[Στίγμα] Ντροπή

Τελικά ο Τσίπρας δεν είναι καλό παιδί. Εχω καταλήξει. Σίγουρα μικρός δεν είχε κάνει πρόσκοπος και σίγουρα δεν ήταν ο πιτσιρίκος που θα έπαιρνε τη γιαγιά από το χέρι να την περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Το παλικάρι κάνει πλάκα με τους ηλικιωμένους (ντροπή βρε…).

Παίρνω παράδειγμα από την περίπτωση του μπαρμπα-Φώτη (Κουβέλη). Το πώς του συμπεριφέρεται. Πώς τον αντιμετωπίζει. Τον αφήνει να εξευτελίζεται συνεχώς, λες και του το κρατάει μανιάτικο από το 2010 όταν ο μπαρμπα-Φώτης πήρε ό,τι καλύτερο διέθετε ο τότε Συνασπισμός και πήγε στη γωνία και άνοιξε άλλο δικό του μαγαζί που το ονόμασε ΔΗΜΑΡ.

Χθες δημοσιεύθηκε η επτακοσιοστή πεντηκοστή τέταρτη συνέντευξη του μπαρμπα-Φώτη, ο οποίος δηλώνει (στην «Εφημερίδα των Συντακτών» αυτή τη φορά) ότι ένα όνειρο έχει πια στη ζωή αυτή, το πώς θα γίνει υπουργός του Τσίπρα.

Θέλει, λέει, να «συμβάλει στην προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας»! Δεν αμφιβάλλω ότι «θέλει», αλλά πια το πράγμα έχει καταντήσει ανέκδοτο και η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τον πρόεδρο Αλέξη ο οποίος τον αφήνει να χάνει την αξιοπρέπειά του κατ’ αυτόν τον τρόπο (ο άλλος προφανώς, μεγάλος άνθρωπος είναι, δεν το καταλαβαίνει…).

Κάν’ τον ρε άνθρωπε κάτι, μην τον εξευτελίζεις άλλο. Ντροπή είναι. Ή φώναξέ τον μια μέρα και πες του «άκου Φώτη, δεν θα σε βάλω, μην κάνεις δηλώσεις και γελάει ο κόσμος μαζί σου». Ισως τότε το καταλάβει, να μαζευτεί…

Καλό φθινόπωρο

Επί του συγκεκριμένου είχα μια ενδιαφέρουσα συνάντηση προ ημερών και έθεσα το κρίσιμο ερώτημα:

– Θα κάνει ανασχηματισμό; ρώτησα  τον συνομιλητή μου, έναν από τους στενότερους συνεργάτες του προέδρου Αλέξη.

– Τώρα όχι.

– Πότε ναι;

– Ανασχηματισμός και συνέδριο πάνε μαζί, άρα μετά τον Σεπτέμβρη. Αλλά μέχρι τότε είναι μεγάλος δρόμος…

– Ο Κουβέλης θα μπει στην κυβέρνηση;

– Ο Κουβέλης δεν το βλέπω, αλλά από τους άλλους, από αυτούς που γράφεις και εσύ ως διεύρυνση και άνοιγμα πέραν από τον ΣΥΡΙΖΑ, κανείς.

– Ούτε η Μαριλίζα (Ξενογιαννακοπούλου);

– Ούτε η Μαριλίζα, ούτε ο Χριστοδουλάκης, ούτε κανείς. Ακουσέ με, ανασχηματισμό κάνει κανείς όταν έχει μια ισχυρή ομάδα στελεχών την οποία θα βάλει στη θέση κάποιων άλλων. Ο Τσίπρας τι επιλογές έχει, για πες μου;

– Μα, ο Κουβέλης;

– Ρε φίλε, ο Κουβέλης είναι σε ηλικία που μπορεί να αποδώσει; Εντάξει, να περνάει από το Μαξίμου για κανένα καφέ και να τα λέει με τον Πρωθυπουργό καλός είναι. Αλλά ώς εκεί…

Ανακεφαλαιώνω, κατά τις αναφορές του δικού μου: Κουβέλης με ερωτηματικό, Μαριλίζα, Χριστοδουλάκης όχι.

Η ζωή θα δείξει τι από όλα αυτά θα ισχύσει. Η πραγματική. Οχι η άλλη, η πρόεδρος…

Απελευθέρωση!

Ευτυχώς όμως, η κυβέρνηση και η χώρα συνολικά πάνε καλά. Οπως τουλάχιστον διαβεβαίωσε χθες το πανελλήνιο ο πρόεδρος Πάνος, του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», η χώρα απελευθερώνεται από τον ζυγό (υποθέτω των δανειστών, αλλά δεν έχει σημασία), και όλα εξελίσσονται πρίμα. Αν δε, όπως προέκυψε και από τα συμφραζόμενα του προέδρου, συνεχιστεί αυτό, ο ΕΝΦΙΑ που μας τον φόρεσαν καπέλο ώς τα γόνατα αυτός και ο Τσίπρας μπορεί και μη φτάσει να ισχύει ώς το… 2031. Τόσο καλά δηλαδή!!

