[Ενστάσεις] Αυταρχισμοί

Η διαπόμπευση των πραξικοπηματιών στην Τουρκία και όσων κατηγορούνται ότι συνεργάστηκαν μαζί τους, οι δημόσιοι εξευτελισμοί, η απόλυση των δικαστικών αλλά και οι φήμες ότι θα επανέλθει η ποινή του θανάτου ήδη κινητοποίησε τους Ευρωπαίους, οι οποίοι ζητούν από τον αυταρχικό πρόεδρο Ερντογάν να σεβαστεί το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Την ίδια προειδοποίηση στέλνουν και οι Αμερικανοί.

Το αίτημα είναι εύλογο – και αν μη τι άλλο επιβάλλει προσοχή από την ελληνική κυβέρνηση, μια που ναι μεν η Τουρκία είναι ο ισχυρός γείτονας με τον οποίο δεν θέλουμε μπλεξίματα, αλλά η διαχείριση της έκδοσης των οκτώ τούρκων κατηγορουμένων για συμμετοχή στο πραξικόπημα οι οποίοι κατέφυγαν με ελικόπτερο στην Αλεξανδρούπολη απαιτεί προσοχή. Στην κυβέρνηση (παρά κάποιες άτσαλες δηλώσεις στην αρχή) αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι η απόφαση για την έκδοση ή μη των οκτώ Τούρκων είναι υπόθεση της δικαιοσύνης. Και ότι ακόμα μία φορά η πραγματικότητα αποδεικνύει κουρέλια τα συνθήματα του παρελθόντος της.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να ανακαλύπτει την πολυπλοκότητα των πραγμάτων. Αν είχαν ένστικτο επιβίωσης, θα διδάσκονταν από τα παθήματα του Ερντογάν. Δυστυχώς, η κυνική αποστροφή του Πρωθυπουργού σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Σκάι ότι οι ψηφοφόροι του κατανοούσαν πως «πολλές από τις δεσμεύσεις [τους] δεν θα μπορέσου[ν] να τις υλοποιήσου[ν]»αποδεικνύει ότι το δημοκρατικό πλαίσιο είναι πάντα γι’ αυτόν ο άβολος μονόδρομος προς τη διατήρηση της εξουσίας.

Το 2014, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμαζόταν για την εξουσία, η τότε κυβέρνηση και η Ευρώπη ήταν διαρκώς κατηγορούμενες για αυταρχισμό, που ήταν απότοκος του «νεοφιλελευθερισμού» και της κακιάς Ευρώπης. Σήμερα, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (και ΑΝΕΛ), όχι μόνο «ο νεοφιλελευθερισμός» δεν εξουδετερώθηκε, αλλά και η επαγγελθείσα «κοινοκτημοσύνη» έφερε στη χώρα μας περισσότερη φτώχεια και ανασφάλεια.

Και περισσότερο αυταρχισμό. Από τους υποτίθεται πολέμιούς του.