Γιάννης Πανούσης

Η Ελλάδα ζει ως χώρα – αιώνες τώρα – με τους μύθους της. Στην πορεία και τα επιμέρους συστήματα (πολιτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό, οικονομικό, ακαδημαϊκό, πνευματικό κ.λπ.) έχουν επενδύσει στους δικούς τους μύθους. Στο τέλος και ο κάθε Eλληνας διαμόρφωσε τον μύθο που του ταιριάζει καλύτερα, έχει «απο-κλειστεί» μέσα σ’ αυτόν, αρνείται να απο-δεχτεί τον μύθο […]

Ως πότε θα «ασκούνται επί χάρτου» ή επί [ληγμένων] ψευδαισθήσεων οι διανοούμενοι της δημοκρατικής παράταξης που ονειρεύονται να δημιουργήσουν την Κεντροαριστερά; Πόσα πειράματα πρέπει ν’ αποτύχουν για να συνειδητοποιήσουν ότι κινούνται στο πεδίο των εμμονών κι όχι της πολιτικής πραγματικότητας; Ακόμα και ο όρος Κεντροαριστερά μοιάζει δίκοπος: το Κέντρο θα πάει Αριστερά ή η Αριστερά […]

Επειδή, κατά τη γνώμη μου, το ΠΑΣΟΚ ή θ’ ανοιχτεί [έστω στ’ αχαρτογράφητα νερά της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Αριστεράς] ή θα πνιγεί [στα απόνερα της εσωστρέφειας], θέλω να καταθέσω κάποιες σχετικές σκέψεις. 1. Δεν αντιλαμβάνομαι την ανασφάλεια του ΠΑΣΟΚ, ως προς το αν θα δημιουργηθούν άλλα κόμματα, ποια φύση και ποιο πρόταγμα θα έχουν, ποια στελέχη […]

Πόσα όνειρα [όχι πάντοτε ονειροπόλων αλλά και υπνοβατών], πόσες μάταιες και θνησιγενείς πρωτοβουλίες [58, Ελιά], πόσες διακηρύξεις ενότητας [και κοινού αγώνα;], πόσα σενάρια συνεργασιών [τα περισσότερα επί χάρτου κι εκ του πονηρού] και η λεγόμενη Κεντροαριστερά απεβίωσεν πλήρης ψευδαισθήσεων και νοθεύσεων. Ο θάνατός της δεν οφείλεται σε κάποιο δομικό πρόβλημα της κεντρικής σύλληψης αλλά στην […]

Βασική αρχή του δημόσιου [και υπεύθυνου;] λόγου για κοινωνικά θέματα είναι να μην είναι ιδεοληπτικός ή θρησκοληπτικός, αλλά να θεμελιώνεται σε θεσμικά, επιστημονικά και ερευνητικά στοιχεία. Οποιος/όποια θέλει – για οποιονδήποτε σκοπό – ν’ ανοίξει [;] νέο διάλογο για την άμβλωση, αργότερα για την ποινή του θανάτου ή την αυτοκτονία/ευθανασία, καλά θα ήταν να μελετήσει […]

Γράφουν και μας λένε ότι ζούμε σε συνθήκες γενικευμένης αβεβαιότητας, πολλαπλών διακινδυνεύσεων, κοινωνικής αστάθειας και θεσμικής απαξίωσης και γι’ αυτό στέκουμε [όλοι;] απαθείς απέναντι στην αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής κι αναζητούμε «σωτηρία και σωτήρες» εκτός κομματικού πλαισίου. Γράφουν και μας λένε ότι περνάμε κρίση νοήματος [οπότε θα μας διασώσουν οι α-νοήμονες;], ότι στερέψαν τα αφηγήματα [οπότε […]

Ακούς τους εκπροσώπους των κομμάτων (δεν έχει σημασία αν ανήκουν σε μεγάλους ή μικρούς σχηματισμούς) να μιλάνε στα Media και νομίζεις ότι ζουν σε έναν άλλον, γυάλινο ίσως, κόσμο όπου οι αχτίδες του ήλιου της πραγματικότητας για κάποιον μυστήριο λόγο δεν υπεισέρχονται. «Θωρακισμένοι» μέσα σε πανοπλίες έωλων επιχειρημάτων, με πλήρη ανοσία στη λογική και στην […]

Η πολιτική έχει χάσει την αξιοπιστία της και πολλά Πολιτεύματα έχουν αποκτήσει στοιχεία αυταρχισμού, αυθαιρεσίας, περιορισμού των δικαιωμάτων, ενώ οι εξουσιαστές [κατα]διώκουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και φιμώνουν κάθε διαφορετική άποψη. Είναι από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστό ότι η Εξουσία παίρνει πολλές μορφές κι έχει διάφορες εκφάνσεις. Στην Ελλάδα πολλοί ηγέτες έχουν χρησιμοποιήσει την Εξουσία σαν […]

Προφανώς το πανεπιστήμιο αποκτά φήμη από την αξία των διδασκόντων και των ερευνητών, όμως χωρίς την αγάπη και την εμπιστοσύνη των φοιτητών θα μοιάζει με ένα άδειο μουσείο θεωριών. Αναστοχαζόμενος [rethinking academia, όχι πολιτικό rebranding] τον ρόλο του πανεπιστημιακού Δασκάλου [κι όχι απλώς Καθηγητή] κατέληξα ότι οι γνώσεις, η συνέπεια στις διδακτικές υποχρεώσεις, η συγγραφή […]

Η Βεντέτα, ως ιδιωτική εκδίκηση, ως προσωπικός τρόπος απονομής της δικαιοσύνης μπορεί να συνδέεται με το «αντιπεπονθός» της ιουδαϊκής  εκδίκησης [Παλαιά Διαθήκη], να εκφράζει τον Πολιτισμό της Ντροπής [μέσω της προσβολής της Τιμής] και να κυριαρχεί στα Ομηρικά Επη ως ανταπόδοση χρέους του πολεμιστή, όμως στη σύγχρονη εποχή έχει λάβει άλλες μορφές κι άλλα νοήματα. […]

Η Δημοκρατία, ως γνωστόν, Παιδαγωγεί, Πείθει, Προλαμβάνει, Προειδοποιεί, Προφυλάσσεται, Προασπίζεται, Πατάσσει. Τι άραγε φταίει στη Δημοκρατία μας και τελευταία παραπατάει και παραπαίει; Αν η Αστική Δημοκρατία βάλλεται, τραυματίζεται, αργοπεθαίνει, ποια άραγε «Αλλη Δημοκρατία» [sic] θα την αντικαταστήσει; Η Λαϊκή των Πατερούληδων, η Λαϊκίστικη των Αγανακτισμένων, η Μεταμοντέρνα των κουμπιών και του Μεγάλου Αδελφού, η Αυταρχική […]

Είναι γνωστό ότι η ήττα χρεώνεται στον ασθενέστερο, τον πλέον ευάλωτο, τον λιγότερο «χρήσιμο ηλίθιο». Ετσι συμβαίνει με τα διάφορα σχήματα της [κεντρο]Αριστεράς σήμερα στη χώρα. Κατηγορούν οι ηγεσίες η μία την άλλη για την πτώση των ποσοστών και για την απουσία προοπτικής. Ας εξετάσουμε με ψυχραιμία τα δεδομένα: Φταίει ο Αλέξης Τσίπρας για τις […]