[Στίγμα] Δράκοι

Δράκοι

Κάθομαι ήσυχα και ωραία και παρακολουθώ Βουλή. Ακούω Τσίπρα να πλακώνεται με Μητσοτάκη, πρόεδρο Βούτση με Τσακαλώτο που του κάνει μούτρα γιατί δεν του έδωσε τον λόγο, και πάνω εκεί που σκέφτομαι να το ρίξω στο ζάπινγκ, ανεβαίνει στο βήμα ο πρόεδρος Πάνος (Καμμένος). Και λέει τα απίθανα, τα υπερφυσικά, τους δράκους τους ιπτάμενους για μένα. Ονομαστικά. Και θέτει αίτημα, επίσημο, σοβαρό, ικανό να ταράξει την έως τότε υποτονική συζήτηση στη Βουλή: να ελεγχθεί το πόθεν έσχες μου!

Να ελεγχθεί, αλλά πόσες φορές πια, ρε πρόεδρε; Καταθέτω ανελλιπώς και επακριβώς, με το νι και με το σίγμα που λένε, δήλωση πόθεν έσχες από το 1997. Πέρασαν οι δηλώσεις αυτές από τα χέρια εισαγγελέων και εισαγγελέων. Δεν βρέθηκε ένας (αριθμός 1) να εντοπίσει κάτι το μεμπτό και να με στείλει στη Δικαιοσύνη. Λογικά ο πρόεδρος αν ήθελε να είναι δίκαιος θα έπρεπε μαζί με τον δικό μου έλεγχο να ζητήσει να ελεγχθούν και όλοι αυτοί για παράβαση καθήκοντος. Το λιγότερο.

Επίσης μπορεί να καταγγείλει για το ίδιο «παράπτωμα» συναδέλφους του στην κυβέρνηση Καραμανλή, οι οποίοι το 2004, λίγο μετά που ανέλαβαν την εξουσία, ζήτησαν και παρέλαβαν τα πόθεν έσχες μου προς έλεγχο – να εντοπίσουν αυτά που εκείνος αναζητάει απεγνωσμένα επί δύο χρόνια τώρα για να με «αποκαλύψει». Αλλά φευ, κι αυτοί επί ματαίω. Μπορώ να του δώσω και ονόματα όσων μετείχαν στην τότε σύσκεψη, αν έχει αυτό κάποια σημασία σήμερα…

Επί της ουσίας τώρα:

– περιήλθε σε μένα από γονική παροχή το πατρογονικό μου σπίτι σε χειμερινό θέρετρο ανώτερο της Αράχοβας, που ονομάζεται… Κράψη και βρίσκεται στην ίδια οροσειρά με το χωριό του Τσίπρα, τα Τζουμέρκα.

– η σύζυγός μου διαθέτει μια θερινή κατοικία στην… κοσμοπολίτικη Λέρο, που όπως είναι γνωστό συναγωνίζεται τουριστικά τη Μύκονο και τη Σαντορίνη – η μόνη διαφορά τους είναι ότι οι τουρίστες της Λέρου είναι οι πρόσφυγες που έχουν στοιβάξει οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στο νησί

– διαθέτω κατάλοιπα του 1999 και της άγνοιάς μου περί τα χρηματιστηριακά (αυτά που παίζει στα δάχτυλα ο πρόεδρος Πάνος…) 1.500 μετοχές του ΔΟΛ, άλλες τόσες μιας εταιρείας που ονομάζεται Ολυμπιακή Τεχνική και κάπου 600 μιας εταιρείας ΔΙΕΚΑΤ, τις οποίες τις έχω κάνει… ταπετσαρία…

– και διαθέτω και τους κόπους μιας ζωής, σαράντα χρόνια δημοσιογράφος, τα οποία ο πρόεδρος Πάνος αναβίβασε σε… 2 ή 3 εκατομμύρια ευρώ, πράγμα για το οποίο τον «ευχαριστώ θερμά» διότι με στοχοποιεί με τρόπο τέτοιο ώστε να είμαι πλέον έρμαιο στις διαθέσεις και τις ορέξεις του οιουδήποτε παρανόμου.

Τούτων δοθέντων, καθιστώ υπεύθυνο τον Πρωθυπουργό Τσίπρα και την κυβέρνησή του για οτιδήποτε συμβεί σε εμένα και την οικογένειά μου εφεξής. Και θέτω, ειδικά προς τον Πρωθυπουργό, που υπαινίχθηκε, ως προπομπός των «αποκαλύψεων» Καμμένου, ότι γνωρίζει το περιεχόμενο των πόθεν έσχες ορισμένων εξ ημών (δεν σχολιάζω καν πώς ονομάζεται αυτό…), το ερώτημα: Αν αυτό είναι το ήθος της Αριστεράς, τότε τι διαφορά έχει με τις παρακρατικές μεθόδους τύπου «Καρφίτσας»;

Και κάτι ακόμη: αν πιστεύουν ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός του ότι με τον τρόπο που επέλεξαν να με στοχοποιήσουν θα με υποχρεώσουν να σιωπήσω, είναι πολύ γελασμένοι…

Εντελώς χαμηλά

Στο μεταξύ νέες υπέροχες στιγμές γνώρισε χθες ο πολιτικός διάλογος στη χώρα, κατά τη συζήτηση για τη δανειοδότηση των μέσων ενημέρωσης και των κομμάτων από τις τράπεζες, γεγονός που όσο να πεις μού δημιούργησε μια αίσθηση αισιοδοξίας ότι ναι, μπορούμε να πάμε ακόμη «πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά» – όπως έλεγε και το προ ετών άσμα υπό τον τίτλο «το αδύνατό μου σημείο», το οποίο έγινε πανελληνίως γνωστό, ερμηνευμένο με τη θαυμαστή δεινότητα που διακρίνει την πασίγνωστη, πολιτικοποιημένη δε επισημαίνω, αοιδό κυρία Αντζυ Σαμίου.

Αλλού είναι το κουμπί

Επίσης μπορώ να σημειώσω ότι αντιλαμβάνομαι πλήρως την επιθετική στάση ΣΥΡΙΖΑ για τα δάνεια των μέσων ενημέρωσης, και ειδικότερα εκείνων που ασκούν κριτική στον κυβερνώντα θίασο. Σου λέει, εμ πήρες τα δάνεια «αέρα πατέρα» (κατά την επιεικώς βλακώδη αναφορά μάρτυρος στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής), τολμάς ρε και μου κάνεις και κριτική; Το σωστό προφανώς θα ήταν: πήρες δάνεια; Βούλωσέ το. Ακου, βλέπε, μη μιλάς. Χειροκρότα μόνο. Οταν σου λέω εγώ. Αλλιώς σιωπή.

Οφείλω να πω, παρακολουθώντας τις τοποθετήσεις των εισηγητών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αλλά και υπουργών, ότι δεν βρήκα τίποτε κακό σε όλο αυτό. Οταν κυριαρχεί μέσα τους η πεποίθηση ότι αφού είμαστε πλειοψηφία, μας ανήκει το οτιδήποτε στη χώρα, άρα και οι τράπεζες, δεν είναι λογικό να καταλήγουν οι άνθρωποι στο συμπέρασμα ότι σ’ εμάς χρωστάτε, ρεμάλια;!

Συγγνώμη, αν χαλάω τη ζαχαρένια κάποιου, αλλά πρέπει να αναφέρω εγώ ο ουτιδανός, ο ελαχιστότατος μπροστά στις συγκεκριμένες αυθεντίες της πολιτικής και της οικονομίας, ότι όσοι χρωστάνε (και ο ΔΟΛ κυρίως), στις τράπεζες χρωστάνε. Ούτε στον Τσίπρα, ούτε στον Καμμένο, ούτε στον Μπαλωμενάκη πώς τον λένε αυτόν τον εισηγητή της πλειοψηφίας. Και αν είναι δυνατόν ας σταματήσουν και αυτή την ηλιθιότητα που λέγεται κατά κόρον ότι το κάνουν για να προστατεύσουν τα λεφτά του ελληνικού λαού. Αν θέλουν πραγματικά να προστατεύσουν τα λεφτά του ελληνικού λαού, να ψάξουν να βρουν τι έγιναν τα 67 δισ. των κόκκινων επιχειρηματικών δανείων. Εντάξει;

