[Αμφίσημα] Μίσος με άλλοθι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ο Αμερικανός Πολ Οστερ είναι ίσως ο μοναδικός που αντιλήφθηκε τη χρησιμότητα του ποδοσφαίρου στην Ευρώπη. Ο συγγραφέας της «Γυάλινης Πόλης» και της «Τριλογίας της Νέας Υόρκης» εμφανίζει το λαοφιλές άθλημα ως το άλλοθι του Παλαιού Κόσμου να συνεχίζει να μισεί χωρίς να αυτοκαταστρέφεται. Είναι ουσιαστικά η ειρηνική έκδοση ενός πολέμου που δεν έληξε ποτέ.
Μια μπάλα που κυλά ανάμεσα στις γεωπολιτικές εντάσεις και εκτονώνει πάθη τα οποία κάποτε μόνο το μολύβι και το αίμα μπορούσαν να ξεδιψάσουν.
Το χορτάρι, οι εθνικοί ύμνοι, οι εξέδρες παράγουν πολιτική που σε αρκετές περιπτώσεις είναι πιο διεισδυτική από τον πολιτικό λόγο.
Ενα πανό, ένα σύνθημα, μία δήλωση, μία αποδοκιμασία του εθνικού ύμνου μπορούν να ερμηνευτούν ως επιθέσεις προς τον «εχθρό».
Τα ερείπια από τους πολέμους που έγραψαν την ιστορία της Ευρώπης παραμένουν καπνίζοντα για να υπενθυμίζουν στην ανώτατη ποδοσφαιρική Αρχή της ηπείρου πού είναι τοποθετημένα τα αόρατα τείχη.
Οι Πολωνοί συνεχίζουν να ορκίζονται στον θάνατο των κατακτητών Γερμανών, οι Σέρβοι αρνούνται να παραδώσουν τα δικαιώματά τους στο Κόσοβο, η Κριμαία στάζει ακόμα αίμα, οι Ισπανοί δεν θέλουν να ακούσουν για το Γιβραλτάρ, οι Τσέχοι δεν έχουν ξεχάσει την εισβολή των Σοβιετικών κι εμείς αγωνιζόμαστε σε συνθήκες πολικού ψύχους με Αλβανούς, Τούρκους και Σκοπιανούς.
Η τρισδιάστατη εικόνα της Ευρώπης με τη βοήθεια της μπάλας.
Google news
