Εφαλτήριο ή παρένθεση;

Πρωτάθλημα. Ιστορικό γεγονός, ύστερα από 24 χρόνια, για τους ΑΕΚτζήδες. Ψύχωση για τους Ολυμπιακούς που κάποτε μέτραγαν τα δικά τους δέκα πέτρινα χρόνια. Εφήμερη χαρά για το Ντέμη Νικολαΐδη. Ονειρο ζωής για μιάμιση γενιά ΠΑΟΚτσήδων. Είναι η πρώτη φορά από το μακρινό 1985 που ο ΠΑΟΚ φτάνει τόσο κοντά. Τόσο πολύ κοντά στο πρωτάθλημα. Νίκη την Κυριακή και τέλος. Και με την ισοπαλία δικό του θα είναι, σε ποσοστό πάνω από 90%. Και να χάσει, πάλι αυτός θα είναι το απόλυτο φαβορί. Τι πάει να πει όμως ένα πρωτάθλημα; Αλλάζει τη μοίρα μιας (μεγάλης) ομάδας; Να δούμε τι μας έχει διδάξει το παρελθόν. Τρία είναι τα πρωταθλήματα που έχει χάσει ο Ολυμπιακός, τα τελευταία 23 χρόνια. Το πρώτο το 2004. Εφαλτήριο για να καθιερωθεί στην κορυφή ο Παναθηναϊκός, ή παρένθεση; Με τις εξελίξεις που ακολούθησαν (πολυμετοχικότητα, αποστασιοποίηση της οικογένειας Βαρδινογιάννη) η απάντηση είναι προφανής.

Σερί

Ο Παναθηναϊκός το ξαναπήρε το 2010. Ενα νταμπλ που έφερε την οικονομική καταστροφή, τον έφτασε στα πρόθυρα της διάλυσης και το πληρώνει ακόμα μέχρι και σήμερα. Ποτέ στο παρελθόν ένα πρωτάθλημα δεν έχει κοστίσει τόσο ακριβά. Οι σωτήρες της πολυμετοχικότητας το έβαλαν στα πόδια κι ο Παναθηναϊκός μπήκε σε μια περιπέτεια που ακόμα δεν μπορεί να ξεπεράσει. Ο Ολυμπιακός αμέσως ανέκαμψε. Μέτρησε ένα σερί επτά πρωταθλημάτων μέχρι πέρυσι που ήρθε η σειρά της ΑΕΚ. Σημαντικό να παίρνεις πρωτάθλημα ύστερα από 24 χρόνια. Με το ερώτημα να επανέρχεται: Παρένθεση ή εφαλτήριο; Δύσκολο να πεις ότι ισχύει το δεύτερο. Η (πρωταθλήτρια) ομάδα αποδυναμώθηκε, ο προπονητής έφυγε (και ξανάρθε), ο κόσμος δείχνει απογοητευμένος. Στην ΑΕΚ προπαγανδίζουν ότι δεν χρωστάνε. Σημαντικό, πράγματι, για μια ομάδα, που τα τελευταία 15 χρόνια έχει χρεοκοπήσει δύο φορές. Ακόμα πιο σημαντικό το γήπεδο.

Νοικοκυριό

Για τον πρωταθλητισμό ωστόσο Νο 1 προαπαιτούμενο είναι το οικονομικό. Τι λεφτά βάζεις κάθε χρόνο στο τραπέζι για να ενισχύσεις την ομάδα σου. Με το νοικοκυριό, την πολιτική έσοδα – έξοδα (κι ό,τι περισσεύει στην άκρη) να φτάσεις μία φορά στη κορυφή, αν σε ευνοήσουν οι συγκυρίες, γίνεται. Να καθιερωθείς όχι. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο διά ταύτα. Οτι ο επίδοξος πρωταθλητής ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε Παναθηναϊκός του 2010 ούτε ΑΕΚ του 2018. Που η κατάκτηση του πρωταθλήματος αποδείχθηκε εφήμερη χαρά. Ο ΠΑΟΚ, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, πατάει σταθερά. Αν πάρει το πρωτάθλημα (όπως όλα δείχνουν), δεν θα το πάρει κατά τύχη. Επειδή έκατσαν οι συγκυρίες και οι συμπτώσεις. Θα είναι το (αίσιο) τέλος μιας στοχευμένης και κοστοβόρας προσπάθειας και διαδρομής. Και στο ερώτημα που θέσαμε – παρένθεση ή εφαλτήριο; – η απάντηση γέρνει στο δεύτερο σκέλος. Ο Ολυμπιακός που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια έχει απέναντί του έναν ισχυρό αντίπαλο.

Σταθερά

Δεν θα είναι κάτι ευκαιριακό ή τυχαίο αυτό το πρωτάθλημα για τον ΠΑΟΚ. Που έχει όλες τις προϋποθέσεις μην έχει την τύχη του Παναθηναϊκού του 2010 και της περσινής ΑΕΚ. Να κρατηθεί δηλαδή και να καθιερωθεί στην κορυφή. Με τον Ολυμπιακό ωστόσο να έχει φτιάξει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και αξιόλογη ομάδα, το ματς της Κυριακής δεν θα είναι το τέλος. Θα είναι η αρχή μιας αναμέτρησης για τα επόμενα χρόνια. Το «ματς», όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, δεν θα τελειώσει την Κυριακή το βράδυ. Το ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός θα έχει και συνέχεια. Ούτε ο ΠΑΟΚ πάει για ένα και μοναδικό πρωτάθλημα ούτε ο Ολυμπιακός (όπως απέδειξε με αυτό που παρουσιάζει εφέτος) το βάζει κάτω. Τα οικονομικά δεδομένα τούς αναδεικνύουν σαν τους δύο σημαντικούς παίκτες. Ούτε η ΑΕΚ μπορεί να ακολουθήσει και πολύ περισσότερο ο Παναθηναϊκός. Το έργο Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ έχει μπροστά του πολύ μέλλον. Και ο ΠΑΟΚ δείχνει ικανός να διατηρήσει τα πρωτεία και ο Ολυμπιακός να επιστρέψει.