Το Σωφρονιστικό σήμερα: άλλα λόγια να αγαπιόμαστε

Το 1981, όταν ήλθε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, ο καινούργιος άνεμος έπνεε και στο σωφρονιστικό σύστημα. Ετσι μία από τις πρώτες κινήσεις του νέου υπουργού ήταν η επίσκεψη στις φυλακές Κορυδαλλού, με αντιπροσωπεία του ΔΣΑ στην οποία συμμετείχα κι εγώ. Οπου με καλούσαν πήγαινα σαν μέλος του ΔΣ, πολλές οι εμπειρίες που αποκτούσα. Μοναδικές. Βεβαίως η επίσκεψη αυτή είχε προαναγγελθεί και η υποδοχή ήταν εκπληκτική. Μόνον σημαίες δεν ανέμιζαν, ο υπουργός χαιρετούσε τους φυλακισμένους και αυτοί μέσα από τα κελιά τους ζητωκραύγαζαν. Ενθουσιασμός επικρατούσε και όλοι αυτοί ήλπιζαν στην καλύτερη μεταχείρισή τους και σε ηπιότερη ρύθμιση των ποινών.

Και πράγματι, από τις πρώτες ρυθμίσεις της νέας κυβέρνησης, αν όχι η πρώτη, ήταν αυτή που παρέγραψε αδικήματα και ήταν φωτογραφική για πρώην εκδότη, αυριανιστή.

Οταν καταλάγιασε ο κουρνιαχτός και στρογγυλοκάθισε στις θέσεις εξουσίας η τότε κυβέρνηση, έφυγε κι ο ενθουσιασμός. Τόσο από την ίδια όσο και από τους φυλακισμένους, που δεν έβλεπαν τη δραστική αλλαγή που περίμεναν και τους είχαν υποσχεθεί.

Νομοσχέδια άλλων χωρών, τα καλύτερα, τα αντέγραφαν και τα περνούσαν από τη Βουλή και γίνονταν νόμοι του κράτους. Χωρίς όμως την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή, χωρίς καταρτισμένο προσωπικό. Απλώς για τακτοποίηση των ημετέρων. Τ’ είχες, Γιάννη; Τ’ είχα πάντα.

Κάθε τόσο εξεγέρσεις των φυλακισμένων με αιτήματα πότε λογικά, πότε παράλογα. Η κατάσταση όμως στις φυλακές θέριευε, αγρίευε και επικρατούσε ο νόμος της ζούγκλας, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Βιασμοί, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες.

Κάποτε, πριν από καιρό, επί επάρατου, υπήρχαν οργανώσεις προστασίας δικαιωμάτων των φυλακισμένων, υπήρχαν οι ακτιβιστές, οι σκληροί της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που όρθωναν το ανάστημά τους, διαδήλωναν για τα δικαιώματα των φυλακισμένων, έσπαγαν και καμιά βιτρίνα για τους αγαθοποιούς σκοπούς τους. Ιδιαίτερα όταν συνέβαινε κάποιο φονικό, να τοι οι πρόμαχοι να προτάσσουν τα στήθη τους και να ζητούν απόδοση ευθυνών.

Οργάνωναν ακόμη και πορείες προς το υπουργείο Δικαιοσύνης, συναντούσαν αρμοδίους και μη. Είχαν γίνει επαγγελματίες. Σχεδόν συνδικαλιστές. Κάμποσοι απ’ αυτούς υπηρετούν τη σημερινή κυβέρνηση.

Τώρα όλοι αυτοί εξαφανίστηκαν. Γέρασαν, τακτοποιήθηκαν, έμειναν ικανοποιημένοι από τη δράση τους, το έργο τους και άλλαξαν ριζικό το σωφρονιστικό σύστημα και οι συνθήκες διαβίωσης των φυλακισμένων.

Τα όσα όμως συμβαίνουν στις φυλακές σε κάνουν να ανατριχιάζεις. Καμία προστασία παρά μόνον από τους ίδιους που έχουν χωριστεί σε ομάδες, αλληλοσπαρασσόμενες και σφαγιαζόμενες. Απέραντο το κύκλωμα των φυλακών και πολύ εγκληματικό, δολοφονικό, αλλά και τόσο προσοδοφόρο.

Στο κόλπο και γιατροί, και δη καθηγητές, που χορηγούν ψευδή πιστοποιητικά με βάση τα οποία αποφυλακίζονται κάποιοι, αφού, διαθέτοντας τα κατάλληλα χρήματα, παντού ανοίγουν πόρτες.

Τελικά με τον ήλιο τα βγάζουν, με τον ήλιο τα βάζουν, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός

είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