Το πρόσημο της αγανάκτησης

Τίποτε δεν αποκλείει να είναι και οι ίδιοι. Εκείνοι που μαζεύονταν κάποτε για να αποδοκιμάσουν τους «προδότες» των Μνημονίων να μαζεύονται τώρα για να αποδοκιμάσουν τους «προδότες» της Μακεδονίας. Μόνο που τίποτε άλλο δεν θα έπρεπε να είναι το ίδιο. Δεν θα έπρεπε να είναι ίδια η σιωπή απέναντι σε μια λεκτική βία που απαιτεί την παρουσία ΜΑΤ για να μη γίνει φυσική, η ανοχή, η καταδίκη που μοιάζει περισσότερο με επιδοκιμασία.

Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πότε είχαν καταδικάσει τέτοιου τύπου αποδοκιμασίες σε βουλευτές ο Μπγιάλας, ο Παπαδημούλης ή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν οι επιθέσεις αφορούσαν τους άλλους. Δεν είχαν καταδικάσει ποτέ. Χρειάζεται όμως τα θύματα εκείνης της εποχής να υψώσουν πρώτα τα ίδια ένα ανάχωμα σε εκδηλώσεις που απειλούν την ελευθερία του λόγου υπονομεύοντας μια δημοκρατία στην οποία είναι απαραίτητα τα ΜΑΤ για να μιλήσει κανείς. Μια δημοκρατία υπό αστυνομική προστασία. Η εκδίκηση θα είναι πάντα ένα πιάτο που θα τρώγεται κρύο. Αλλά αυτό είναι ένα πιάτο που είναι καλύτερα να μπει στην κατάψυξη και να ξεχαστεί. Είναι ο μόνος τρόπος για να μη γίνει η πολιτική βία μέρος μιας κανονικότητας, ο μόνος τρόπος για να μη δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος όχι μόνο εναλλασσόμενων αγανακτισμένων αλλά και εναλλασσόμενων πολιτικών που θα σιωπούν όταν οι υποδοχείς της βίας δεν θα είναι οι ίδιοι αλλά οι άλλοι, όταν η εκδήλωση βίας ονομάζεται κατά περίπτωση «λαός» και άρα καθαγιάζεται ή «λαϊκιστικές ακροδεξιοί» και επομένως καταδικάζεται.

Δεν είναι μόνο ένας λαός α λα καρτ αυτός. Είναι και ένα πολιτικό σύστημα που δείχνει να έχει χάσει τη στοιχειώδη δημοκρατική του συνείδηση. Ενα πολιτικό σύστημα που θεωρεί πως το «δεν μπορείτε να κυκλοφορήσετε έξω» δεν συνιστά πρόβλημα δημοκρατίας αλλά ένα απλό τεκμήριο πολιτικής αποδοκιμασίας. Πως ο κίνδυνος για τη σωματική ακεραιότητα και ο φόβος είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Μέχρι η αγανάκτηση να αλλάξει ξανά πρόσημο και ο κίνδυνος φορά.