Πόσο σανό πια, αλήθεια πόσο;

Υπόδειγμα

Και πόσο πόνο. Σπαράζει η καρδιά μου κάθε φορά που ακούω και βλέπω εκείνον τον φουκαρά υπουργό Σπίρτζη να περιφέρει την άφατη θλίψη του για το Ελληνικό. Χθες 11 και, το πρωί, που κανονικά θα έπρεπε να είναι στο γραφείο του και να δίνει λύσεις στα προβλήματα με τη γνωστή δεινότητα που τον διακρίνει, εκείνος βρισκόταν στην ΕΡΤ, να εξηγεί τα ανεξήγητα του κόσμου τούτου – το πώς δηλαδή ένα σκάνδαλο των αλλουνών, το Ελληνικό, η κυβέρνηση στην οποία μετέχει, όχι μόνο δεν το ματαίωσε, όχι μόνο δεν το διόρθωσε αλλά το κατάπιε αμάσητο (σαν τον σανό που  ταΐζουν τον κοσμάκη όλο αυτό το διάστημα).

Με μάτια υγρά και πονεμένα, ο  υπουργός – φαινόμενο, αυτό το υπόδειγμα πολιτικής… αξιοπρέπειας και ευθιξίας, προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα για το Ελληνικό και την απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να το παραχωρήσει στον Λάτση.

Είχε δίκιο, είπε, για τα 3 δισ. που ως πρόεδρος του ΤΕΕ υποστήριζε ότι είναι η αξία του Ελληνικού, αλλά να, γίνεται και μια εισαγγελική έρευνα για την εκτίμηση της αξίας του στα 915 εκατ. και δεν ξέρω τι θα γίνει με την έρευνα αυτή, αλλά δεν νομίζω ότι θα ανατρέψει τη συμφωνία. Τέτοια.

Ρε τον φουκαριάρη τι έχει πάθει…

(Και για παραίτηση φυσικά, που άλλα έλεγε ως πρόεδρος του ΤΕΕ και άλλα κάνει ως υπουργός, ούτε λόγος. Κορόιδο είναι;).

Κυβέρνηση υπό αναθεώρηση
Αν υπάρχει ένα ζήτημα με την επιχειρούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, προφανώς δεν είναι η αναγκαιότητά της. Επ’ αυτού προφανώς επίσης δεν μπορεί να υπάρχουν ούτε αντιρρήσεις, αλλά ούτε και αμφιβολίες για το αν πρέπει – επιτέλους – να πραγματοποιηθεί.
Το Σύνταγμα, παρά τις σοβαρές αλλαγές που επιχειρήθηκαν στη διάρκεια των περίπου 40 ετών από τη Μεταπολίτευση, στον πυρήνα του παραμένει εκείνο το πρώτο Σύνταγμα που διαμόρφωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και που κατά βάση υπηρετούσε τις συγκεκριμένες πολιτικές ανάγκες μιας χώρας η οποία έβγαινε καθημαγμένη από μια 7ετή στυγνή δικτατορία.
Αλλά τώρα οι συνθήκες έχουν δραματικά αλλάξει. Η χώρα – και οι πολίτες ασφαλώς – έχει χειραφετηθεί μέσα στη σκληρή πραγματικότητα που διαμόρφωσε η βαριά οικονομική κρίση και το Σύνταγμα επιβάλλεται να αναθεωρηθεί ώστε να μπορέσει να υπηρετήσει την προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της χωρας.
Ομως αυτή η αλήθεια είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα απ’ αυτό που επιδιώκει να κάνει η κυβέρνηση και που δεν είναι άλλο από μια προσπάθεια προσαρμογής του Συντάγματος στα δικά της μέτρα. Οπου η αναθεώρηση δεν είναι για να υπηρετήσει τη χώρα, αλλά για να εξυπηρετήσει τα απώτερα σχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στη βάση της διαιώνισής της στην εξουσία.
Υπ’ αυτή την έννοια δεν προξενούν την παραμικρή έκπληξη οι κυβερνητικές μεθοδεύσεις και κυρίως η πρωτοφανής απόπειρα να παραβιαστεί κατάφωρα το Σύνταγμα με το «καλημέρα» της διαδικασίας.
Αντιθέτως επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα για να ενισχύσει αποφασιστικά το έλλειμμα δημοκρατίας που ούτως ή άλλως υφίσταται στη χώρα.
Κατά τη γνώμη μου, δηλαδή, οι «ιδέες» περί δημοψηφίσματος για τη συνταγματική αναθεώρηση με ταυτόχρονη παράκαμψη της Βουλής δεν είναι ένα απλό σύμπτωμα ή κάτι τυχαίο που διέλαθε την προσοχή τους. Ηταν μια πράξη συνειδητή, μια απόφαση επεξεργασμένη που στόχο είχε να δημιουργήσει γόνιμο έδαφος ώστε εν συνεχεία, όταν θα έρθει προς υλοποίηση, να βρει τους πολίτες παραδομένους και ανίκανους να αντισταθούν.
Δυστυχώς για την κυβέρνηση Τσίπρα, ακόμη και οι κορυφαίοι δημοκρατικοί θεσμοί δεν είναι παρά τα εργαλεία για την επίτευξη του ενός και μοναδικού στόχου – της παραμονής στην εξουσία. Αλλά, ακριβώς γι’ αυτό, η προσπάθεια δεν πρέπει και δεν πρόκειται να τελεσφορήσει…