[Στίγμα] Παραμυθάκι

«Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν’ αρχινήσει», ξεκινούσαν παλιά οι γιαγιάδες τα παραμύθια – τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση, αλλά η ζεστή τους φωνή μαλάκωνε τις καρδιές των παιδιών και τα ηρεμούσε όταν τα έβαζαν για ύπνο.

Το δικό μου παραμύθι δεν ξεκινάει έτσι. Αρχίζει με κάτι πιο hard, του είδους «κάποτε ήταν μια Αριστερά που κουβαλούσε πάνω της, τιμή της και καμάρι της, ένα πράγμα που το έλεγαν “ηθικό πλεονέκτημα”. Το οποίο κανείς ποτέ δεν είχε δει, αλλά όλοι γνώριζαν ότι υπάρχει. Ηταν οι συμπεριφορές των ανθρώπων της που επιβεβαίωναν την ύπαρξή του. Αυτό λοιπόν το “ηθικό πλεονέκτημα” ήρθε μια κυβέρνηση της Αριστεράς και αποκάλυψε ότι δεν υπήρχε πια. Οτι έτσι όπως ήταν άυλο, το πήρε ο διάολος και το σήκωσε στους πέντε ανέμους και άντε βρες το τώρα. Οι άνθρωποι ρωτούσαν γιατί το έκανε αυτό η κυβέρνηση της (πρώτη φορά) Αριστεράς, αλλά απάντηση σοβαρή δεν δινόταν. Μόνο κάτι βλακείες του είδους “είχαμε δεσμευθεί έναντι των δανειστών” ή ακόμη χειρότερα “μας το επέβαλαν οι ξένοι για να μας εναρμονίσουν με τα διεθνώς ισχύοντα” και άλλα πολλά και διάφορα.

Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς αποφάσισε να χάσει οριστικά και διά παντός αυτό το “ηθικό πλεονέκτημα” για να εξυπηρετήσει κάποιον που της είναι πολύ χρήσιμος και έναν άλλον που της ήταν απαραίτητος. Ο “χρήσιμος” και ο “απαραίτητος”. Τον έναν τον είχε ανάγκη. Χωρίς τον άλλον δεν έκανε…».

Κάπου εδώ τελειώνει το παραμύθι – εγώ το τελειώνω δηλαδή. Γιατί άμα το συνεχίσω, θα πρέπει να πω περί ποιου «χρήσιμου» και ποιου «απαραίτητου» ομιλώ και θα έχουμε ντράβαλα. Και δεν έχω την παραμικρή διάθεση – ειλικρινά, βαριέμαι.

Ασε που είναι τέτοια η ζημιά που υπέστη ο ίδιος ο Τσίπρας προσωπικά, ώστε εξαναγκάστηκε να την πάρει πίσω τη διάταξη και οι φουκαράδες, ο «χρήσιμος» και ο «απαραίτητος», να μείνουν επί ξύλου κρεμάμενοι, πράγμα που, όσο να πεις, με στενοχωρεί ιδιαίτερα. Τόση προσπάθεια έκαναν να τους ξεπλύνουν…

Σπαραγμός

Στο μεταξύ, δάκρυσα, ρε φίλε, διαβάζοντας το χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Αυγής» που προανήγγελλε ουσιαστικά την άρον άρον, «σιγά, θα τσακιστείτε», απόσυρση της διάταξης-washing machine, με την οποία ξεπλένονταν, και αναδρομικά μάλιστα, υπουργοί και βουλευτές. Οταν έφτασα δε στο κύριο άρθρο του ΦΕΚ, όπου ο διάχυτος σπαραγμός του για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς που χάθηκε σαν την παρθενιά της Αγνής του λιμανιού σού ράγιζε την καρδιά, με δυσκολία μπόρεσα να διαβάσω το ρεζουμέ του άρθρου, που είχε και νόημα:

«Η κυβέρνηση δεν έχει κανέναν ουσιαστικό λόγο να επιμείνει σε μια διάταξη που αφενός σκανδαλίζει το κοινό περί δικαίου αίσθημα και αφετέρου δεν πρόκειται ποτέ να εφαρμοστεί, διότι καμία κυβέρνηση και κανένα πρόσωπο δεν θα μπορέσουν να σταθούν στη θέση τους».

Καμία κυβέρνηση και κανένα πρόσωπο δεν θα μπορέσουν να σταθούν; Ευοίωνο ώς και χαρούμενο μπορώ να πω ότι μου ακούστηκε αυτό. Και μπορώ να βεβαιώσω ότι ισχύει ακόμη, και μετά την απόσυρση της διάταξης. Ειδικά αν σκάσουν μύτη κάτι στοιχεία από τα νησιά Καϊμάν, που τα περιμένω πώς και πώς…

Πολύ κρίμα

Μέχρι τότε προτίθεμαι να ασχοληθώ λίγο με το παρασκήνιο αυτής της απόφασης, η οποία συνέτεινε στο να στενοχωρηθώ έτι περαιτέρω – ειδικά για την (κακή, τη βάσκανο θα τη χαρακτηρίσω) τύχη των ανθρώπων υπέρ των οποίων έγιναν όσα έγιναν…

Η απόσυρση λοιπόν της διάταξης, συνοδευόμενη μάλιστα από γενναίες δηλώσεις του είδους «ποτέ ξανά» και «απαγορεύεται οριστικά» καθώς και από διεύρυνση του καταλόγου των προσώπων που εμπίπτουν πλέον στην απαγόρευση, ήταν το προϊόν σύσκεψης που συγκροτήθηκε το μεσημέρι στο Μέγαρο Μαξίμου υπό τον πρόεδρο Αλέξη. Μου τον περιέγραψαν (ο άνθρωπός μου στο Μαξίμου δηλαδή) ως ιδιαιτέρως «περίφροντιν» έως και «προβληματισμένο».

