Πατριάρχης της ελληνικής ακτοπλοΐας

Η πορεία του Περικλή Παναγόπουλου είναι συνυφασμένη με την επιβατηγό ναυτιλία, στην οποία διακρίθηκε ιδιαίτερα χάρη στον οραματισμό που διέθετε, ένα προτέρημα που του επέτρεπε να τολμά να επενδύει την κατάλληλη στιγμή και να αποχωρεί πάντα με το μέγιστο κέρδος.

Είχε την τύχη να χρήζει της αποδοχής των συναδέλφων του, καθώς ακόμα και οι ανταγωνιστές του έτρεφαν απεριόριστο σεβασμό προς το πρόσωπόο του, ενώ «πάντα διατηρούμε με τους αντίπαλους τους διαύλους επικοινωνίας». Ηταν εκείνος ο οποίος όντας πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγούς Ναυτιλίας κατόρθωσε να ενώσει όλο τον κλάδο της ελληνικής ακτοπλοΐας . Ο ίδιος πίστευε πως «η εντιμότητα είναι το καλύτερο όπλο για να αντεπεξέλθεις έστω και μέσα σε ένα κόσμο που δεν το αισθάνεται. Θα εμπνέεις εμπιστοσύνη, θα έχεις απόλυτη κατανόηση» έλεγε.

Είχε πίστη στους νέους ανθρώπους και υποστήριζε ότι πρέπει να δημιουργηθεί μια νέα γενιά επιχειρηματιών και εφοπλιστών, οι οποίοι θα μεταλαμπαδεύσουν το ελληνικό δαιμόνιο. Ηταν εκείνος ο οποίος πρωτοστάτησε στις προσπάθειες που έγιναν για την απελευθέρωση των ακτοπλοϊκών υπηρεσιών και την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου στη χώρα σε εναρμόνιση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Εναρμόνιση στην οποία βασίστηκε η αναβάθμιση των ακτοπλοϊκών υπηρεσιών στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες.

Το πρωί της περασμένης Τρίτης 5 Φεβρουάριου ο πατριάρχης της ελληνικής ακτοπλοΐας, όπως τον είχαν ονομάσει δικαίως οι συνάδελφοι του και οι συνεργάτες του, σάλπαρε για το τελευταίο του ταξίδι. Η ιστορία της ζωής του μοιάζει με παραμύθι γεμάτη με καλές και κακές στιγμές και σίγουρα με έντονες. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Δεκεμβρίου 1935. Ο πατέρας του Σταύρος είχε καταγωγή από τη Μεσσηνία. Η μητέρα Ειρήνη είχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει στην Κωνσταντινούπολη. Στην αρχή της εφηβείας του μόλις 14 ετών στη διάρκεια της Κατοχής χάνει τον πατέρα του, μια ιδιαίτερα θλιβερή στιγμή στη ζωή του, η οποία όμως ήταν ίσως η αφετηρία  για ένα μεγάλο ταξίδι. Η συγγένεια της οικογένειας της μητέρας του με τον μεγάλο εθνικό ευεργέτη Ευγένιο Ευγενίδη έφερε τον νεαρό Περικλή Παναγόπουλο κοντά στον σπουδαίο επιχειρηματία, ο οποίος μη έχοντας δική του οικογένεια ανέλαβε την ευθύνη των σπουδών του.

Ετσι με το τέλος του πολέμου φεύγει για σπουδές στην Ελβετία, στην Ecole Superierre de Commerce. Παράλληλα στις περιόδους των διακοπών του ταξιδεύει σε υπερωκεάνια του Ομίλου Ευγενίδη. Αυτή ήταν η πρώτη του επαφή με τη θάλασσα. Παίρνοντας το πτυχίο του πιάνει πλέον μόνιμη δουλειά στην εταιρεία του Ευγένιου Ευγενίδη, τη Home Line, αναλαμβάνοντας επί σειρά ετών θέσεις σε διάφορα γραφεία της εταιρείας ανά τον κόσμο. Μέχρι το 1965 είχε εξελιχθεί σε διευθυντικό στέλεχος του Ομίλου Ευγενίδη. Τότε είναι που αποχωρεί και συνεργάζεται με τον Χαράλαμπο Κιοσέογλου, στην εταιρεία κρουαζιεροπλοίων Sun Line.

