Το Νομπέλ του εθνικού διχασμού

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έλεγε πως «είμαστε κύριοι των ανείπωτων λέξεων, αλλά σκλάβοι εκείνων που ειπώθηκαν». Είναι πιθανόν αυτή η σκέψη του Τσόρτσιλ, για τις συνέπειες του ανθρώπινου λόγου, να μην είχε ως μόνη αφετηρία την τόσο μακρά και πλούσια προσωπική του εμπειρία στην πολιτική, αλλά και τη νεανικότερη πνευματική του συγκρότηση και καλλιέργεια.

Η παραπάνω σκέψη του ανεξαρτήτως της αφετηρίας της είναι βέβαιο ότι είχε και εξακολουθεί να έχει ασφαλώς πολιτικό περιεχόμενο και αντίκτυπο. Λειτουργεί ως διαρκής υπενθύμιση της βαρύτητας του δημόσιου λόγου και της αυτονόητης λειτουργίας του ως μέτρο σοβαρότητας του δημόσιου προσώπου που τον εκφέρει.

Οι υπεύθυνοι άνθρωποι, πόσω μάλλον οι ηγέτες, θα πρέπει να έχουν αυτή την επίγνωση. Να γνωρίζουν ότι ειδικά γι’ αυτούς τα verba manent έχουν κόστος και συνέπειες. Θα πρέπει να συνυπολογίζουν τις επιπτώσεις τις οποίες κάποιες λέξεις συνεπάγονται. Θα πρέπει να συνεκτιμούν το όφελος και το κόστος που μπορεί να προέλθει από όσα ειπώθηκαν, έχοντας τον νου τους στραμμένο στο εθνικό και όχι στο προσωπικό συμφέρον… Θα πρέπει να μιλούν γνωρίζοντας ότι δεν είναι μόνο οι ίδιοι σκλάβοι των λέξεών τους, αλλά ότι αυτομάτως ο λαός και η χώρα την οποία εκπροσωπούν σφραγίζεται ή στιγματίζεται από το βάρος αυτών των λέξεων.

Για τον λόγο αυτό οι σοβαροί ηγέτες (statesmen) ειδικά όταν βρίσκονται στο εξωτερικό οφείλουν να προβάλλουν τη συνοχή της χώρας και του λαού που εκπροσωπούν και να μην τον διασύρουν. Θα πρέπει να μην υπηρετούν την προσωπική τους στρατηγική, αλλά τη χώρα και τον λαό που εκπροσωπούν. Θα πρέπει να διαχειρίζονται τις κρίσεις με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και όχι να διολισθαίνουν σε πλειοδοσία δηλώσεων, με τις οποίες θεωρούν ότι απαλλάσσονται από κάθε πολιτική ευθύνη ή ότι διασώζονται πολιτικά ή ότι υπηρετούν τους τακτικισμούς τους.

Είναι βέβαιο ότι το σκεπτικό αυτό απουσίαζε παντελώς από τις πρόσφατες τοποθετήσεις του Αλ. Τσίπρα στο πλαίσιο συνάντησής του με τους ηγέτες του ευρωπαϊκού Νότου, όπου παρουσίασε ως ακροδεξιούς όσους συμμετείχαν στο συλλαλητήριο εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών και συνολικά όσους αντιτίθενται στη συμφωνία.

Με τον τρόπο αυτό συνειδητά εξήγε στο εξωτερικό αυτό που εδώ και μία τετραετία πράττει στο εσωτερικό της χώρας, δηλαδή τη συκοφάντηση όποιου δεν συμφωνεί μαζί του και τη μετατροπή του σε εχθρό. Η ανάγκη του να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τους μικροκομματικούς του σχεδιασμούς τον οδηγεί χωρίς δισταγμό στην παραχάραξη της πραγματικότητας, στην κατασυκοφάντηση και δημόσια διαπόμπευση τόσων Ελλήνων.

Η καλλιέργεια ενός διχασμού εμφυλιοπολεμικής περιωπής αποτελεί στρατηγική του επιλογή, την οποία όπως φαίνεται υπηρετεί πλέον με δηλώσεις ακόμη και όταν βρίσκεται στο εξωτερικό, πλήττοντας συνειδητά και ανενδοίαστα την εικόνα της χώρας του.

Επιμύθιο: Ολοι λοιπόν όσοι είμαστε αντίθετοι με το περιεχόμενο της συμφωνίας των Πρεσπών είμαστε ακροδεξιοί, σύμφωνα με τον προταθέντα για Νομπέλ ειρήνης (!) κήρυκα του εθνικού διχασμού.

Η Μιλένα Αποστολάκη είναι πρώην υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης