι αρκετά, ε, ας ψάξουν στις… τσέπες τους, ας ρωτήσουν τους (νέους ιδίως) ανέργους, αλλά και αυτούς που «εργάζονται» από τη «γενιά των 700 ευρώ» για την οποία ο Τσίπρας έβγαζε πύρινους λόγους, μέχρι να δημιουργήσει ο ίδιος τη σημερινή «γενιά των 300», των ανασφάλιστων που δουλεύουν 10ωρα και δίνουν και τα μισά απ’ το μπλοκάκι στην Εφορία…

Δυστυχώς για τον Τσίπρα, άλλο Μακιαβέλι κι άλλο ψευτομακιαβέλι – ή, ορθότερα, μακιαβελάκος. Ναι, είναι καλός τακτικιστής. Ξέρει να χρησιμοποιεί τους ανθρώπους και να τους πετάει μετά στα σκουπίδια καλύτερα από τον καθένα. Ξέρει να υποδύεται τον ηθικό, την ώρα που κρύβεται πίσω από διάφορους πολάκηδες που ασεβούν ακόμα και στους νεκρούς. Ξέρει να κάνει το άσπρο μαύρο όποτε θέλει και, μετά, αν θέλει, με την ίδια ευκολία, το κάνει και ροζ. Ξέρει να φέρνει τις πιο μεγάλες καταστροφές και στη συνέχεια να νομίζει ότι «καθαρίζει» με ένα «δεν είχα καταλάβει τον συσχετισμό», «δεν ήξερα», χωρίς καν να ζητά συγγνώμη για όσα προκάλεσε. Ξέρει να ρητορεύει, να ξεφεύγει από το θέμα, να σπέρνει αναίτιες διχόνοιες, να ρίχνει λάσπες, να δηλώνει προοδευτικός και να δρα αυταρχικά, να υποδύεται τον ηγέτη. Σε όλα αυτά, είναι πρώτος, ο καλύτερος, μοναδικός. Ε, και; Πού οδηγούν; Πουθενά. Αυτό όμως ακόμα δεν το ξέρει. Αλλά θα το μάθει σύντομα.

Ο λαός αυτά αν και του τα αναγνωρίζει δεν τα «μασάει» πια, όπως ήδη φαίνεται σε συνεχείς μετρήσεις και στην καθημερινή πραγματικότητα και πιθανότατα θα αποδειχθεί σύντομα μέσα από τη μόνη πηγή δημοκρατίας, τις κάλπες, που ο Τσίπρας τις τρέμει. Οση κι αν είναι η πράγματι εντυπωσιακή ψυχραιμία του να μη το δείχνει. Επίσης, ούτε η ιστορία γράφεται με αυτές τις «αρετές» των ικανών στο μπαλκόνι, αλλά τραγικών στην πράξη, αδίστακτων ανεύθυνων δημοκόπων. Και όποτε γράφεται, είναι πάντα για κακό.