Με την ψιλή

Και επειδή πρέπει να τα λέμε όλα, τώρα που και εμείς ψαχνόμαστε να δούμε πώς θα διασωθεί ο ΔΟΛ από την πτώχευση και το κλείσιμο, πληροφορούμαστε πράματα και θάματα για τις τράπεζες. Για τα «κουρέματα» που κάνουν σε επιχειρηματικά δάνεια, προκειμένου να πουλήσουν όσο όσο τις επιχειρήσεις που τα έχουν πάρει δανεικά κι αγύριστα την εποχή της μεγάλης ευφορίας. Εχουμε ακούσει για «κουρέματα» που φτάνουν το 70% ή το 80% των δανείων.

Με αυτά θα ασχοληθεί σοβαρά η κυβέρνηση; Ή η εισαγγελία; Διότι αν κουρεύονται τα επιχειρηματικά δάνεια με τόση ευκολία, δίκην κουρέα φαντάρων σε κέντρο εκπαίδευσης με την «ψιλή», δεν καταλαβαίνω γιατί δεν κουρεύονται και τα δάνεια των κομμάτων, σε τέτοιο ποσοστό ώστε να μπορούν να τα εξυπηρετήσουν;

Στο κάτω κάτω το δημοκρατικό ιδεώδες υπηρετούν τα κόμματα, δεν είναι επιχειρήσεις που το κάθε λαμόγιο ιδιοκτήτης τους τις βούλιαξε κατακλέβοντάς τες!

Θρίλερ

Να κλείσω πάντως με μια μεγάλη αλήθεια που είπε χθες ο Πρόεδρος Νίκος (Βούτσης) της Βουλής, σχετικά με τα όσα διακινούνται για το πώς κόλλησε η αξιολόγηση και για τα πακέτα των μέτρων που πρέπει να ψηφίσει η κυβέρνηση ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο. Τι είπε; Εν ολίγοις: εμείς ό,τι ήταν να ψηφίσουμε, το ψηφίσαμε. Τώρα τι μέτρα είναι αυτά που λέει ο Τσακαλώτος, εγώ δεν καταλαβαίνω, ρωτήστε τον ίδιο να σας πει.

Πού βρίσκεται η αλήθεια; Στο εξής, όπως με διαβεβαίωσε ο άνθρωπός μου στο Μαξίμου, στον οποίο προσέτρεξα λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος του θέματος: ότι ο Τσακαλώτος, σου λέει, είναι σχεδόν αποκομμένος από τον κυβερνητικό κορμό. Οτι οι σχέσεις του με το Μέγαρο Μαξίμου είναι ανύπαρκτες. Η μοναδική επαφή του είναι ο εκπρόσωπος Τζανακόπουλος, με τον οποίο συνομιλεί όταν αυτός το κρίνει απαραίτητο. Αλλά μόνο τότε. Και πως ο πραγματικός λόγος που το ΜΜ (Μέγαρο Μαξίμου σημαίνει αυτό) επιβεβαίωσε το περιεχόμενο της εξωπραγματικής επιστολής Τσακαλώτου στο Eurogroup, την οποία αποκάλυψε το Bloomberg, με καθυστέρηση μιάμισης μέρας, ήταν γιατί το αγόρι με τα trendy κασκόλ που έχουν «ξεματιάσει» την Ευρώπη (όπως άλλωστε και εκείνο το «λούτρινο» αξεσουάρ στη school bag με την οποία κυκλοφορεί μονίμως) απέφυγε να τους ενημερώσει εγκαίρως.

Μα είναι δυνατόν να αληθεύει κάτι τέτοιο; Διερωτώμαι. Να μη συνομιλεί ο Πρωθυπουργός απευθείας με τον υπουργό του των Οικονομικών; Παιδιά, είναι λίγο scary όλα αυτά. Σαν να είναι «Παρασκευή και 13» και να περπατάει ο «Εξορκιστής» στον «Δρόμο με τις λεύκες» κρατώντας αλυσοπρίονο…

Ιχχχ, ανατρίχιασα!