Εχει σύνορα η κριτική του Τύπου; Το ερώτημα το έθεσαν εμμέσως δύο από τις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου, η Μπάγερν και η Ρεάλ Μαδρίτης με διαφορά τεσσάρων ημερών.
Τα δύο τοτέμ της Μπάγερν, ο Ούλι Χένες και ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε έσπευσαν να δημιουργήσουν τείχος προστασίας στην ομάδα από τη σκληρή κριτική του Τύπου επικαλούμενοι ακόμα και το Σύνταγμα της Γερμανίας. Φυσικά απείλησαν με ρομφαίες δικαστηρίων προκαλώντας τη βίαιη αντίδραση της Ενωσης Γερμανών Δημοσιογράφων.
Τον γερμανικό Τύπο ακολούθησε η εφημερίδα «Μάρκα»: «απέλυσε» τον προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης Γιουλέν Λοπετέγκι πριν ακόμα τον διώξει ο μαδιλένικος σύλλογος.
Ο ποδοσφαιριστής της Βασίλισσας Ισκο ξιφούλκησε λέγοντας πως δεν μπορεί ο Τύπος να απολύει προπονητές.
Ο Ισκο δικαιολογείται να λέει όσα λέει λόγω ηλικίας, αν και θα έπρεπε να γνωρίζει, από τη στιγμή που αγωνίζεται στη μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, τους βασικούς κανόνες λειτουργίας των μίντια.
Ο Τύπος αγαπητέ Ισκο έχει τη δύναμη να απολύει προπονητές. Οχι βέβαια με τον μπρουτάλ τρόπο που προσπαθεί να το πετύχει η «Μάρκα». Υπάρχουν όμως τόσοι άλλοι.
Ο πιο συνήθης είναι να στρέψει με τα κείμενά του τον κόσμο εναντίον του προπονητή. Οταν αρχίζουν να βγαίνουν τα λευκά μαντίλια και να σείεται το γήπεδο από τις αποδοκιμασίες, η ηγεσία του συλλόγου είναι ήδη εγκλωβισμένη και μοναδικός τρόπος διαφυγής είναι η απόλυση του προπονητή.
Προφανώς ο Ισκο εξετάζει το θέμα από την ηθική του πλευρά. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ωστόσο δεν είναι φιλόπτωχο ταμείο για να κάνει δωρεές. Είναι ένας σκληρός κόσμος γι΄ αυτό και καλοπληρωμένος.
Οπως καλοπληρωμένοι είναι οι Χένες και Ρουμενίγκε για να δικαιώνουν τον νόμο του Νεύτωνα για τη δράση και την αντίδραση.
Ο Τύπος δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αρεστός κατά το δοκούν. Πρέπει να είναι αποδεκτός και όταν εξαντλεί τα επίθετα αποθέωσης αλλά και όταν ασκεί κριτική επιχειρηματολογώντας.
Σχόλια
