Η γοητεία του «Αν»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Το 338 π.Χ., μετά τη Μάχη της Χαιρώνειας, ο Φίλιππος Β’ της Μακεδονίας ζήτησε από τους Σπαρτιάτες να μπει στην πόλη τους, στην προσπάθειά του να εδραιώσει την πανελλήνια συμμαχία κατά των Περσών.
Οι Σπαρτιάτες φυσικά αρνήθηκαν εξοργίζοντας τον Φίλιππο, ο οποίος διεμήνυσε πως αν πατήσει το πόδι του στην πόλη δεν θα δείξει κανένα έλεος. Οι Σπαρτιάτες τότε του απάντησαν με μία λέξη: «Αν…».
Ο Φίλιππος δεν επιχείρησε να επιτεθεί στη Σπάρτη ενώ η απάντηση των Λακεδαιμονίων θεωρήθηκε δύο χιλιετίες αργότερα από τον βρετανικό Τύπο («Ιντιπέντεντ») ως το καλύτερο σχόλιο που έχει ακουστεί ανά τους αιώνες.
Αυτός ο υποθετικός σύνδεσμος
με την κρυφή ειρωνεία που ερωτοτροπεί με την αμφιβολία προκάλεσε τον οίστρο του βρετανού ποιητή Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ο οποίος έγραψε το γνωστό «Αν». Ο Κώστας Βάρναλης το αντιμετώπισε με σκωπτική διάθεση και αποφασισμένος να καταδείξει το ταξικό πρόσωπο της κοινωνίας αντέτεινε το δικό του ποίημα-παρωδία, «Αν».
με την κρυφή ειρωνεία που ερωτοτροπεί με την αμφιβολία προκάλεσε τον οίστρο του βρετανού ποιητή Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ο οποίος έγραψε το γνωστό «Αν». Ο Κώστας Βάρναλης το αντιμετώπισε με σκωπτική διάθεση και αποφασισμένος να καταδείξει το ταξικό πρόσωπο της κοινωνίας αντέτεινε το δικό του ποίημα-παρωδία, «Αν».
Στη γοητεία του «Αν» υποκύπτουν οι κοινωνίες κάθε φορά που αναζητούν δικαιολογίες στα λάθη τους και σωσίβια στις βορβοροκυλήσεις τους.
«Τι θα γινόταν αν…». Κανείς δεν ξέρει, μόνο φαντάζεται, πλάθει ιστορίες, αναρωτιέται, αυτομαστιγώνεται, φυλακίζει το μυαλό του σε σκέψεις σκοτεινές.
Τι θα γινόταν «Αν» εκείνο το απόγευμα της 5ης Σεπτεμβρίου 1997 στη Λωζάννη ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ έλεγε Rome αντί Athens;
«Αν» δεν υποκύπταμε στην προγονοπληξία μας, «Αν» δεν πιστεύαμε
πως κρατάμε μια σκυτάλη που
δεν μας ανήκει, «Αν» ήμασταν πιο ταπεινοί απέναντι στο παρελθόν
αλλά κυρίως στο παρόν και το
μέλλον μας;
πως κρατάμε μια σκυτάλη που
δεν μας ανήκει, «Αν» ήμασταν πιο ταπεινοί απέναντι στο παρελθόν
αλλά κυρίως στο παρόν και το
μέλλον μας;
Η Νέμεση ήταν κατά τους αρχαίους η προσωποποίηση της δίκαιης θεϊκής εκδίκησης, η αέναη δικαιοσύνη που υπενθυμίζει στους θνητούς το μέτρο του Καλού και του Κακού.
Google news
