[Θεωρείο] Αλάτι στην πληγή

Κάποτε ήταν το αλάτι και το πιπέρι της κοινοβουλευτικής ζωής. Ηταν το ψωμί των κοινοβουλευτικών συντακτών. Αλλά τώρα οι μετωπικές συγκρούσεις στη Βουλή δεν έχουν τίποτε από εκείνη την παλιά τους χάρη. Δεν είναι μόνο το στυλ που έχει κυριαρχήσει και το οποίο στην πιο ακραία και αντιαισθητική του εκδοχή προσωποποιεί ο Πολάκης. Ούτε ότι σε αυτές τις συγκρούσεις πρωταγωνιστούν πολλές φορές οι χρυσαυγίτες. Είναι και ότι αυτές γίνονται με το φυσικό τους κοινό σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος. Τα κυρίαρχα συναισθήματα των πολιτών είναι συνήθως η αδιαφορία και πολλές φορές η αποστροφή.

Το χάσμα εξηγείται. Εξι χρόνια τώρα το πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να βρει ένα μίνιμουμ συνεννόησης. Προτιμά τα σικέ επεισόδια στη Βουλή από τη συναίνεση, τις τεχνητές εντάσεις από τη μετριοπαθή στάση, τις επιδείξεις ισχύος από τον συμβιβασμό, την ικανοποίηση ενός κομματικού ακροατηρίου που στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτο από τις απαντήσεις στις αγωνίες της κοινωνίας. Οι συζητήσεις δεν γίνονται για τη διαφώτιση ενός ούτως ή άλλως μπερδεμένου κοινωνικού σώματος, αλλά για τη συντήρηση μιας σύγχυσης που έθρεψε διάφορες συλλογικές ψευδαισθήσεις.

Η διακοπή της συνεδρίασης για μισή ώρα και στη συζήτηση για ένα νομοσχέδιο που αλλάζει τόσο ριζικά το τοπίο της κοινωνικής ασφάλισης είναι απλώς δείγμα μιας χρόνιας συμπτωματολογίας. Το επεισόδιο Σκουρλέτη με τον Παππά της Χρυσής Αυγής, εξαιτίας του οποίου διακόπηκε η συνεδρίαση, αποτυπώνει την αδυναμία του συνταγματικού τόξου να αντιμετωπίσει συντεταγμένα και αποτελεσματικά τους νεοναζιστές. Είναι το ξύλο στη Βουλή το επόμενο στάδιο, η «τουρκοποίηση» – για να θυμηθεί κανείς και τα πρόσφατα επεισόδια στην Αγκυρα – της ελληνικής Βουλής; Τίποτε δεν αποκλείεται. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν θα μιλάμε για το αλάτι της κοινοβουλευτικής ζωής. Αλλά για αλάτι που πέφτει σε μια ανοικτή πληγή.