[Γνώμη] Ταξικό ή τοξικό;

Ρητορική ερώτηση: σε ποια δημοκρατική χώρα θα ήταν δυνατό να μείνει στις θέσεις του ένα πολιτικό πρόσωπο που συνδέει την ψήφο συμπολιτών του σε δημοψήφισμα με τιμωρητικές έναντί τους επιλογές; Σε ποια δημοκρατική χώρα δεν θα υπήρχε κοινωνικός και θεσμικός ξεσηκωμός μπροστά σε δύο καταφανείς παραβιάσεις θεμελιωδών συνταγματικών αρχών, αφενός της ελευθερίας και ισοδυναμίας της ψήφου και αφετέρου του διαμοιρασμού των οικονομικών βαρών στους πολίτες αναλόγως των οικονομικών δυνατοτήτων τους και όχι των πολιτικών τους πεποιθήσεων; Πάντως όχι στην Ελλάδα.

Η επιλογή της κυβερνώσας πλειοψηφίας για τη δημιουργία διχαστικού κλίματος πονάει, αλλά δεν μπορεί να ξενίζει ενόψει της ώς τώρα πορείας στην εξουσία. Τρία πράγματα είναι σίγουρα:

n Η στάση αυτή δεν είναι διόλου τυχαία. Καθόλου δεν ξέφυγαν τα περί «μενουμευρωπαίων», όπως και καθόλου συμπτωματικά δεν χρησιμοποιείται, σε όλες τις πρόσφατες κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις, ως αντιπερισπασμός, το «εμείς» κι «εσείς»: εμείς με τον λαό – έστω και ως «ταξικοί αποστάτες» – κι εσείς με το κεφάλαιο – έστω κι αν οι μικρομεσαίοι την πληρώνουν από τις κυβερνητικές επιλογές. Οι δικοί μας «ενάρετοι» δικαστές – έστω κι αν λειτουργούν αντιθεσμικά και αντισυνταγματικά – και οι δικοί σας «διαπλεκόμενοι» – έστω κι αν προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να δέχονται υποδείξεις.

n Ο νέος αυτός διχασμός δεν είναι στην πραγματικότητα ταξικός αλλά καθαρά κομματικός. Ερχεται να καλύψει το κενό που άφησε, λόγω των επιλογών της κυβέρνησης, η εξαφάνιση της διάκρισης μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών. Αφού όλοι είμαστε μνημονιακοί και «μενουμευρωπαίοι» – κυρίως δε αυτοί που στο δημοψήφισμα ψήφισαν Οχι στην Ευρώπη -, έπρεπε να εφευρεθούν άλλες διαχωριστικές γραμμές για να συγκινήσουν τα «αριστερά» αντανακλαστικά των οπαδών μιας κυβέρνησης που δεν είναι ούτε αριστερή ούτε κυβερνάει. Με στόχο τη συγκράτηση διαρροών διά της «συσπειρώσεως των σκληρών», οι προπαγανδιστές αναζητούν διαρκώς άλλες τομές, πάνω σε έναν ανύπαρκτο, και πάντως στη δημοκρατία, ανεπίτρεπτο άξονα «καλών» και «κακών», «δικών μας» και «απέναντι», «ταξικών φίλων» και «ταξικών εχθρών» (αλήθεια, οι δημόσιοι γιατροί τι είναι;). Καμία σχέση με αρχές – άραγε ποια ταξική αρχή υπηρετεί η καθιέρωση, στη ζούλα, συμμετοχής βουλευτών σε offshore εταιρείες;   

n Αυτά όλα θα ήταν σχεδόν κωμικά – όπως η δικαιολογία περί «υπηρέτησης της διαφάνειας» μέσω των offshore -, αν δεν είχαν μια δραματική συνέπεια: η ρίζα του διχασμού, άπαξ και πέσει, ειδικά στην Ελλάδα, είναι σχεδόν αδύνατο να ξεριζωθεί. Οποιος προσπαθήσει να κάνει, ή και να σκεφτεί, κάτι άλλο από εδώ κι εμπρός, θα κατατάσσεται κάπου και θα πρέπει να πολεμήσει τους απέναντι. Μαζί με όλες τις αποτυχίες και υποχωρήσεις της, η παρούσα κυβέρνηση μας κληροδότησε κι αυτό το τοξικό νέφος.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος