[Στίγμα] Αστικοί μύθοι

Αστικοί μύθοι

Μια μικρή, πονεμένη ιστορία θα διηγηθώ σήμερα που είναι Σάββατο και σχόλη, και το αριστερό μου αγόρι Αλέξης ανεβαίνει Θεσσαλονίκη, να μας ανοίξει τα μάτια δι’ ομιλίας απόψε στο Βελλίδειο ότι «όλα πάνε καλά, μην ανησυχείτε».

Κυκλοφορεί – η ιστορία – σαν αστικός μύθος στην Αθήνα και αποκτάει επικαιρότητα λόγω της παρατεταμένης σε χρονική διάρκεια, επιπτώσεις και παρεμπίπτοντα ζητήματα υπόθεσης των τηλεοπτικών αδειών. Αφορά τις σχέσεις που είχε αναπτύξει στο μεσοδιάστημα από τις εκλογές του 2012 ώς εκείνες του Ιανουαρίου του 2015, οι οποίες τον έφεραν στην εξουσία, ο πρόεδρος Αλέξης με την «καθαρή» (λέμε τώρα…) πλευρά της διαπλοκής – διότι, ως γνωστόν, η διαπλοκή έχει (στο κεφάλι  των συριζαίων…) καλή και κακή πλευρά!

Στην πλευρά αυτή, πλην άλλων, είχε κατατάξει και τη δυναστεία του κυρίου Βαρδή (Βαρδινογιάννη), κυρίως γιατί ο γηραιός βαρόνος τον αντιμετώπιζε πατρικά και αρεσκόταν να του δίνει συμβουλές για το πώς να αποφεύγει τις κακοτοπιές στην πολιτική και την οικονομία. Στο πλαίσιο αυτής της σχέσης αναπτύχθηκε και μία άλλη – παράλληλη. Εκείνη του γιου τού κυρίου Βαρδή, Γιάννη, που κάποτε μετείχε σε αυτοκινητικούς αγώνες με το nickname Τζίγγερ.

Η σχέση αυτή έγινε ιδιαίτερα στενή σε κάποια φάση λόγω και των φιλικών προς τον Παναθηναϊκό αισθημάτων του προέδρου Αλέξη. Και η αγάπη και των δύο για το ποδόσφαιρο τους οδήγησε πολλές φορές να παρακολουθούν μαζί σε χαλαρό κλίμα αγώνες του Champions League.

Ο Γιάννης/Τζίγγερ, παρότι δύσκολος και κλειστός χαρακτήρας, είχε και αυτός πάθει ό,τι και  διάφοροι άλλοι στην Αθήνα: είχε γοητευθεί από τον χαμογελαστό – «καλό παιδί, χαρά γεμάτο» – Αλέξη. Και έκανε πράγματα γι’ αυτόν: ώς και τον χαρακτήρα του δελτίου ειδήσεων του Star άλλαξε για χάρη του – το γύρισε προς τα αριστερά, παρότι ο σταθμός είχε παραδοσιακά συντηρητικό κοινό. Να βοηθήσει θέλησε…

Αλλά η σχέση αυτή δεν κράτησε πολύ. Αφορμή στάθηκε ένα μυστικό ραντεβού του Γιάννη/Τζίγγερ στο εξωτερικό με μεσολάβηση Τσίπρα (άλλη μια ιστορία που θα διηγηθώ κάποια στιγμή – αυτή κι αν έχει ενδιαφέρον…) λίγο πριν ο Αλέξης αναλάβει την εξουσία στη χώρα, τον Ιανουάριο του 2015. Και η παταγώδης αποτυχία του ή η διάψευση των υπεσχημένων.

Η σχέση έκτοτε άρχισε να φθίνει σταδιακά και η φθορά έλαβε καταστροφικές διαστάσεις με τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Τελευταία στιγμή ακύρωσε τη συμμετοχή του σε αυτόν ο Γιάννης/Τζίγγερ – έστειλε στη θέση του τον κύριο Αλκαλάι με την εντολή να μη δώσει ούτε ευρώ πάνω από τα 15 εκατομμύρια. Τόσα πίστευε (ή τον είχαν διαβεβαιώσει…) ότι πρέπει να (ή θα) κοστίζει μία τηλεοπτική άδεια. Φευ, έμεινε εκτός. Και τώρα στα καφέ της Πλατείας Κολωνακίου, δικοί του άνθρωποι ή τουλάχιστον έτσι (αυτο)προβάλλονται διακινούν την οργή του για τον Τσίπρα, τον Παππά και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.  