Ωστόσο το 1971 αποφασίζει να χαράξει τη δική του πορεία και να ταξιδέψει για να υλοποιήσει το δικό του όραμα στον χώρο της επιβατηγούς ναυτιλίας. Δημιουργώντας την εταιρεία Royal Cruise Line και αποτολμώντας τη ναυπήγηση ενός κρουαζιερόπλοιου αντί την αγορά ενός μεταχειρισμένου, που μέχρι τότε αποτελούσε τη συνήθη επιλογή για ένα νέο ξεκίνημα κάθε νέου επιχειρηματία. Ενας συνδυασμός επιχειρηματικού δαιμονίου και ευκαιρίας και μια παράτολμη απόφαση οδήγησε στη δανειοδότηση του εγχειρήματος τους, καθώς το ναυπηγείο που επέλεξε στη Δανία αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και το γεγονός ότι η λειτουργία του ναυπηγείου ήταν συνδεδεμένη με την οικονομική ζωή μιας πόλης βοήθησε στο να γίνει δεκτό το αίτημα χρηματοδότησης. Ετσι το 1974, «πέφτει στο νερό το κρουαζιερόπλοιο «Golden Odyssey». Το πλοίο, που ο ίδιος ο Περικλής Παναγόπουλος είχε δηλώσει, ότι «έγραψε μια μεγάλη ιστορία στη βιομηχανία της κρουαζιέρας αλλά και στην ελληνική ναυτιλία».

Μερικά χρόνια αργότερα προχώρησε στην απόκτηση και δεύτερου πλοίου. Η εξέλιξη της Royal Cruise Line στη διάρκεια των επόμενων ετών υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχής, κερδίζοντας παράλληλα διεθνή καταξίωση ως μια από τις ποιοτικότερες παγκοσμίως στον κλάδο της κρουαζιέρας.

Στα τέλη του 1989, όμως, ο Περικλής Παναγόπουλος αιφνιδίαζε τον ναυτιλιακό χώρο με την απόφαση να αποχωριστεί το δημιούργημά του στο απόγειο της επιτυχούς πορείας του. Το 1991 ίδρυσε τη ναυτιλιακή εταιρεία Magna Marine, η οποία δραστηριοποιήθηκε στη φορτηγό ποντοπόρο ναυτιλία, ενώ το 1992 εξαγοράζοντας το σύνολο των μετοχών της εισηγμένης εταιρείας Κυλινδρόμυλοι Αττικής, την οποία μετονόμασε σε Επιχειρήσεις Αττικής δραστηριοποιήθηκε σε νέους επιχειρησιακούς στόχους. Ναυπηγεί πρωτοποριακά ταχύπλοα επιβατηγά -οχηματαγωγά πλοία για την πραγματοποίηση της γραμμής Ελλάδας – Ιταλίας μειώνοντας δραστικά τη διάρκεια του ταξιδιού και δημιουργεί νέα δεδομένα στα δρομολόγια της Αδριατικής.

Τον Αύγουστο του 1999 έρχεται σε συμφωνία για την αγορά ποσοστού των Γραμμών Στρίντζη Ναυτιλιακή, ακολουθεί η αλλαγή του εμπορικού σήματος της εταιρείας σε Blue Star Ferries. Τον Μάρτιο του 2000 κατασκευάζει νέα πλοία. Το «Blue Star Ithaki» που δρομολογήθηκε στις Κυκλάδες, αποτέλεσε το πρώτο νεότευκτο πλοίο στον χώρο της ελληνικής ακτοπλοΐας. Τον Ιούνιο του 2004 οι Επιχειρήσεις Αττικής μετονομάζονται σε Attica Group και αποκτούν ποσοστό στο μετοχικό κεφάλαιο της Hellas Flying Dolphins, το οποίο πούλησε με σημαντικό κέρδος ένα χρόνο αργότερα. Τον Φεβρουάριο του 2005, η εταιρεία διεύρυνε ακόμα περισσότερο τη συμμετοχή της σε ανταγωνίστριες εταιρείες αποκτώντας μετοχικό κεφαλαίο στις Μινωικές Γραμμές. Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 2007 και τελικά πουλήθηκε τον Ιούνιο του 2007, αφήνοντας σημαντικό κέρδος στους μετόχους του Ομίλου, ενώ τον Οκτώβριο του 2007 ο Περικλής Παναγόπουλος, σε μια ακόμα αιφνιδιαστική του κίνηση, μεταβίβασε το πακέτο των μετοχών του στη Marfin Investment Group.

Ο Περικλής Παναγόπουλος ήταν και είναι πρότυπο για όσους είχαν την ευτυχία να έχουν οποιαδήποτε επαφή μαζί του. Δημιούργησε όσο λίγοι, ενέπνευσε, δίδαξε σύνεση, ευγένεια. Ακόμα και στη μεγαλύτερη κρίση της ζωής του τις οκτώ ημέρες της ομηρίας του, όταν έπεσε θύμα απαγωγής το Ιανουάριο του 2009, έδειξε αυτό που ο θυμόσοφος λαός λέει ότι «ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται». Μάλιστα συγκλόνισε για το μεγαλείο ψυχής του, αφού έφτασε στο σημείο να συγχωρέσει τους απαγωγείς του και να μιλήσει για αυτούς με καλά λόγια ευχαριστώντας τους για τον τρόπο που του φέρθηκαν λέγοντας στο ακροατήριο του δικαστηρίου στη δική των απαγωγέων του: «Εύχομαι τα χρήματα αυτά (εννοώντας τα λίτρα που πήραν) να τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους».