ΑΝΑΙΜΙΑ

«Τα φώτα σβήνουν στο Ουάιτχολ, δεν θα τα ξαναδούμε να ανάβουν στα χρόνια μας». Αυτό σημείωνε στο ημερολόγιό του την ημέρα κήρυξης του A’ Παγκοσμίου Πολέμου ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών σερ Εντουαρντ Γκρέι, κοιτώντας απ’ το παράθυρό του τα κυβερνητικά κτίρια, ενώ νύχτωνε. Ηταν εξαίρεση σε μια ατμόσφαιρα γενικής θριαμβολογίας. Και είχε, βέβαια, δίκιο. Το 1914 – 1918 έδωσε τέλος στην ιμπεριαλιστική φάση της Ευρώπης. Εχασαν όλοι. 
Οι ιαχές και οι πανηγυρισμοί – η έξαρση των μαζών ή μάλλον η ψυχολογία του όχλου – σπάνια είναι καλό νέο. Ο φανατισμός συνενώνει τα πλήθη που κραυγάζουν υπέρ του Brexit ή υπέρ του Τραμπ. Σ’ εμάς θυμίζουν το ξέσπασμα διαρκείας του 2015 – από τον Ιανουάριο ώς τον Ιούλιο. Η έκρηξη – κι εδώ κι εκεί – έχει επέλθει λόγω της έκπτωσης της μεσαίας τάξης. Κατεστημένες από τη δεκαετία του ‘80 στη Βρετανία και την Αμερική, οι πολιτικές της λιτότητας είναι αργό δηλητήριο – πιο οδυνηρό λόγω της παγκοσμιοποίησης. Στη χρεοκοπημένη Ελλάδα της τελευταίας πενταετίας, πάλι, η λιτότητα εφαρμόστηκε με όρους σοκ. Δεν κυριάρχησε πολιτικά όπως έγινε με τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις εκατέρωθεν του Ατλαντικού. Επεβλήθη έξωθεν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωφελημένος από την επιτάχυνση της επιτυχούς δημαγωγίας του Αλέξη Τσίπρα, λειτούργησε ως πρόδρομος δείκτης μιας εποχής κατά την οποία η ριζοσπαστική Αριστερά και η άκρα Δεξιά συγκλίνουν στην εξουσία. Το κόκκινο και το μαύρο σε μια πολιτική ρουλέτα που μονά – ζυγά κερδίζει για να τα χάσει όλα. Την ίδια ώρα, η χώρα μας φανερώνει την αδυναμία των μετριοπαθών δυνάμεων να ανασυγκροτηθούν και να αντιδράσουν. Τα συνθήματα είναι αναιμικά, το πειστικό αφήγημα ελλείπει, το κυβερνητικό παρελθόν είναι μόνιμα σχεδόν ευάλωτο. Κεντροαριστερά και Κεντροδεξιά διαλύονται στο μίξερ του λαϊκισμού. 
Ακόμη και οι πολιτικοί τιτάνες του χθες, ασχέτως ύφους και χρώματος, είναι οι άναυδοι παρίες τής σήμερον. Είναι ο Τζορτζ Μπους που δηλώνει ότι δεν θα πάει να ψηφίσει στις εκλογές του Νοεμβρίου – είναι ο Τόνι Μπλερ που ο Κόρμπιν θέλει να τον στείλει στο Διεθνές Δικαστήριο για το Ιράκ. Δεν χρειάζεται κανείς να αναφέρει ονόματα στην Ελλάδα για να υπενθυμίσει ότι το καστ των σημερινών εξηντάρηδων – η χρυσή γενιά της πολιτικής τα χρόνια της Μεταπολίτευσης από Καραμανλή, Παπανδρέου και μετά – είναι σήμερα στα παρτέρια. 
Περισσότερο παρά ποτέ η ανάγκη για τον προοδευτικό χώρο είναι επείγουσα και καίει. Ζητείται ηγεσία!