[Μικροπολιτικός] Μικρές και μεγάλες Βενεζουέλες

Δεν βλέπει εκλογές ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ο οποίος συμμετείχε χθες στην Παναττική Συνεδρίαση της ΔΗΜΑΡ μαζί με άλλα 140 στελέχη. Ο πρόεδρος βλέπει ως πιο πιθανή περίοδο τα τέλη του 2018, χωρίς όμως να αποκλείει «εκλογικό αιφνιδιασμό». Ο Θεοχαρόπουλος είπε επίσης πως η Συμπαράταξη δεν θα ψηφίσει νέα μέτρα και, μιλώντας για τα εσωτερικά της Κεντροαριστεράς, ανέφερε πως το συνέδριο του Ιουνίου είναι ένα θετικό βήμα προς το μέλλον, αφού εκεί θα ψηφιστούν «οι πολιτικές και προγραμματικές θέσεις, καθώς και ένα όργανο», όπως άλλωστε προβλέπει η απόφαση που πάρθηκε ομόφωνα πριν από λίγο καιρό. Ή μήπως όχι;

Χθες η ΔΗΜΑΡ ήταν από τα πρώτα κόμματα που έβγαλε ανακοίνωση για την κατάσταση στη Βενεζουέλα. «Η Ανανεωτική Αριστερά», σημειώνει το κόμμα, «που δεν σιώπησε σε περιπτώσεις όπως τα σοβιετικά τανκς στην Πράγα το 1968, η καταστολή των εργατών στην Πολωνία το 1981, ούτε για τις βιαιότητες ενάντια στους φοιτητές στην Τιενανμέν το 1989, που χαιρέτισε παντού τις δημοκρατικές αλλαγές, θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα απέναντι σε όποια εξουσία, “δεξιά” ή “αριστερή”, τα καταπατά».

Σωστά τα θυμούνται οι σύντροφοι ανανεωτικοί. Κανείς όμως δεν είναι αλάνθαστος. Υπάρχουν αυτοί που ακόμα θυμούνται την ανοχή του ΚΚΕεσ. στον Νικολάε Τσαουσέσκου. Για να είμαι σωστός, ο μόνος εκ του κόμματος που είχε αντιδράσει στο καθεστώς της Ρουμανίας ήταν ο Κώστας Ζουράρις με επιστολή του στο περιοδικό «Αντί» – το 1982 ο Ζουράρις ήταν ακόμα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕεσ. Συμπέρασμα; Ολοι, κάπου στο παρελθόν τους, κρύβουν μια (μικρή ή μεγάλη) Βενεζουέλα.