Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την μάχη με τον καρκίνο μόνοι τους, απομονωμένοι από τους γύρω τους, βυθισμένοι στον φόβο και την μαυρίλα αυτής της άδικης αρρώστιας.
Ο Γιάννης Μπρούζος, ο οποίος μας άφησε σήμερα, μέσα στην άνοιξη, μας δίδαξε τι αξίζει πραγματικά στην ζωή. Μας άνοιξε τα μάτια και μας έδειξε τι σημαίνει αλληλεγγύη και συλλογικός αγώνας απέναντι σε κάθε τι μικρό και μεγάλο στην καθημερινότητά μας.
Με τον Γιάννη βρεθήκαμε μια κρύα μέρα του χειμώνα σε ένα καφέ κοντά στο σπίτι του. Η συνέντευξη αυτή με τον Γιάννη έμελλε να μου διδάξει τι σημαίνει να αγαπάς τα αυτονόητα και κάθε μέρα να αναπνέεις πιο δυνατά σαν να είναι ο τελευταίος αέρας που έχεις να ρουφήξεις.
Στο βιβλίο του ο Γιάννης έγραψε «Θέλω κάθε χνάρι που αφήνει η ύπαρξή μου στη γη να φωτίζει ό,τι αξίζει στη ζωή. Να έχει η ζωή πάντα την τελευταία λέξη», και πράγματι με τον Γιάννη, ακόμα και αν πλέον δεν είναι μαζί μας με την φυσική του μορφή, η ζωή και η μνήμη, του Γιάννη, πάντα θα νικά το σκοτάδι.
Για όσους δεν τον γνώρισαν πριν μας αφήσει, ο Γιάννης ήταν ένας άνθρωπος που ένωνε την κλασική μουσική και τον Μότσαρτ με τους νόμους της φυσικής.
Σαν εκπαιδευτικός αλλά και μουσικός, έβρισκε φως ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του. «Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή μου που ανακάλυψα ότι αξίζουν πάρα πολύ. Το ένα είναι η σύνδεση με τους ανθρώπους, με οποιονδήποτε τρόπο. Κατ’ αρχάς με τους πολύ οικείους, την οικογένεια. Αλλά και η σύνδεση με τους φίλους, μέσα σε κοινότητες με ανθρώπους που δίνετε μάχες στον ίδιο χώρο – που τελικά γίνονται μάχες για πραγματική ζωή. Άρα η σύνδεση με τους ανθρώπους είναι πάρα πολύ σημαντική». Αυτό ήταν ένα από τα πολλά πράγματα που μου εμπιστεύτηκε ο Γιάννης στην συζήτησή μας μόλις λίγους μήνες πριν.
Γιάννη, μου έμαθες τι σημαίνει να εκτιμάς και να αγωνίζεσαι όταν το χρώμα είναι μαύρο. Μου είπες ότι αν υπήρχε 25 γράμμα στην αλφάβητο, αυτό θα ήταν το γράμμα της αλληλεγγύης. Ακόμα, μέσα σε όλα τα άλλα απέδειξες ότι τα όνειρα ξεπερνούν κάθε εμπόδιο αρκεί να αγωνιστείς για αυτά.
Άνθρωπε Γιάννη, σύντροφε Γιάννη, αλληλέγγυε Γιάννη, αγωνιστή Γιάννη, σπουδαίε Γιάννη, δεν λέω αντίο αλλά εις το επανιδείν. Θα σε έχω πρότυπο σε όλους τους προσωπικούς αλλά και συλλογικούς αγώνες μου.
Υγ Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την συνέντευξη που μου χάρισε ο Γιάννης.
