Ο δρόμος προς την πρόκριση παραμένει ανοιχτός για τον Παναθηναϊκό κι αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα από το πρώτο παιχνίδι απέναντι στη Βικτόρια Πλζεν. Όχι, δάκρυα δεν χρειάζεται να κυλήσουν για αυτή την εκδοχή του Τριφυλλιού. Αντίθετα, το παιχνίδι άφησε μια αίσθηση ότι κάτι δυνατό… υπάρχει και απλά περιμένει για να βγει προς τα… έξω.
Ο Παναθηναϊκός ήταν αποφασισμένος, με μια ένταση που σπανίζει φέτος και με εκείνη τη σπίθα που κάνει μια ομάδα να ξεπερνά τις αναποδιές που προκύπτουν σε μια αναμέτρηση. Μπορεί το παιχνίδι να ξεκίνησε με πίεση, ανασφάλεια και γκολ για τους Τσέχους, όμως όσο τα λεπτά κυλούσαν, το γήπεδο άρχισε να γέρνει προς τη μεριά των Πρασίνων. Η ανατροπή δεν ήρθε τυχαία, καθώς ήταν αποτέλεσμα επιμονής, ενέργειας και ενός ομαδικού σφυγμού που θύμισε άλλες εποχές.
Κι αν η νίκη τελικά δεν ήρθε, αυτό συνέβη περισσότερο από μια δόση ατυχίας και λιγότερο από έλλειψη ικανότητας. Το γκολ της ισοφάρισης των Τσέχων, κόντρα στη ροή του αγώνα, λειτούργησε σαν ένα απρόοπτο χτύπημα. Ένα σουτ που μοιάζει να μπαίνει μία φορά στο τόσο, σε μια στιγμή όπου ο Παναθηναϊκός κυριαρχούσε και έμοιαζε έτοιμος να τελειώσει το παιχνίδι όπως ακριβώς το είχε γυρίσει.
Η ισοπαλία όμως δεν είναι ήττα. Είναι ένα κάλεσμα για ακόμα μεγαλύτερη πίστη. Το ταξίδι στην Τσεχία, στη μικρή και ασφυκτική έδρα της Πλζεν – μόλις 11.700 θέσεων – δεν θα είναι εύκολο. Όμως εκεί, μέσα σε αυτό το γηπεδάκι που έχουν περάσει δύσκολα αρκετοί ευρωπαϊκοί σύλλογοι, ίσως ανοίξουν περισσότεροι χώροι, ίσως ξεδιπλωθούν καλύτερα τα στοιχεία που έδειξαν οι Πράσινοι στο δεύτερο ημίχρονο.
Εκεί, ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί να παίξει με καθαρό μυαλό, να αποφύγει τα λάθη και να πιάσει την ίδια ενέργεια, το ίδιο πάθος, την ίδια αποφασιστικότητα. Γιατί αν εμφανιστεί όπως στο ΟΑΚΑ, αν πατήσει το χορτάρι με τη σιγουριά που έδειξε όταν βρήκε τα πατήματά του, τότε η πρόκριση στη φάση των 16 του Europa League δεν θα είναι όνειρο, αλλά ένας στόχος απολύτως εφικτός. Το ταξίδι συνεχίζεται. Και μοιάζει πιο ανοιχτό από ποτέ.
