Γιάννης Πανούσης

Με καλοφτιαγμένα γκράφιτι σκεπάζουν τα γερασμένα συνθήματα Θ. Βοριάς, Νυχτερινές επιπλοκές Η υγειονομική κρίση δεν έχει μόνο ρίξει το ηθικό μας αλλά έχει διαμορφώσει όρους κοινωνικοπολιτικής ψυχοπαθολογίας. Η αντικειμενικά αμφισβητούμενη «κατάσταση ανάγκης» έχει προκαλέσει έντονες υποκειμενικές βιώσεις έκτακτων φόβων (απέναντι στην εξουσία – πολιτικών/επιστημόνων – αλλά και στις συνταγές «εξόδου»). Οι θεσμικές μας καχυποψίες σε πλήρη εναρμόνιση […]

Eίδωλα ειδώλων; Μοιάζουν πολύ τα γραμμένα σε τοίχους περασμένα συνθήματα με τα γραμμένα στα χαρτιά ξεχασμένα ποιήματα [Γιώργος Καραντώνης, Νοσταλγία] Είναι δεδομένο ότι η Ιστορία, όπως κι αν θέλει ο καθένας να τη «διαβάζει», δημιουργεί μύθους και ακόμα ότι οι μύθοι διαθέτουν μια εγγενή αληθοφάνεια. Η δοξολόγηση όμως του Ανύπαρκτου ουδέποτε συνιστούσε παραδεκτή ερμηνευτική μέθοδο. […]

Στα γράμματα που έστειλα ήμουνα παραλήπτης Σπ. Ζαχαράτος, Ερήμην, ερημία Η μετά Κορωνοϊό εποχή θα διαφοροποιήσει κοινωνικές (και αντεγκληματικές) πρακτικές. Η νέα αυτή μορφή «μετά φόβου» συμβίωσης μοιάζει να τιμωρεί, ή σε κάθε περίπτωση να συμμορφώνει, τους διστακτικούς ή «ανυπότακτους» πολίτες σε καταστάσεις, τις οποίες στο παρελθόν αρνούνταν ν’ αποδεχτούν. Αναφέρομαι κυρίως στην «Επίβλεψη γειτονιάς», […]

Κάθε χρόνος που περνά είναι μία νίκη Κάθε χρόνος που περνά είναι μία ήττα Κ. Δ. Υφαντής, Ηλιακός άνεμος Δεν λέω, έχουν το δικό τους ενδιαφέρον τα σύμβολα, τα μηνύματα, οι σημαίες, τα λάβαρα των κομμάτων. Ιδίως στην εποχή της θεοποίησης της επικοινωνιακής σημειολογίας, ή καλύτερα του «άκρατου επικοινωνισμού», όπου το παν είναι το αμπαλάζ […]

Του Εθνους σημαίες κυματίζουν σκισμένες …. Ο μονομάχος γελά στην αρένα ένα γέλιο μες στη λύπη Κώστας Δ. Υφαντής, «Ηλιακός άνεμος» Ενα από τα νέα κορωναϊκά φαινόμενα είναι η επαν-εμφάνιση των αλάθητων κομματικών ειδικών, οι οποίοι δεν δέχονται μύγα στο επιστημονικό τους[;] σπαθί. Χωρίς να εκτίθεται πολιτικά ο «κυβερνητικοποιημένος ή αντικυβερνητικός τεχνοκράτης», διατυπώνει γνώμη, εκφέρει […]

Πατρίδα-Μάνα χωρίς εσένα κρατάμε τη δάδα μιας δόξας που μας καίει δίχως ποτέ να μας φωτίζει Τι συμβαίνει με αυτή τη χώρα και λειτουργεί σαν «κακοκέφαλη μάντισσα» που κάνει πάντοτε τ’ αντίθετα απ’ όσα λένε οι χρησμοί; Τι συμβαίνει με αυτό το πολιτικό σύστημα που χρόνια τώρα τα κόμματα (κυβερνώντα και μη) αλληλοκατηγορούνται άλλοτε ως […]