Κρίμα. Διότι αυτή την εβδομάδα ξεκινάει κανονικά πλέον και το Champions League…

Αέρας

Θα συνεχίσω την περιήγησή μου στους αστικούς μύθους που κυκλοφορούν στην Αθήνα με έναν ακόμη με αφορμή τη νέα αλλαγή διοίκησης στην πολύπλαγκτη Τράπεζα Αττικής. Ακούγεται ευρέως λοιπόν ότι το πόρισμα του SSM και της Τραπέζης της Ελλάδος επί των πεπραγμένων της προηγούμενης διοίκησης της Αττικής, που ολοκληρώθηκε λίγο πριν από το καλοκαίρι, καταγράφει τέρατα και σημεία. Και όχι μόνο για περιπτώσεις όπως του Καλογρίτσα και πώς δανειοδοτήθηκε για να μετάσχει στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, αλλά και για πολλούς άλλους, μεταξύ των οποίων και για ένα όνομα – έκπληξη (για τους άλλους, όχι για μένα…) που θα πέσουν ξεροί πολλοί μόλις το μάθουν. Ελάμβανε δανειοδοτήσεις όχι με τη μέθοδο «αέρα πατέρα», αλλά με υποψία «αέρα» και δη κοπανιστού. Το πόρισμα, μου είπε άνθρωπος που έχει μια γνώση του πράγματος, επειδή αυτό ήδη είναι κατατεθειμένο σε υπηρεσίες της Τραπέζης της Ελλάδος, μπορεί να στείλει κόσμο και κοσμάκη Κορυδαλλό – του προαναφερόμενου που ακροθιγώς έθιξα συμπεριλαμβανομένου.

Περισσότερα προσεχώς…

Σε αναμονή

Οσον αφορά τώρα τη νέα διοίκηση της Τράπεζας Αττικής, απέφυγα εδώ και ημέρες να διατυπώσω οιοδήποτε σχόλιο για την τοποθέτηση των Μάκη Σαπουντζόγλου ως προέδρου και του Τάκη Ρουμελιώτη ως διευθύνοντος συμβούλου, διότι, πρώτον, τους γνωρίζω πολύ καλά και τους δύο από τη μακρά θητεία τους στο ΠΑΣΟΚ και, δεύτερον, διότι δεν ήθελα να προχωρήσω σε επισημάνσεις που θα κατέληγαν, ειδικά για τον Τάκη (Ρουμελιώτη), στο κλασικό (Δημοσθένης) «Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται»! Το οποίο στα καθ’ ημάς μετεξελίχθηκε στο «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Ο Μάκης (Σαπουντζόγλου) πες ότι έχει ένα ελαφρυντικό: ήταν στενός συνεργάτης του εκδημήσαντος Μάκη Αρσένη, προσωπικός φίλος και τον ακολούθησε παντού – μετά το τέλος του δε, τη σύζυγο Λούκα. Φυσικό, από τη στιγμή που εκείνη φλέρταρε με τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνει και αυτός «εφαψίας», που λέγαμε παλιά.

Αλλά ο Ρουμελιώτης, ο οποίος χρημάτισε υπουργός Εθνικής Οικονομίας επί Ανδρέα, εκπρόσωπος της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και για ένα 24ωρο, τον Νοέμβριο του 2011, υποψήφιος πρωθυπουργός (τον έφερνε από την Ουάσιγκτον ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν παραιτήθηκε, να αναλάβει πρωθυπουργός, αλλά επελέγη τελικά ο Παπαδήμος), είναι δυνατόν να δέχεται να αναλάβει διευθύνων σύμβουλος στην Αττικής; Για τον μισθό το κάνει; Ή για να εξυπηρετήσει το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ, που έχει κάθε λόγο να θέλει έναν δικό του, κατάδικό του, άνθρωπο επικεφαλής αυτής της συγκεκριμένης τράπεζας; Είμαι σε προφανή αδυναμία να εξηγήσω τη στάση του.

Επίσης είμαι σε πλήρη αδυναμία να εξηγήσω τι παθαίνουν οι άνθρωποι μερικές φορές και δεν βλέπουν την αλήθεια κατάματα. Πραγματικά.

Πάντως, όπως και να έχει το πράγμα, τόσο αυτός όσο και ο Σαπουντζόγλου φαντάζομαι θα γνωρίζουν ότι το πόρισμα των ελεγκτών του SSM και της ΤτΕ έχει «περπατήσει» ήδη. Κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα κινήσει και το ενδιαφέρον του εισαγγελέα…

Ελβετικό τυρί

Θα πρόκειται για αστείο. Κακόγουστο, δε. Από αυτά που τα ακούς και ανατριχιάζεις. Πάγος. Διότι όταν ανακοινώνεται ότι επιστράφηκαν στην Τουρκία 13 παράνομοι μετανάστες, τη στιγμή που στη χώρα βρίσκονται 60.000 ή 70.000 (άγνωστο…), δεν μπορεί να μην είναι πλάκα αυτό. Αλλά πέραν των άλλων, αν ρίξει κανείς μια ματιά στο από πού προέρχονταν αυτοί οι μετανάστες θα καταλήξει εύκολα (πιο εύκολα δεν υπάρχει) στο συμπέρασμα ότι βρέθηκαν εδώ πολύ απλά γιατί έχει κυκλοφορήσει παντού ανά την υφήλιο ότι είμαστε ένα ξέφραγο αμπέλι. Προσέξτε με παρακαλώ: στους 13 περιλαμβάνονταν έξι Πακιστανοί, ένας Αλγερινός, ένας Μαροκινός, ένας Αιγύπτιος, ένας Ιρακινός, ένας Λιβανέζος, ένας Παλαιστίνιος και ένας από την Υεμένη!

Σύνορα – σουρωτήρι…