[Ενστάσεις] Αυταρχικός ηθικολόγος

Ακούω να σέρνουν πολλά στον υπουργό Παιδείας, Ερευνας και Θρησκευμάτων Νίκο Φίλη, κυρίως εξαιτίας της δήλωσης που έκανε κατά της συγκέντρωσης της 15ης Ιουνίου με κεντρικό σύνθημα «Παραιτηθείτε». Δεν τον αδικούν. Η φράση του, ότι «οι κινητοποιήσεις είναι στα όρια της συνταγματικής ανοχής», δικαίως επικρίνεται.

Είναι προφανές ότι ο Νίκος Φίλης δικαιούται να διαφωνεί με όποιον και με ό,τι θέλει. Αλλά δεν είναι δουλειά κανενός κυβερνητικού στελέχους να κρίνει τη συνταγματική ή μη νομιμότητα οποιασδήποτε εκδήλωσης λαϊκής δυσαρέσκειας. Αν φτάσουμε στο σημείο να κρίνουν τα κυβερνητικά στελέχη τη νομιμότητα οποιασδήποτε εκδήλωσης διαμαρτυρίας αυτό θα σημαίνει δημοκρατική παρεκτροπή.

Ο Νίκος Φίλης (τον οποίο γνωρίζω από αρχαιοτάτων χρόνων) ήταν πάντα αυταρχικός ηθικολόγος της πολιτικής. Υπήρξε γραμματέας της Νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού, του Ρήγα Φεραίου, μιας οργάνωσης της Αριστεράς που διεκδικούσε τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία (και ελευθερίες), αλλά δεν ευνόησε έστω τον εσωκομματικό πλουραλισμό. Στην «Αυγή», όπου ήταν στέλεχος, ήταν πάντα φατριαστικός – και δεν είναι τυχαίο ότι πριν μεταπηδήσει στους υπουργικούς θώκους η εφημερίδα είχε μετατραπεί στον σκληρό ιμάντα μεταφοράς της «γραμμής».

Προφανώς, τα πέτρινα χρόνια της «Αυγής», μικρής εφημερίδας μικρού κόμματος, οι αμοιβές από την οποία ήσαν ελάχιστες (ή δεν καταβάλλονταν), ο Νίκος Φίλης εργάστηκε σε άλλα ΜΜΕ για την επιβίωση. Μου έκανε εντύπωση ότι, όταν συναντιόμασταν, ακόμα και εργαζόμενοι υπό τον ίδιο εργοδότη, με επέκρινε για τις θέσεις που διατύπωνα, με τις οποίες συνήθως διαφωνούσε. Δεν μου έκανε απλώς κριτική. Με επιτιμούσε περίπου ως ξεπουλημένο στο σύστημα που με πληρώνει – το ίδιο ακριβώς σύστημα που πλήρωνε και τον ίδιο.

Αυτό, όμως, ο Φίλης το είχε λύσει. Εκείνος ήταν αγνός, διότι είχε μυρίσει τον κρίνο – είχε, δηλαδή, επιλέξει για τον εαυτό του τον ρόλο του αριστερού. Και οι αριστεροί είναι καλοίοιοι, ταγμένοι στον παράδεισο της ηθικολογίας. Η κόλαση είναι οι άλλοι.