[Στίγμα] New York, New York!

Ηταν… αναμενόμενο! Μετά τις απανωτές κυβερνητικές επιτυχίες στον τομέα των  επενδύσεων, ένα πράγμα έλειπε ως επιστέγασμα αυτής της μεγαλειώδους προσπάθειας: η προσέλκυση ελληνοαμερικανών επενδυτών! Το δύσκολο αυτό έργο ανέλαβε ως άσος στα θέματα αυτά (προσέλκυσης επενδύσεων, συγκεκριμένα) ο υπουργός κύριος Νίκος Παππάς. Καθ’ ά πληροφορούμαι εκ Νέας Υόρκης, ο εξοχότατος κύριος υπουργός πραγματοποιεί από μεθαύριο Πέμπτη εξαήμερη – επικού χαρακτήρα, θα τη χαρακτηρίσω – εκστρατεία στις Ηνωμένες Πολιτείες συνοδεία πέντε συνεργατών του.
Τουλάχιστον αυτός ήταν ο στόχος του. Αλλά ο (επιεικώς κακεντρεχής) πληροφοριοδότης μου υποστήριξε ότι με «ταξιδάκι» τού κάνει όλο αυτό διότι ώς τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ουδέν ουσιαστικό έχει ανακοινωθεί περί του προγράμματος του εξοχοτάτου. 
Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν, ο εντιμότατος κύριος υπουργός θα αφιχθεί μεθαύριο στην Ουάσιγκτον, αλλά όσο κι αν έψαξα και εγώ από εδώ αλλά και ο «σμπίρος» μου εκεί δεν εντοπίστηκε καμία επίσημη συνάντηση στο πρόγραμμά του. Ούτε Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ούτε υπουργείο Οικονομικών, ούτε έδρα ΔουΝουΤού. Να παίζει συνάντηση με… τον Ομπάμα και να μην την ανακοινώνουν για λόγους ασφαλείας; Θα δείξει!
Τι υπάρχει επί του παρόντος; Μια συζήτηση που οργανώνει κάποιο ινστιτούτο με τίτλο The European Institute, αγνώστων λοιπών στοιχείων, και με θέμα «Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα», στη διάρκεια της οποίας ο κύριος υπουργός θα αναφερθεί (εκτιμώ) στον ανηλεή αγώνα κατά της… σκοτωμένης ήδη διαπλοκής.
Κρίμα δεν είναι να μην πληροφορηθούν και οι έξω αυτόν τον επικό αγώνα;

Καλό κυνήγι
Συνεχίζοντας επί του ιδίου, ήτοι της επισκέψεως του κυρίου υπουργού Παππά στις ΗΠΑ, ενημερώνω ότι θα παραμείνει Ουάσιγκτον επί διήμερον. Σάββατο που ο μήνας έχει 14 θα μετακινηθεί στην υπέροχη (ειδικά τις νύχτες) Νέα Υόρκη προκειμένου να εγκαινιάσει τα νέα γραφεία του γραφείου Τύπου της Ελλάδας στο Μεγάλο Μήλο. Γιατί έπρεπε να εγκαινιαστούν αυτά τα γραφεία, που είναι και νοικιασμένα (βρίσκονται στη γωνία της 3ης Λεωφόρου με την 49η Οδό) είναι ένα ακόμη ζήτημα ενισχυτικό της κακεντρέχειας εκείνων που ομιλούν για «ταξιδάκι αναψυχής» του κυρίου υπουργού. Διότι η Ελλάδα διέθετε γραφείο Τύπου σε κτίριο που βρίσκεται στη γωνία  της 47ης Οδού και  της 2ας Λεωφόρου, αλλά πουλήθηκε στο πλαίσιο της εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Θέλουν να γιορτάσουν την εκποίηση και να αναδείξουν τα θετικά και συμφέροντα της μίσθωσης; Αγνοώ. 
Τέλος πάντων, εγώ δεν θα τα υιοθετήσω αυτά διότι άμα είσαι στη Νέα Υόρκη μπορεί να πέσεις πάνω σε κανένα… δήμαρχο της πόλης, να επισκεφθείς φυσικά τον Αρχιεπίσκοπο, αφού σε λένε και… Παππά, και επιπλέον να πας και μια βόλτα μέχρι τον ΟΗΕ που είναι ένα τσιγάρο δρόμος. Και δεν μιλώ για επενδυτές. Αυτοί όπως είναι γνωστό κόβουν βόλτες στην 5th Avenue, έξω από του Saks να δουν τι καινούργιο παίζει στις βιτρίνες. Αφήνω δε κατά μέρος το σημαντικότερο: δεν υπάρχει περίπτωση να είναι Σύροι όπως αυτοί που κυνηγάει εκείνος ο φουκαράς ο Μάρδας!.. 
Αυτά επί του παρόντος, και ας μου επιτραπεί να ευχηθώ από καρδιάς καλό ταξίδι στον κύριο υπουργό και στην παρέα του. Και καλά να περάσουν, φυσικά…
(Ελπίζω να τα έχω γράψει σωστά, σύμφωνα με το «γράμμα» του εξωδίκου που μου έκανε την τιμή να μου αποστείλει προ διμήνου. Αν όχι, εδώ είμαστε για ένα δεύτερο…)

