Η υποταγή

Γιατί άραγε ο απερχόμενος πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Γερούν Ντεϊσελμπλούμ επεδαψίλευσε ύμνο στον αντιμνημονιακό σχίστη των Μνημονίων Αλέξη Τσίπρα και στον πολύ πολύ αριστερό υπουργό του της Οικονομίας Ευκλείδη Τσακαλώτο; Ο «Γερούν γερά» ήταν σαφής. Εκτίμησε τον Τσίπρα όταν απέσυρε από τη διαπραγμάτευση τον Βαρουφάκη, στη Ρίγα της Λετονίας, κάτι που σήμανε την kolotumba της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Το επιβεβαίωσε και ο Γιάνης Βαρουφάκης, που φουρκισμένος έγραψε στο twitter ότι ο Ντεϊσελμπλούμ «έδωσε εύσημα στις μαζορέτες του αφεντικού του». Το επιβεβαίωσε, όμως, και ο Ευάγγελος Βενιζέλος στη Βουλή που, ουσιαστικός ως συνήθως, συμπεραίνει ότι, μετά το εξάμηνο της παραλίγο πρόσκρουσης στον τοίχο της παράνοιας, η κυβέρνηση Τσίπρα δεν είναι «απλώς πρόθυμη, μία κυβέρνηση που επιδιώκει να αποδείξει ότι κάνει delivery, όπως λέγεται η ανταπόκριση στις υποχρεώσεις στη διάλεκτο των Βρυξελλών, αλλά είναι μία κυβέρνηση απολύτως ενδοτική».

Για ποιο λόγο άραγε υποτάχθηκε η κυβέρνηση των ανθρώπων που «θα παίζανε το ζουρνά για να χορεύουν οι αγορές»; Υπάρχει άλλος λόγος πλην της γλυκιάς εξουσίας; Εντάξει, κίνητρο θα μπορούσε να είναι και η άγνοια κινδύνου, αλλά η άγνοια δεν είναι υποχρεωτικά εμπόδιο, αρκεί να υπάρχει κάποιος μπούσουλας για να ακολουθήσεις – και εν προκειμένω τον μπούσουλα τον κρατούν οι δανειστές.

Λέει αυτός ο μπούσουλας πουθενά για «καθαρή έξοδο» από τα Μνημόνια; Το μόνο που λέει είναι ότι τελειώνει το τρίτο Μνημόνιο το οποίο υπέγραψαν Τσίπρας και Καμμένος. Ο απερχόμενος επικεφαλής του EuroWorkingGroup Τόμας Βίζερ, ήδη, έκανε λόγο για επιτήρηση ώς το 2060, και μάλιστα με βαρείς όρους.

Αρα, τι εννοεί ο Πρωθυπουργός μιλώντας για καθαρή έξοδο; Τίποτα. Πετάει μια λέξη που για όσους τον υποστηρίζουν ακόμα και για τις κομματικές οργανώσεις του μπορεί να χρησιμεύει για μια μικρής διάρκειας καινούργια αντιευρωπαϊκή ρητορική – θα του χρησιμεύσει αν κάνει τις εκλογές το 2018. Αλλά μετά; Μετά;

Μετά, τίποτα. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος περιγράφει το μετά ως υπαρξιακό κενό. Η επόμενη μέρα έχει οικονομική καθήλωση και νέα λιτότητα. Αυτό φέρνει η υποταγμένη στους δανειστές δήθεν αντιμνημονιακή κυβέρνηση.

Οσο για την αντιπολίτευση, ας μην περιμένει απλώς το φρούτο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να σαπίσει. Η αντιπολίτευση, ΝΔ και Κεντροαριστερά, χρωστά στους πολίτες όχι γενικολογίες αλλά τις προτάσεις που θα γεμίσουν το υπαρξιακό κενό της μετά το τρίτο Μνημόνιο εποχής. Υπάρχουν;