[Κραυγές και ψίθυροι] Πλούτη σου λέω

Θυμάμαι μια οικογένεια στη γειτονιά της γιαγιάς μου στη Σύρο. Λαϊκοί άνθρωποι, πάμπτωχοι, με πάνω από μισή ντουζίνα παιδιά, έναν πατέρα που δούλευε περιστασιακά στα καράβια και μια τσαούσα μάνα, τη Στάσα. Παρά τη φτώχεια τους, όχι μόνο δεν κλαίγονταν αλλά αντιθέτως είχαν μια εμμονή να ασχολούνται με τα έργα και τις ημέρες των πλουσίων σαν να ήταν προσωπική τους υπόθεση. Περνούσα, οκτάχρονη εγώ, από την αυλή τους και μου φώναζαν: «Πεπάκι, τα έμαθες τα νέα; Δύο καινούργια παπόρια πήρε ο Ρεθύμνης. Και η Βουγιουκλάκη έχει τέσσερις υπερέτριες. Μία μόνο για να τη ντύνει. Αμ η Τέιλορ; Αγόρασε ένα μπριλάντι μεγάλο σαν το χτυπητήρι της πόρτας σας. Πλούτη σου λέω». Μου προκαλούσε ενδιαφέρον αυτή η χαρά της ζωής που ξεχυνόταν από την αυλή τους κι ας μη με ενδιέφεραν τα νέα τους.

Χρειάστηκε να μεγαλώσω αρκετά για να συνειδητοποιήσω ότι όσο φτωχαίνουν οι άνθρωποι τόσο πιο πολύ μιλάνε για τα πλούτη των άλλων. Οχι ακριβώς σαν κουτσομπολιό αλλά σαν μια ψευδαίσθηση πρόσβασης στη χάι σοσάιτι. Το βλέπω πώς αναπαράγεται αυτό σήμερα σε τηλεοπτικές εκπομπές, ακόμη και σε πολιτικές, και σχετικά σάιτ. Τα 10.000 ευρώ που παίρνει τον μήνα ο κουρέας του Ολάντ, τα 5 εκατομμύρια που στοίχισε ένας γάμος στη Μύκονο λες και μπαινοβγαίνουν στο δικό μας αδειανό πορτοφόλι. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που βρίσκουν φυσικό η ελάχιστη κατανάλωση στη συναυλία του Ρέμου, επίσης στη Μύκονο, να είναι 1.000 ευρώ το άτομο να εξίστανται για τα 20 ευρώ του εισιτηρίου στην Ακρόπολη.