Γνωρίζω ότι οι αρμόδιοι υπουργοί του επισήμαναν πως το κείμενο της διάταξης είναι «νομικά άρτιο» και «εναρμονίζει πλήρως τη σχετική νομοθεσία της χώρας με τις αποφάσεις της ομάδας χωρών κατά της διαφθοράς» (αυτό το GRECO δηλαδή, που κάποιος κερατάς το ονόμασε έτσι να θυμίζει Ελλάδα, δεν μπορεί να είναι τυχαίο).

Γνωρίζω επίσης ότι ο πρόεδρος Αλέξης τόνισε πως «πρέπει να ανακτήσουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων, διότι φαινόμαστε να υπερασπίζουμε τη διαφθορά».

Πληροφορήθηκα ακόμη ότι το σύνολο των μετεχόντων, μπροστά στη θέση αυτή, είπε το αναμενόμενο «πολιτική είναι η λύση, πρόεδρε» – και εκείνος αποφάσισε να την αποσύρει «εδώ και τώρα».

Κρίμαααα, όχι, πραγματικά κρίμα – η Αριστερά είναι ταυτισμένη με την ηθική, όπως έχουμε ξαναπεί…

Διστακτική εξόρμηση

Σε κάτι πιο… ανήθικο τώρα, θα αναφερθώ στο σύνθημα «Τσίπρας σημαίνει Ελλάδα πουλημένη», το οποίο φώναζαν εν χορώ χθες στους δρόμους της Αθήνας απεργοί λιμενεργάτες, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την εκποίηση του ΟΛΠ. Θα εντάξω και αυτό το σύνθημα στη γενική ενότητα «δεν περνάνε καλά οι υπουργοί και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αυτόν τον καιρό». Και θα προσθέσω ότι όσο περνάει ο καιρός, τα πράγματα θα γίνονται ακόμη χειρότερα.

Μπορώ δε να αποκαλύψω ότι οι τελευταίες εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία της χώρας με ομιλητές υπουργούς και στελέχη είναι στο πλαίσιο απόφασης της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ «να βγουν τα στελέχη στον λαό, να τον ενημερώσουν έγκυρα για το τι ψήφισε η κυβέρνηση, διότι η διαπλοκή και η Δεξιά έχουν διαστρεβλώσει το περιεχόμενο του πολυνομοσχεδίου σε σχέση με το τι περιλαμβάνει».

Μου είπαν ότι η απόφαση για την «εξόρμηση στον λαό» αφορά όλη την κυβέρνηση, αλλά επισημαίνεται μια απροθυμία από πολλά στελέχη να στρατευθούν σε αυτή την υπόθεση. Εξού και επί του παρόντος γίνονται μόνο σποραδικές εκδηλώσεις.

Το έχω ξαναδεί να συμβαίνει, αρκετές φορές…

Ολα για όλα

Η κατάντια της κυβέρνησης αυτής δεν υπάρχει, πάντως. Αμα βγαίνει ο πρόεδρος Λεβέντης, του οποίου το κόμμα αριθμεί εννιά βουλευτές στη Βουλή, και δηλώνει – χωρίς κανείς να τον διαψεύδει – ότι ο Τσίπρας τού πρόσφερε πέντε (αριθμός 5) υπουργεία για να μετάσχει στην κυβέρνηση, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν υπάρχει σωτηρία!

Αλλά ο πρόεδρος Λεβέντης αρνήθηκε (ευτυχώς…) κάθετα και ολοκληρωτικά. Αλλιώς είμαι βέβαιος ότι στη διαπραγμάτευση μπορεί τα πέντε υπουργεία να γίνονταν έξι ή επτά. Ο άνθρωπος, ο Τσίπρας δηλαδή, είναι προφανές ότι θα έδινε τα πάντα για να παραμείνει πρωθυπουργός. Τι να λέμε τώρα…

Τελευταίο αντίο

Λιγότερο από έναν μήνα από την 20ή επέτειο του θανάτου του Ανδρέα, του ανθρώπου που πίστεψε, λάτρεψε και υπηρέτησε ώς το τέλος, έφυγε χθες ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος. Ανθρωπος με δικό του κώδικα αξιών σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ και την ύπαρξή του στο πολιτικό στερέωμα μετά τον θάνατο του ιδρυτή του, ο Παναγιωτακόπουλος διεκδίκησε ώς το δικό του τέλος, για τον εαυτό του, τον ρόλο του θεματοφύλακα ή ακόμη και του πολιτικού κληρονόμου του Ανδρέα. Η στάση του αυτή δεν ήταν δημοφιλής. Αντιθέτως προκάλεσε ενστάσεις, εντάσεις, αλλά και αντιδράσεις. Ομως πρέπει να του αναγνωριστεί ότι ήταν απόλυτα αφοσιωμένος σε αυτό, όπως και το ότι πάλεψε για να κρατηθεί αλώβητη η μνήμη του ινδάλματός του…