Όλες οι δικαιολογίες που μπορεί κανείς να επιστρατεύσει για την – επιεικώς – προβληματική εικόνα του Παναθηναϊκού είναι υπαρκτές. Οι συνεχείς προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ, τα νέα πρόσωπα που ακόμη ψάχνουν τη θέση τους, οι τραυματισμοί που έχουν στερήσει από τον προπονητή βασικά εργαλεία. Όλα έχουν τη δική τους βαρύτητα. Κανένα, όμως, δεν αρκεί για να εξηγήσει πως αυτή η ομάδα δεν έχει μετακινήσει ούτε ένα εκατοστό το βαρύ της πόδι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Δεν φάνηκε ούτε μια αγωνιστική ταυτότητα να σκιρτά, ούτε μια σπίθα βελτίωσης στο χορτάρι, ούτε κάτι ικανό να προσφέρει στον κόσμο μια σταγόνα ελπίδας αντί για την κατήφεια που τον τυλίγει.
Οι αποδοκιμασίες στη Λεωφόρο δεν ήταν μια αυθόρμητη οπαδική «έκρηξη», αλλά βροντερή υπενθύμιση προς όλους όσοι βρίσκονται στο ποδοσφαιρικό τμήμα ότι κάτι δεν γίνεται σωστά.
Ο Μπενίτεθ, ακόμη μπερδεμένος, μοιάζει να κοιτάζει περισσότερο ένα αβέβαιο μέλλον που ο ίδιος έχει γεμίσει με υποσχέσεις, παρά το φλεγόμενο παρόν. Στο ματς της χρονιάς, εκεί όπου μια νίκη άξιζε όσο ολόκληρη η φετινή υπόσταση της ομάδας, στον ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε φοβικός, άτολμος, σαν ένα σύνολο που έχει βραχυκυκλώσει και έχουν ήδη καεί τα καλώδια του. Κι αυτό δεν ήταν απόρροια των παικτών, αλλά προϊόν τακτικής επιλογής. Μια ωμή, σχεδόν κυνική παραδοχή ότι «ο αντίπαλος έχει περισσότερη ποιότητα» κι εμείς… Εμείς τι; Η απάντηση χάθηκε κάπου ανάμεσα στις γραμμές.
Η ανάγνωση του ματς από τον Ισπανό προπονητή του Παναθηναϊκού ήταν προβληματική, η διαχείρισή του εξίσου, κι ακόμη και οι δηλώσεις που ακολούθησαν έμοιαζαν να αιωρούνται εκτός ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, σχεδόν άψυχες. Σαν να μην αντιλήφθηκε ο προπονητής το βάρος της αποτυχίας, ούτε το ότι η τελευταία ευκαιρία αυτής της σεζόν θα κριθεί σε λίγες μόνο ημέρες στην Τούμπα.
Ναι, ένα λάθος έκρινε το αποτέλεσμα. Μα το πέναλτι που έκανε ο Καλάμπρια, ήταν το δέντρο. Το δάσος – και το πραγματικό πρόβλημα – είναι εκεί και ο Μπενίτεθ είτε δεν θέλει, είτε αρνείται να το δει.