Αρκεί να ηττηθώ Ο μόνος όρος Ελα, να γιορτάσεις την ήττα μου Καλλιόπη Γιατρουδάκη, Αρκεί να ηττηθώ Δεν πρέπει κανείς πολιτικός να γίνει ή να αισθανθεί διεκπεραιωτής της εξουσίας (των άλλων), με χαμηλή ψυχικοκοινωνική υπόσταση, τραγικός αντι-ήρωας μιας ανελεύθερης αγοραίας ορθότητας, όπου τα μαθηματικά διαπλέκονται με τον κυνισμό. Υστερικοί αντιμνημονιακοί/αντιεμβολιαστές και εμπαθείς μνημονιακοί/εγκλειστομανείς δεν πρέπει […]

Κάτι θα ξέρουν οι θαυματοποιοί των παρασκηνίων, όταν φορτώνουν στην πλάτη κάποιου Θεού τις κάλπικες υποσχέσεις των σωτήρων Αργύρης Μαρνέρος, Ecce homo-Ιχνηλασία Αν η Ουτοπία, κατά τον Thomas More, είναι «η χώρα του Πουθενά», μερικοί-κατά δήλωσή τους-αριστεροί(;), εν έτει 2020, συμ-περι-φέρονται και κινούνται γύρω από μία θεωρία του Τίποτα, της άρνησης του Πραγματικού, της δοξολόγησης […]

Αν απολέσεις κάτι και δεν το αναζητήσεις σημαίνει πεντακάθαρα ότι ποτέ δεν ήταν δικό σου Νίκος Μοσχοβάκος, Ζεύξη ασωμάτων   Είτε κοιτάς προς τ’ αριστερά ή αλληθωρίζεις προς τα δεξιά, μοιάζει να μην προκαλούνται και πολλές διαφορές σε θεμελιώδεις νοοτροπίες. Αναρωτιέμαι π.χ.: γιατί κάποιος που δεν θέλει ν’ αλλάξει τίποτα στην καθημερινή κοινωνική και πολιτική […]

Οταν η ευήθεια των μωρόπιστων γίνει τρόπος ζωής, η αγυρτεία των απατεώνων γίνεται  επάγγελμα Ν. Γ. Μουρτζούχος, Οδοιπορικό ιδεών Λογικοί επιστημονικοί μεταστοχασμοί, διπολικοί πολιτικοί σκεπτικισμοί (sic), εμπειρικοί ψυχολογισμοί των κάθε είδους «πιστών» θολώνουν την έτσι κι αλλιώς ακαθόριστη (μήπως κι «ακαθάριστη»;) πραγματικότητα. Στα παραπάνω προστίθενται οι υπερβατικές ιδεοληψίες, οι νευρωτικές αφασίες, οι ενοχικές ενδοσκοπήσεις, με […]

Είμαστε μεις που μας πήραν άστεγους και διψασμένους Μας έδωσαν σπίτια, γύρω μας τα γάργαρα νερά κι αλίμονο μας στέρησαν τη δίψα Σπ. Κατσίμης, Η Δίψα Σε κάθε κρίση, εσωτερική/εξωτερική, ευρωπαϊκή/διεθνή, πολιτική/υγειονομική αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο κάθε Ελληνας έχει από χέρι δύο εχθρούς: κατά πρώτον τον (διχασμένο) εαυτό του και κατά δεύτερον τον (όποιον) άλλον. […]

Αν ήταν η εξουσία ν’ ασκείται χωρίς τις καταχρήσεις της, οι ενδιαφερόμενοι θα ήσαν λιγότεροι ακόμα κι απ’ τους ελάχιστους που την αρνούνται Ν.Γ. Μουρτζούχος, «Οδοιπορικό ιδεών» Η Ελλάδα είναι η χώρα των χαμένων ευκαιριών. Από τότε που κατάλαβα σε ποιον τόπο ζω, ακούω συνεχώς να μιλάνε γύρω μου [όχι πάντοτε οι ίδιοι] για «αστοχίες […]

Δεν μπορούμε να ‘μαστε βέβαιοι Δεν μπορούμε να ‘μαστε χαρούμενοι Δεν έχουμε περιθώρια πολλά Γι’ αυτό και αμφιβάλλουμε Λουκάς Αξελός, Ταξίδι στη νύχτα Αν δεν κάνω λάθος, ο Βασίλης Βασιλικός είχε γράψει ότι όλες οι ύποπτες λέξεις στην ελληνική γλώσσα αρχίζουν από Π. Στη βάση αυτής της, αφοριστικού χαρακτήρα, διατύπωσης θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω τα […]