Ορισμοί
Εμείς τώρα που μένουμε Ελλάδα ασχολούμαστε από προχθές με το παράπονο του  προέδρου Αλέξη, ότι τον κατηγορούν ως ψεύτη που φλόμωσε τον κόσμο στα ψέματα ενώ στην πραγματικότητα ζούσε – το παραδέχθηκε – σε μια αυταπάτη.
Ομολογώ ότι με απασχόλησε πολύ η παραδοχή του αριστερού μου αγοριού, εξού και βυθίστηκα στη μελέτη, να πληροφορηθώ όσα περισσότερα μπορούσα περί αυτής καθ’ εαυτής της αυταπάτης. Κατέληξα στο ακόλουθο απόσπασμα το οποίο άντλησα από site υπό την επωνυμία «Το λεξικό του σκεπτικιστή», και το μεταφέρω ως έχει διότι είναι τόσο περιγραφικό που απάδει κάθε περαιτέρω επεξήγηση: 
«Η αυταπάτη είναι η διαδικασία ή το γεγονός τού να παραπλανούμε τον εαυτό μας να δεχτεί ως αληθές ή έγκυρο κάτι το οποίο είναι ψευδές ή άκυρο. Κοντολογίς, η αυταπάτη είναι ο τρόπος με τον οποίο δικαιολογούμε στον εαυτό μας τις ψευδείς πεποιθήσεις μας».
Η αυταπάτη, προσθέτω εγώ, πάει πακέτο με τη χίμαιρα (αν έχει ακουστά το αγόρι που μας κυβερνά, διότι τότε που πήγαινε σχολείο, από τις πολλές κοπάνες, προφανώς έχει κενά…). Αυτή η χίμαιρα λοιπόν ήταν ένα μυθικό τέρας που πετούσε φωτιές από το στόμα, είχε σώμα κατσίκας, κεφάλι λιονταριού και ουρά που κατέληγε σε φίδι. Σύμφωνα με άλλες περιγραφές, είχε περισσότερα από ένα κεφάλια, συγκεκριμένα τρία (λιονταριού, κατσίκας και δράκοντα) και την σκότωσε ένα παλικάρι που το έλεγαν Βελλερεφόντη, ο οποίος τα κατάφερε καβαλώντας ένα άλογο που ονομαζόταν, πρόεδρε, Πήγασος (και δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη επ’ αυτού, εξηγούμαι). Εξού και επικράτησε η χίμαιρα να σημαίνει «επιδιώκω κάτι το ανέφικτο». Οι δε Γάλλοι, πολύ προχώ σε κάτι τέτοια, έχουν την έκφραση (προσέξτε με παρακαλώ, κάνω επίδειξη τώρα) je repeater de chimeres, το οποίον σημαίνει «τρέφομαι με χίμαιρες». 
Σκαστή περίπτωση Τσίπρα, δηλαδή… 

Η επόμενη μέρα 
Και μετά την εκπλήρωση τής σχεδόν επί καθημερινής βάσεως (εκ)παιδευτικής αποστολής της στήλης, ενταγμένης απολύτως στην κατηγορία «για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι», περνώ σε θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας όπως το… πώς ήταν η επομένη της μητέρας όλων των μαχών (στη Βουλή) για τον υπουργό της καρδιάς μας Κατρούγκαλο.
– Μπα τίποτε το εξαιρετικό, προχωράμε κανονικά, μου είπε άμα τη υποβολή του σχετικού ερωτήματος.
– Να περιμένουμε και κάτι άλλο; ρώτησα με έναν αδιόρατο φόβο να χρωματίζει φευγαλέα τη φωνή μου. 
– Τι άλλο;
– Κάποιον εφαρμοστικό νόμο, ίσως;
– Οχι, όχι, με καθησύχασε. Μόνο το δικό σας πρόβλημα με το αγγελιόσημο και το Ταμείο σας πρέπει να βρούμε τρόπο να ρυθμίσουμε…
– Δεχθήκατε υποθέτω τα συγχαρητήρια του Πρωθυπουργού με το τέλος της συζήτησης…
– Ολοι μας, συλλογική ήταν η προσπάθεια, μου απάντησε σεμνότυφα. 
Μωρέ, εγώ το ξέρω, δεν είχα καμία απολύτως αυταπάτη…

Εκθεση
Και κάτι τελείως δικό μας τώρα  – είκοσι οκτώ έλληνες γελοιογράφοι με 120 έργα, χρησιμοποιώντας την παγκόσμια γλώσσα και δύναμη του σκίτσου, της εικόνας και της σάτιρας, ανοίγουν διάλογο για το μεγάλο θέμα του Προσφυγικού, καταθέτουν τις απόψεις τους και στέλνουν το δικό τους μήνυμα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού.
Η έκθεση που έχει τίτλο «Μετέωρο βήμα» φιλοξενείται στον εκθεσιακό χώρο του Μετρό στο Σύνταγμα, και έφτασε Αθήνα ύστερα από μια περιοδεία στα Δωδεκάνησα (Ρόδο, Κω, Λέρο, Αγαθονήσι). Θα είναι ανοιχτή έως μεθαύριο Πέμπτη και όσοι βρεθείτε στα πέριξ της πλατείας περάστε μια βόλτα – είναι εξαιρετική!