[Θεωρείο] Λέγεται κάπως αλλιώς

Ο 21ος αιώνας είναι σε πολλά πράγματα διαφορετικός από τον 20ό. Αλλά υπάρχει και κάτι στο οποίο διαφέρει απ’ όλους τους προηγούμενους: η Ιστορία σήμερα γράφεται περίπου την ίδια ώρα που συμβαίνουν τα γεγονότα. Οι πρωταγωνιστές της δεν είναι φειδωλοί όπως άλλοτε. Τα στόματα πλέον ανοίγουν πολύ πιο εύκολα για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Και δεν ανοίγουν μόνο στα παραδοσιακά μέσα. Εξίσου εύκολα – αν όχι ακόμη πιο εύκολα – ανοίγουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είναι πια μόνο οι δημοσιογράφοι που αποκαλύπτουν. Είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί που αυτοαποκαλύπτονται με μηνύματα στο twitter. Δεν είναι ότι αυτοί οι τελευταίοι διαμορφώνουν απλώς την επικαιρότητα, είναι ότι την κυνηγούν με πάθος.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ένας τέτοιος κυνηγός – και από τους πιο εθισμένους. Εξακολουθώντας να πυροβολεί τον άνθρωπο που από σχολιαστή τον έκανε υπουργό, αποκάλυψε χθες ποια ήταν η στρατηγική της κυβέρνησης στο εξάμηνο της υπερήφανης και άνισης διαπραγμάτευσης που κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. «Η συμφωνία με τον Τσίπρα – είπε στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Athens Live» – ήταν ότι κεκλεισμένων των θυρών θα τους απειλούμε (σ.σ.: με έξοδο από τη ζώνη του ευρώ). Αυτό έκανα και γι’ αυτό δεν ήμουν ο πιο αγαπημένος τους».

Η απειλή ως διαπραγματευτικό όπλο είναι τόσο παλιά όσο και ο ανθρώπινος πολιτισμός. Αλλά η μετατροπή σε απειλή της πρότασης που είχε κάνει ήδη ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην Αθήνα να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα και μάλιστα με μπόνους 50 δισ. ευρώ, είναι καινοφανής. Και – σε όλους τους αιώνες και όλες τις εποχές – λέγεται κάπως αλλιώς. Στην πιο ήπια εκδοχή λέγεται πολιτική αφέλεια, σε μια πιο έντονη, καθαρή ανοησία. Οποια εκδοχή και αν επιλέξει κανείς, το συμπέρασμα είναι ένα: η ιστορία εκείνης της διαπραγμάτευσης είχε γραφτεί πριν καν γίνει γεγονός.