Η πινακοθήκη των τεράτων

Δεν ακούγεται και πολύ δημοκρατικό, αλλά με τη σωστή δόση βρετανικού φλέγματος τα δημοκρατικά διαπιστευτήρια περιττεύουν: «Το καλύτερο επιχείρημα κατά της δημοκρατίας, είχε πει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, είναι πέντε λεπτά συζήτηση με τον μέσο ψηφοφόρο». Μιμούμενος το φλέγμα και το πνεύμα του Τσόρτσιλ, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το καλύτερο επιχείρημα κατά της απλής αναλογικής είναι η Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου. Είναι κάποια, στην πολιτική φαρέτρα της οποίας υπάρχει μεταξύ ανάλογων επιχειρημάτων το επιχείρημα πως η νονά της είναι η Σοφία Βέμπο.

Η Μεγαλοοικονόμου δεν ενσαρκώνει το πρόβλημα. Και δεν τον ενσαρκώνει επειδή δεν είναι παρά η τελευταία στη σειρά αυτής της πινακοθήκης των πολιτικών τεράτων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο βρέθηκαν στη Βουλή. Το πρόβλημα δεν είναι καν δικό τους. Είναι ένα πρόβλημα που παροξύνθηκε εξαιτίας της κρίσης και των κομμάτων που γεννήθηκαν ή φούσκωσαν απότομα από αυτήν. Ποιοι θα στελέχωναν την Ενωση Κεντρώων εάν όχι και οι τηλεθεατές του αρχηγού τους από την εποχή του τηλεοπτικού λυκόφωτος;  Ποιοι θα έτρεχαν στον ΣΥΡΙΖΑ αν όχι και κάποιοι που είδαν φως και μπήκαν όταν καβάλησε το κύμα του λαϊκισμού; Και πού θα έβρισκαν στέγη όσοι έκαναν επάγγελμα την αγανάκτηση εάν όχι στα κόμματα που υποδέχθηκαν την αγανάκτηση επειδή επένδυσαν σε αυτήν; Τα υπόλοιπα τα εξηγεί η ευκολία με την οποία όλα αυτά τα πολιτικά τέρατα αλλάζουν κόμματα – όπως βρέθηκε η Μεγαλοοικονόμου από την Ενωση Κεντρώων στον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να βρεθεί οπουδήποτε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η ευκολία που κάνει την απουσία τους απαραίτητη για την επόμενη Βουλή. Είναι αυτό που μοιάζει με διαταραγμένη αυτοαναφορικότητα, είναι ο ανορθολογισμός τους, είναι ο παραληρηματικός τους λόγος. Είναι ό,τι υπονομεύει το κύρος του θεσμού και ό,τι τον μετατρέπει σε επιθεωρησιακό θέαμα.

Aν δεν υπάρχει λόγος να ζει μια Βουλή ως Δελφινάριο, δεν μπορεί παρά να τους κλείσει την πόρτα. Και σε εκείνα τα τέρατα που πρόλαβαν και μπήκαν αλλά και στα άλλα που συνωστίζονται στις παρυφές του δημοκρατικού τόξου με διάφορους απίθανους σχηματισμούς περιμένοντας τη σειρά τους.