[Ενστάσεις] Τσίπρας κρυπτόμενος

Η αλήθεια είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα περνούσε εύκολα, χθες το απόγευμα, αν επέλεγε να πάει στη Βουλή και να απαντήσει στις κατηγορίες τις οποίες του απηύθυνε η αντιπολίτευση, για τη διακυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστερά, για την περίφημη διαπραγμάτευση των επτά μηνών, το δημοψήφισμα, τα capital controls, το Οχι που έγινε Ναι και, τελικά, την ατιμωτική αποδοχή ενός τρίτου Μνημονίου και των συνεπειών του.

Δεν θα περνούσε εύκολα διότι θα έπρεπε να ακούσει όσα έχει πει κατά καιρούς, συκοφαντίες και ψέματα, και να δώσει απαντήσεις για την ανακολουθία του. Και τι να απαντήσει; Να πει ότι αυταπατήθηκε όταν υποσχόταν να σκίσει το Μνημόνιο με έναν νόμο και ένα άρθρο; Οτι γελάστηκε όταν υποσχόταν ότι θα παίζει τον ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν; Οτι θα έστελνε σπίτι τους τη μαντάμ Μέρκελ και τον κύριο Σόιμπλε;

Δεν θα περνούσε εύκολα επειδή θα έπρεπε να απαντήσει και στις αιτιάσεις του καθηγητή Γκαλμπρέιθ, στενού συνεργάτη του υπουργού του επί της διαπραγμάτευσης, Γιάνη (με ένα νι) Βαρουφάκη – τις οποίες επιβεβαιώνει, όταν έχει την ευκαιρία, και ο κ. Βαρουφάκης – για την ύπαρξη σχεδίου Β’, για τις προετοιμασίες κατάλυσης του Συντάγματος, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη χώρα και τη δημοκρατία.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι προφανές ότι έχει αρχίσει να νιώθει τις συνέπειες των επιλογών του, που πλέον δεν πλήττουν τους πολίτες, αλλά φτάνουν ως αγανάκτηση και στον ίδιο. Γι’ αυτό οχυρώνεται πίσω από κομματικές φιέστες, απλοϊκές δήθεν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις («διαρκές πραξικόπημα» τις αποκαλεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος) που τις χρησιμοποιεί ως επικοινωνιακά γεγονότα. Μόνο με αυταρχισμό και έλεγχο της πληροφορίας μπορεί να παραμένει ατσαλάκωτος. Με διακηρύξεις της δεκάρας και στημένες φιέστες (όπως αυτή των εγκαινίων του αεροδρομίου της Πάρου).

Τι θλίψη για έναν πολιτικό που υποσχόταν ότι είναι κάθε λέξη του Συντάγματος της χώρας, να έχει μετατραπεί σε ασκούμενο Ερντογάν.